ผู้ถูกทอดทิ้งไว้ในนรกหรือได้รับเชิญมาไว้ในสวรรค์ [ยถาภตสูตร]
 
Khaeota
วันที่  18 มิ.ย. 2553
หมายเลข  16516
อ่าน  679


พระสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย ทสก-เอกาทสกนิบาต เล่ม ๕ - หน้าที่ ๔๕๙

ปัญจมปัณณาสก์

ปฐมวรรคที่๑

๑. ยถาภตสูตร 

 ว่าด้วยบุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม  ๑๐  ประการ

                                        เป็นผู้ถูกทอดทิ้งไว้ในนรก[๑๘๙]   ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  บุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม  ๑๐  ประการ เป็นผู้ถูกทอดทิ้งไว้ในนรก  เหมือนสิ่งของที่เขานำมาทอดทิ้งไว้    ธรรม  ๑๐ ประการเป็นไฉน               ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  บุคคลบางคนในโลกนี้ เป็นคนฆ่าสัตว์  หยาบช้า   มีมือชุ่มด้วยโลหิต    ตั้งอยู่ในการฆ่าและการทุบตี ไม่มีความเอ็นดูในสัตว์ที่มีชีวิตทั้งปวง  ๑เป็นคนลักทรัพย์ ถือเอาวัตถุเป็นอุปกรณ์แก่ทรัพย์เครื่องปลื้มใจแห่งผู้อื่นของบุคคลอื่นซึ่งอยู่ในบ้านหรือในป่าที่เจ้าของมิได้ให้ด้วยจิตเป็นขโมย  ๑  เป็นผู้ประพฤติผิดในกามคือ เป็นผู้ถึงความประพฤติล่วงในสตรี  ที่มารดารักษาบิดารักษา   พี่ชายน้องชายรักษาพี่สาวน้องสาวรักษา  ญาติรักษา ธรรมรักษา ผู้มีสามี ผู้มีอาชญาโดยรอบ โดยที่สุดแม้สตรีผู้ที่บุรุษคล้องแล้วด้วยพวงมาลัย ๑   เป็นผู้พูดเท็จ คือ เขาอยู่ในสภา ในบริษัท ในท่ามกลางญาติ ในท่ามกลางเสนา  หรือในท่ามกลางราชสกุล  ถูกผู้อื่นนำไปเป็นพยานซักถามว่า    มาเถิดบุรุษผู้เจริญ    ท่านรู้สิ่งใดจงพูดสิ่งนั้น  ดังนี้  บุคคลผู้นั้นเมื่อไม่รู้ก็กล่าวว่ารู้   หรือเมื่อรู้ก็กล่าวว่าไม่รู้      เมื่อไม่เห็นก็กล่าวว่าเห็น   หรือเห็นก็กล่าวว่าไม่เห็น  เป็นผู้กล่าวเท็จทั้งรู้  เพราะเหตุแห่งตนบ้าง  เพราะเหตุแห่งผู้อื่นบ้าง  เพราะเหตุเห็นแก่อามิสเล็กน้อยบ้าง   ด้วยประการ ดังนี้  เป็นผู้พูดส่อเสียด  คือ ฟังข้างนี้แล้วไปบอกข้างโน้น    เพื่อทำลายคนหมูนี้      หรือฟังข้างโน้นมาบอกข้างนี้   เพื่อทำลายคนหมู่โน้น   ยุยงคนทั้งหลายผู้สามัคคีกันให้แตกกัน หรือส่งเสริมคนผู้แตกกันแล้ว   ชอบความแยกกัน    ยินดีความแยกกัน   เพลิดเพลินในความแยกกัน    กล่าวแต่คำที่ทำให้แยกกัน  ๑  เป็นผู้พูดคำหยาบ  คือ กล่าววาจาหยาบช้า  กล้าแข็งเดือดร้อนผู้อื่น เสียดสีผู้อื่น ใกล้ต่อความโกรธ  ไม่เป็นไปเพื่อสมาธิ  ๑   เป็นผู้เพ้อเจ้อคือ  กล่าวไม่ถูกกาลกล่าวไม่จริง    กล่าวไม่อิงธรรม    กล่าวไม่อิงวินัย   กล่าววาจาที่ไม่มีหลักฐาน    ไม่มีที่อ้างอิง  ไม่มีที่สิ้นหลุด  ไม่ประกอบด้วยประโยชน์โดยกาลอันไม่ควร  ๑  เป็นผู้อยากได้ของผู้อื่น  คือ  อยากได้วัตถุเป็นอุปกรณ์แก่ทรัพย์เครื่องปลื้มใจแห่งผู้อื่นของบุคคลอื่นว่า ไฉนหนอ  วัตถุเป็นอุปกรณ์แก่ทรัพย์เครื่องปลื้มใจแห่งผู้อื่นของบุคคลอื่นพึงเป็นของเรา ดังนี้   ๑    เป็นผู้มีจิตคิดปองร้าย   คือ  มีความดำริในใจอันชั่วร้ายว่า  ขอสัตว์เหล่านี้จงถูกฆ่า   จงถูกทำลาย   จงขาดสูญ   จงพินาศ    หรืออย่าได้เป็นแล้ว  ดังนี้ ๑เป็นผู้มีความเห็นผิด  คือ  มีความเห็นวิปริตว่า  ทานที่ให้แล้วไม่มีผล  การบูชาไม่มีผล  การสักการะไม่มีผล   ผลวิบากแห่งกรรมที่บุคคลทำดีทำชั่วไม่มี   โลกนี้ไม่มี  โลกหน้าไม่มี   มารดาไม่มีบิดาไม่มี   สัตว์ผู้เป็นอุปปาติกะไม่มี   สมณพราหมณ์ผู้ดำเนินไปโดยชอบ ผู้ปฏิบัติชอบ  ผู้ทำโลกนี้และปรโลกให้แจ้งชัดด้วยปัญญาอันยิ่งด้วยตนเอง แล้วสอนผู้อื่นให้รู้ตาม     ย่อมไม่มีในโลกนี้   ดังนี้   ๑              ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  บุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม  ๑๐ ประการนี้แล   เป็นผู้ถูกทอดทิ้งไว้ในนรก  เหมือนสิ่งของที่เขานำมาทอดทิ้งไว้.


Tag  ฆ่าสัตว์ จงเป็นผู้ไม่มีเวร ธรรม ๑๐ ประการ บุคคล ผู้ถูกทอดทิ้ง ผู้ประกอบ พระสูตร หยาบช้า เป็นผู้ได้รับเชิญ ไม่มีความมุ่งร้าย ไว้ในนรก ไว้ในสวรรค์

  ความคิดเห็นที่ 1  
 
Khaeota
วันที่ 18 มิ.ย. 2553


พระสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย ทสก-เอกาทสกนิบาต เล่ม ๕ - หน้าที่ ๔๖๑

ปัญจมปัณณาสก์

ปฐมวรรคที่๑

๑. ยถาภตสูตร_2

 ว่าด้วยบุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม  ๑๐  ประการ

                                    เป็นผู้ได้รับเชิญมาไว้ในสวรรค์

         ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  บุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม  ๑๐  ประการ  เป็นผู้ได้รับเชิญมาประดิษฐานไว้ในสวรรค์เหมือนสิ่งของที่เขานำมาประดิษฐาไว้ ธรรม ๑๐ ประการเป็นไฉน         ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย   บุคคลบางคนในโลกนี้    ละการฆ่าสัตว์  เว้นขาดจากการฆ่าสัตว์   วางทัณฑะ   วางศัสตรา    มีความละอาย    มีความเอ็นดู   มีความกรุณาหวังประโยชน์เกื้อกูลแก่สัตว์ทั้งปวงอยู่  ๑    ละการลักทรัพย์  งดเว้นจากการลักทรัพย์ ไม่ถือเอาวัตถุเป็นอุปกรณ์แก่ทรัพย์เครื่องปลื้มใจแห่งผู้อื่นของบุคคลอื่น     ซึ่งอยู่ในบ้านหรืออยู่ในป่า ที่เจ้าของมิได้ให้ด้วยจิตเป็นขโมย ๑     ละการประพฤติผิดในกาม    เว้นขาดจากการประพฤติผิดในกาม  คือไม่ถึงความประพฤติล่วงในสตรีที่มารดารักษา บิดารักษา  พี่ชายน้องชายรักษา  พี่สาวน้องสาวรักษา  ญาติรักษา  ธรรมรักษา  มีสามี   มีอาชญาโดยรอบ  โดยที่สุดแม้สตรีที่บุรุษคล้องแล้วด้วยพวงมาลัย  ๑    ละการพูดเท็จเว้นขาดจากการพูดเท็จ   คืออยู่ในสภา    ในบริษัท   ในท่ามกลางญาติ   ในท่ามกลางเสนา    หรือในท่ามกลางราชสกุล     ถูกผู้อื่นนำไปเป็นพยานซักถามว่า  มาเถิดบุรุษผู้เจริญ     ท่านรู้สิ่งใดจงพูดสิ่งนั้น     บุคคลนั้นเมื่อไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้     หรือเมื่อรู้ก็บอกว่ารู้   เมื่อไม่เห็นก็บอกว่าไม่เห็น     หรือเมื่อเห็นก็บอกว่าเห็น   ไม่เป็นผู้กล่าวเท็จทั้งรู้เพราะเหตุแห่งตนบ้าง    เพราะเหตุแห่งผู้อื่นบ้าง   หรือเพราะเหตุเห็นแก่อามิสเล็กน้อยบ้าง   ด้วยประการฉะนี้  ๑    ละคำส่อเสียด    เว้นขาดจากคำส่อเสียอด    คือฟังข้างนี้แล้วไม่ไปบอกข้างโน้น  เพื่อทำลายคนหมู่นี้   หรือฟังจากข้างโน้นแล้วไม่มาบอกข้างนี้เพื่อทำลายคนหมู่โน้น   สมานคนที่แตกร้าวกันบ้าง    ส่งเสริมคนที่พร้อมเพรียงกันบ้างชอบคนผู้พร้อมเพรียงกัน      ยินดีในคนผู้พร้อมเพรียงกัน   เพลิดเพลินในคนผู้พร้อม-เพรียงกัน   กล่าววาจาที่ทำให้คนพร้อมเพรียงกัน   ด้วยประการฉะนี้  ๑    ละคำหยาบเว้นขาดจากคำหยาบ  กล่าววาจาที่ไม่มีโทษ  เพราะหู  ชวนให้รัก  จับใจ   เป็นของชาวเมือง   คนส่วนมากรักใคร่   พอใจ ๑  ละคำเพ้อเจ้อ    เว้นขาดจากคำเพ้อเจ้อ   พูดถูกกาล    พูดแต่คำที่เป็นจริง    พูดอิงอรรถ  พูดอิงธรรม   พูดอิงวินัย   พูดแต่คำที่มีหลักฐาน  มีที่อ้างอิง  มีที่กำหนด   ประกอบด้วยประโยชน์โดยกาลอันควร  ๑   ไม่อยากได้ของผู้อื่น  คือ  ไม่อยากได้วัตถุเป็นเครื่องอุปกรณ์แก่ทรัพย์เครื่องปลื้มใจแห่งผู้อื่นของบุคคลอื่นว่า    ไฉนหนอ   วัตถุที่เป็นเครื่องอุปกรณ์เก่ทรัพย์เครื่องปลื้มใจแห่งผู้อื่นของบุคคลอื่นพึงเป็นของเรา  ดังนี้  ๑     เป็นผู้ไม่มีจิตคิดปองร้าย   คือไม่มีความดำริในใจอันชั่วร้ายว่า  ขอสัตว์เหล่านี้จงเป็นผู้ไม่มีเวร ไม่มีความมุ่งร้ายกันไม่มีทุกข์  มีสุขรักษาคนเถิด  ดังนี้  ๑    เป็นผู้มีความเห็นชอบ  คือมีความเห็นไม่วิปริตว่า     ทานที่บุคคลให้แล้วมีผล  การบูชามีผล   การสักการะมีผล ผลวิบากแห่งกรรมที่บุคคลทำดีทำชั่วมีอยู่

โลกนี้มี โลกหน้ามี มารดามี  บิดามี  สัตว์ทั้งหลายผู้เป็นอุปปาติกะมี    สมณพราหมณ์ผู้ดำเนินไปโดย ชอบ  ผู้ปฏิบัติชอบ  ผู้ทำโลกนี้และโลกหน้าให้แจ้งชัดด้วยปัญญาอันยิ่งด้วยตนเองแล้ว    สอนผู้อื่นให้รู้ตามมีอยู่    ดังนี้   ๑            ดูก่อนภิกษุทั้งหลายบุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม ๑๐ ประการนี้แล เป็นผู้ได้รับเชิญมาประดิษฐานไว้ในสวรรค์  เหมือนสิ่งของที่เขาเชิญมาประดิษฐานไว้.

                                      จบยถาภตสูตรที่  ๑                                         ปัญจมปัณณาสก์                                           ปฐมวรรคที่  ๑

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ