ผู้มีความเห็นอันวิปริตย่อมไม่ล่วงพ้นสงสาร [ตติถสูตร]
 
เมตตา
เมตตา
วันที่  19 เม.ย. 2552
หมายเลข  11995
อ่าน  431
 พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน เล่ม ๑ ภาค ๓ - หน้าที่ 632

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า   ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  อัญญเดียรถีย์ปริพาชกเป็นคนตาบอด  ไม่มีจักษุ   ย่อมไม่รู้จักประโยชน์  ไม่รู้จักความฉิบหายใช่ประโยชน์   ไม่รู้จักธรรม  ไม่รู้จักสภาพมิใช่ธรรม  เมื่อไม่รู้จักประโยชน์  ไม่รู้จักความฉิบหายมิใช่ประโยชน์  ไม่รู้จักธรรม  ไม่รู้จักสภาพมิใช่ธรรม ก็บาดหมางกันทะเลาะกัน  วิวาทกัน  พูดจาทิ่มแทงกันและกันด้วยหอกคือปากว่า   ธรรมเป็นเช่นนี้  ธรรมไม่เป็นเช่นนี้  ธรรมไม่เป็นเช่นนี้  ธรรมเป็นเช่นนี้.

ลำดับนั้นแล  พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนี้แล้ว   จึงทรงเปล่งอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

   หมู่สัตว์นี้ขวนขวายแล้วในทิฏฐิว่า  ตนและโลก

เราสร้างสรรค์   ประกอบด้วยทิฏฐิว่าตนและโลกผู้อื่น

สร้างสรรค์  สมณพราหมณ์พวกหนึ่ง  ไม่รู้จริงซึ่ง

ทิฏฐินั้นไม่ได้เห็นทิฏฐินั้นว่าเป็นลูกศร  ก็เมื่อผู้พิจาร-

ณาเห็นอยู่ซึ่งความเห็นอันวิปริตนั้น  ว่าเป็นดุจลูกศร

ความเห็นว่า  เราสร้างสรรค์ย่อมไม่ปรากฏแก่ผู้นั้น

ความเห็นว่า  ผู้อื่นสร้างสรรค์  ย่อมไม่ปรากฏแก่ผู้นั้น

หมู่สัตว์นี้ประกอบแล้วด้วยมานะ   มีมานะเป็นเครื่อง

ร้อยรัดถูกมานะผูกพันไว้  กระทำความแข่งดีกันใน

ทิฏฐิทั้งหลาย  ย่อมไม่ล่วงพ้นสงสารไปได้.

 จบติตถสูตรที่  ๖


  ความคิดเห็น 1  
 
suwit02
วันที่ 21 เม.ย. 2552

สาธุ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ