Print 
ตติยปาราชิกสิกขาบท มีสมุฏฐาน ๓ [มหาวิภังค์]
 
วันชัย๒๕๐๔
วันชัย๒๕๐๔
วันที่  15 ต.ค. 2553
หมายเลข  17360
อ่าน  1,894

พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ เล่ม ๑ ภาค ๒ หน้าที่ 422

 [ตติยปาราชิกสิกขาบท มีสมุฏฐาน ]

ในสมุฏฐานเป็นต้น มีวินิจฉัยดังนี้:- สิกขาบทนี้ มีสมุฎฐาน

คือ เกิดแต่กายกับจิต เกิดแต่วาจากับจิต เกิดแต่กายวาจากับจิต ,

เป็นกิริยา เป็นสัญญาวิโมกข์ เป็นสจิตตกะ เป็นโลกวัชชะ เป็นกายกรรม

วจีกรรม เป็นอกุศลจิต เป็นทุกขเวทนา. จริงอยู่ ถ้าแม้นพระราชาเสด็จขึ้น

สู่พระที่บรรทมอันทรงสิริ เสวยสุขในราชสมบัติอยู่ เมื่อราชบุรุษกราบทูลว่า

ข้าแต่สมมติเทพ ! โจรถูกนำมาแล้ว ตรัสทั้งที่ทรงรื่นเริงแลว่า จงไปฆ่ามัน

เสียเถิด พระราชานั้น บัณฑิตพึงทราบว่า ตรัสด้วยพระหฤทัยอิงโทมนัส

นั่นแล. แต่พระหฤทัยที่อิงโทมนัสนั้น อันปุถุชนทั้งหลายรู้ได้ยาก เพราะ

เจือด้วยความสุข และเพราะไม่ติดต่อกัน (ในวิถีแห่งโทมนัส) ด้วยประการ

ฉะนั้นแล.

 

 


เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าสู่ระบบ