ว่าด้วยตัณหาพายุ่ง [ชฏาสูตร]
 
Khaeota
วันที่  18 มิ.ย. 2553
หมายเลข  16523
อ่าน  770
  
     พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เล่ม ๑ ภาค ๒ - หน้าที่ 212                                                    ๖.  ชฏาสูตร

                                      ว่าด้วยตัณหาพายุ่ง          [๖๔๔]  สาวัตถีนีทาน.

            ครั้งนั้นแล    ชฏาภารทวาชพราหมณ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้ายังที่ประทับ  ครั้นแล้ว  สนทนาปราศรัยกับพระผู้มีพระภาคเจ้า  ครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว  จึงนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง.[๖๔๕]  ชฎาภารทวาชพราหมณ์   นั่ง  ณ  ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว    ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

    ตัณหาหาพายุ่งในภายใน  พายุ่งในภาย

นอก   หมู่สัตว์ถูกตัณหาพายุ่งไขว่ให้นุง ข้า

แต่พระโคดม      เพราะเหตุนั้น  ข้าพระองค์

ขอทูลถามพระองค์ว่า     ใครพึงสางตัณหา

พายุ่งมิได้.

[๖๔๖]   พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

        ภิกษุใดเป็นคนมีปัญญา   ตั้งมั่นอยู่ใน

ศีล  อบรมจิตและปัญญาให้เจริญ    มีความ

เพียร    มีปัญญารักษาตน   ภิกษุนั้นพึงสาง

ตัณหาพายุ่งนี้ได้     ราคะโทสะและอวิชชา

อันชนเหล่าใด    สำรอกแล้ว     ชนเหล่านั้น

เป็นพระอรหันต์       มีอาสวะสิ้นแล้วตัณหา

พายุ่งอันชนเหล่านั้นสางได้แล้ว    นามและ

รูปย่อมดับไปไม่เหลือในที่ใด   ปฏิฆสัญญา

รูปสัญญา   และตัณหาพายุ่งนั่น  ย่อมขาด

ไปในที่นั้น.

[๖๔๗]  เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว      ชฏาภารทวาชพราหมณ์ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า      ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ   ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนักฯลฯ  ก็แหละท่านชฏาภารทวาชะ    ได้เป็นพระอรหันต์รูปหนึ่ง    ในบรรดาพระอรหันต์ทั้งหลาย  ดังนี้แล


Tag  ตัณหา พระสูตร พายุ่ง ภิกษุ มีปัญญา มีอาสวะสิ้นแล้ว อบรมจิต ใครพึงสาง ในภายนอก ในภายใน

  ความคิดเห็นที่ 1  
 
ใหญ่ราชบุรี
ใหญ่ราชบุรี
วันที่ 3 พ.ย. 2556

สาธุ สาธุ สาธุ อนุโมทามิ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ