อนุปัสสนา ๗ [อรรถกถาญาตัฏฐญาณุทเทส]
 
เมตตา
เมตตา
วันที่  10 เม.ย. 2552
หมายเลข  11928
อ่าน  785
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค เล่ม ๗ ภาค ๑- หน้าที่ 90   ๒๐.  อรรถกถาญาตัฏฐญาณุทเทส 

ตั้งต้นแต่ภังคานุปัสสนาญาณ   ญาณในการเห็นอยู่เนืองๆ   ซึ่งความดับไปแห่งสังขารธรรมขึ้นไป  เป็นภูมิแห่งปหานปริญญา.  เพราะจำเดิมแต่นั้นไปความเป็นอธิบดีย่อมมีแก่อนุปัสสนา  ๗  อันจะให้สำเร็จการละวิปลาสมีนิจสัญญาวิปลาสเป็นต้น  ได้อย่างนี้คือ  เมื่อพิจารณาเห็นโดยความเป็นของไม่เที่ยง  ก็ย่อมละนิจสัญญาวิปลาสได้,  เมื่อพิจารณาเห็นโดยความเป็นทุกข์ ก็ละสุขสัญญาวิปลาสได้, เมื่อพิจารณาเห็นโดยความเป็นอนัตตา  ก็ละอัตตสัญญาวิปลาสได้,  เมื่อเบื่อหน่าย ก็ละความเพลิดเพลินได้,  เมื่อคลายกำหนัด  ก็ละราคะได้,  เมื่อให้ดับก็ละสมุทัยได้,  เมื่อสละคืนก็ละความถือมั่นเสียได้ ๑  ดังนี้.


เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ