ว่าด้วยสงสารกำหนดเบื้องต้นเบื้องปลายไม่ได้เหมือนบุคคลผู้มีความสุข [สุขิตสูตร]
 
Khaeota
วันที่  22 พ.ค. 2553
หมายเลข  16283
อ่าน  384


        พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค เล่ม ๒ - หน้าที่ 525                                                ทุติยวรรคที่ ๒ 

                                                  สุขิตสูตร     ว่าด้วยสงสารกำหนดเบื้องต้นเบื้องปลายไม่ได้เหมือนบุคคลผู้มีความสุข

[๔๔๔]     สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของท่านอนาถบิ-ณฑิกเศรษฐี   เขตพระนครสาวัตถี         ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกภิกษุทั้งหลาย ... แล้วได้ตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย  สงสารนี้กำหนดที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายไม่ได้ เมื่อเหล่าสัตว์ผู้มีอวิชชาเป็นที่กางกั้น  มีตัณหาเป็นเครื่องประกอบไว้ ท่องเที่ยวไปมาอยู่ ที่สุดเบื้องต้นย่อมไม่ปรากฏ ...     เธอทั้งหลาย เห็นบุคคลผู้เพียบพร้อมด้วยความสุข มีบริวารคอยรับใช้ พึงลงสันนิษฐานในบุคคลนี้ว่า เราทั้งหลายก็เคยเสวยสุขเห็นปานนี้มาแล้วโดยกาลนานนี้    ข้อนั้นเพราะเหตุไร    เพราะว่าสงสารกำหนดที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายไม่ได้ ฯลฯ พอเพื่อจะหลุดพ้น ดังนี้ ฯ                                                 จบสูตรที่ ๒


Tag  ตัณหา นับกัป พระสูตร สังสารวัฏ อวิชชา อุปมา เบื้องต้นเบื้องปลาย เสวยสุข

เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ