สงสัยเรื่องการเจริญสมถะและวิปัสสนา
 
ponchario
วันที่  8 ธ.ค. 2557
หมายเลข  25881
อ่าน  1,244

ขอเรียนถามข้อสงสัยกับอาจารย์ดังนี้ครับ ปกติการเจริญสมถะ เช่นอานาปานสติสมาธิ เป็นต้น ต่างกับการเจริญวิปัสสนา เพราะถ้าเจริญแบบสมถะ สติต้องระลึกอยู่แต่อารมณ์ๆเดียว ให้ต่อเนื่องเป็นเวลานาน จนจิตตั้งมั่นในอารมณ์เดียว .....  แต่ถ้ามองนัยของวิปัสสนา การพยายามประคับประคองสติแบบนั้น ก็เป็นการกระทำด้วยความเป็นตัวตน ซึ่งก็ไม่น่าจะนำไปสู่ผลอันเป็นกุศลที่ประกอบด้วยปัญญา แต่เท่าที่ฟังการบรรยายของอ.สุจินต์ ท่านก็กล่าวว่า ฌาน เป็นกุศลจิตประเภทหนึ่งที่ประกอบด้วยปัญญา ทำไมการจงใจกระทำด้วยความเป็นตัวตน จึงนำไปสู่ผล คือ กุศลอันประกอบด้วยปัญญาได้????



  ความคิดเห็นที่ 1  
 
paderm
paderm
วันที่ 8 ธ.ค. 2557

       ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

     อานาปานสติ คือ สติที่ระลึกรู้เป็นไปในลมหายใจ ซึ่งก็ต้องเป็นผู้ละเอียดว่า ไม่ใช่มีแต่สติเท่านั้น แต่ต้องมีปัญญาด้วย ซึ่งอนาปานสติมีทั้งที่เป็นในสมถภาวนาและวิปัสสนาภาวนา

     อานาปานสติที่เป็นสมถภาวนามีลมหายใจที่เป็นบัญญติเป็นอารมณ์    ผู้ที่อบรมอานาปานสติสมาธิจะต้องมีปัญญามาก  จะต้องรู้ความต่างกันของกุศลจิตและอกุศลจิต  ต้องรู้ว่าจะพิจารณาอย่างไร จิตจึงจะค่อยๆ  สงบจากอกุศลยิ่งขึ้น จากขณิกสมาธิค่อยๆ  สงบขึ้นจนเป็นอุปจารสมาธิ   จะต้องรู้จักองค์ฌานคือรู้ลักษณะของวิตก วิจาร  ปีติ  สุข  และเอกัคคตา จึงสามารถประคองจิตให้ตั้งมั่นในอารมณ์จนเป็นอัปปนาสมาธิ  และต้องมีปัญญาเห็นโทษขององค์ฌานต้นๆ   และค่อยๆ ละองค์ฌานทีละองค์โดยการไม่ใสใจ จึงสามารถอบรมจิตให้สงบเป็นฌานจิตขั้นสูงยิ่งขึ้น     อานาปานสตินี้เป็นอารมณ์ที่ละเอียดสุขุม จึงเป็นอารมณ์ของผู้ที่มีสติไม่หลงลืม     เป็นอารมณ์ของมหาบุรุษ  คือ อาจหรือสามารถบรรลุมรรคผลได้ในชาตินั้น

     สำหรับอานาปานสติที่เป็นวิปัสสนาภาวนา   มีลมหายใจซึ่งเป็นปรมัตถเป็นอารมณ์ในมหาสติปัฏฐานสูตร   ทรงแสดงอานาปานบรรพในหมวดกายานุปัสสนา    เพราะลมหายใจเป็นส่วนหนึ่งของกาย เป็นสภาพที่ปรุงแต่งกาย  และเคยยึดถือว่าเป็นลมหายใจของเรา เป็นเราหายใจ แต่ขณะที่สติปัฏฐานเกิดขึ้น รู้ลักษณะของสิ่งที่กำลังปรากฏคือธาตุดิน ธาตุไฟ หรือธาตุลม ซึ่งกระทบที่กาย   อาจจะเป็นลักษณะที่อ่อนนุ่ม หรืออบอุ่น หรือเคลื่อนไหว  ซึ่งปรากฏที่ช่องจมูกหรือริมฝีปาก  เพียงลักษณะใดลักษณะหนึ่ง  และเริ่มรู้คือค่อยๆ เข้าใจว่า เป็นสภาพธรรมอย่างหนึ่งซึ่งมีลักษณะอย่างนั้นเอง คือเป็นธาตุที่ไม่รู้อารมณ์ เป็นการถ่ายถอนความเข้าใจผิดที่เคยยึดถือว่าเป็นเราที่หายใจ   หรือเป็นลมหายใจของเรา และขณะที่สติเกิดนั้นไม่ได้สนใจว่าลมหายใจจะกระทบที่ใด   เพียงรู้ว่ามีสภาพธรรมที่กำลังปรากฏเท่านั้น  สติที่เกิดขึ้นตามเหตุปัจจัยจากการฟังจนเข้าใจ  ไม่มีการเตรียมตัวจดจ้องหรือต้องการให้มีสติมาก่อน จึงเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว ถ้ามีความเห็นถูกมีความเข้าใจที่ถูกต้อง สติปัฏฐานก็จะโคจรไปในอารมณ์ต่างๆ ทางตาบ้าง ทางหูบ้าง ทางจมูกบ้าง  ทางลิ้นบ้าง ทางกายบ้าง  ทางใจบ้าง จนทั่ว ไม่ใช่จดจ้องอยู่ที่ลมหายใจที่ปรากฏทางกายอย่างเดียว    จึงจะค่อยๆ ซึมซาบความเป็นอนัตตา และเข้าใจเห็นชัดในสภาพธรรมตามความเป็นจริงยิ่งขึ้น  จนกว่าปัญญาจะสมบูรณ์เป็นวิปัสสนาญาณตามลำดับขั้นจนบรรลุมรรคผลในที่สุด    ซึ่งต้องใช้เวลานานไม่ใช่เพียงภพเดียวชาติเดียว จึงควรอบรมปัญญาจากการฟัง การพิจารณาไปโดยที่ไม่หวัง     เพราะความหวังเป็นเครื่องเนิ่นช้า (ปปัญจธรรม คือตัณหา  มานะ  ทิฏฐิ) เป็นเครื่องถ่วงความเจริญของปัญญา

     ก็ต้องเข้าใจเบื้องต้นว่าใครทำ  เรา หรือ ธรรม  หากไม่มีความเข้าใจเบื้องต้น แม้แต่คำว่าธรรมคืออะไรให้ถูกต้อง   ไม่ต้องกล่าวถึงอานาปานสติ แม้แต่การเจริญสติปัฏฐานที่เป็นปกติในชีวิตประจำวันก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้เลย   ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องที่จะทำ แต่เป็นเรื่องที่จะค่อยๆ เข้าใจ ซึ่งในพระไตรปิฎกแสดงถึงเรื่องอานาปานสติว่าเป็นอารมณ์ของมหาบุรุษ คือ ผู้ที่ปัญญามาก สะสมบารมีมามาก จึงจะอบรมอานาปานสติได้ เพราะอานาปานสติเป็นอารมณ์ที่ละเอียดลึกซึ้งอย่างยิ่ง  หากอยากจะทำ ก็ไม่มีทางถึง เพราะด้วยความต้องการ ไม่ใช่ด้วยความเข้าใจครับ

     ปัญญานั้นมีหลายระดับ แม้การเจริญสมถภาวนาก็มีปัญญาด้วยครับ ขออนุโมทนา

 
  ความคิดเห็นที่ 2  
 
khampan.a
khampan.a
วันที่ 8 ธ.ค. 2557

        ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

     ถ้ามีการกระทำด้วยความเป็นตัวตน จดจ้องต้องการ   นั่นไม่ใช่วิปัสสนา ไม่ใช่การเจริญวิปัสสนา แต่เป็นการกระทำด้วยความไม่รู้   ดังนั้น จึงสำคัญที่ความเข้าใจถูกเห็นถูก แล้วจะมีความเข้าใจถูกเห็นถูกได้อย่างไร ถ้าไม่ตั้งต้นที่การฟังพระธรรม ศึกษาพระธรรมให้เข้าใจจริง ๆ 

     การอบรมเจริญสมถภาวนาไม่สามารถดับกิเลสได้    เพียงระงับกิเลสได้ด้วยการข่มเท่านั้น ยังไม่สามารถดับกิเลสได้อย่างเด็ดขาด  กิเลสยังมีโอกาสเกิดขึ้นกลุ้มรุมจิตใจได้อีก สำหรับผู้ที่อบรมเจริญสมถภาวนา ได้ฌานขั้นต่าง ๆ  เมื่อฌานไม่เสื่อมก่อนจุติก็เป็นเหตุให้ไปเกิดเป็นพรหมบุคคล ในพรหมโลก ตามระดับขั้นของฌานที่ได้  ซึ่งยังไม่พ้นไปจากสังสารวัฏฏ์ ยังไม่หลุดพ้นจากกองทุกข์ทั้งปวง  ยังต้องเวียนว่ายตายเกิดอีก   แต่การอบรมเจริญปัญญา (วิปัสสนาภาวนา)  เริ่มที่การฟังพระธรรมศึกษาพระธรรมที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดง  สะสมความเข้าใจถูกเห็นถูกไปตามลำดับ เป็นไปเพื่อความเจริญขึ้นของปัญญา จนกระทั่งสามารถดับกิเลสทั้งปวงได้อย่างหมดสิ้น  ทำให้ผู้ที่อบรมเจริญสามารถดับกิเลสได้ตามลำดับขั้น     จนกระทั่งสูงสุดถึงความเป็นพระอรหันต์พ้นจากทุกข์โดยประการทั้งปวง

     ผู้ที่เห็นประโยชน์ของการได้เข้าใจความจริงของสภาพธรรมที่มีจริง ๆ ในขณะนี้ย่อมไม่ละเว้นโอกาสที่จะทำให้ตนเองได้มีความเข้าใจยิ่งขึ้นด้วยการฟังพระธรรม   ฟังในสิ่งที่มีจริงที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดง ครับ

...ขออนุโมทนาในกุศลจิตของทุก ๆ ท่านครับ...

 
  ความคิดเห็นที่ 3  
 
wannee.s
wannee.s
วันที่ 8 ธ.ค. 2557

ปัญญามีหลายขั้น  ขั้นฟัง  ยังไม่ใช่ขั้นปฏิบัติ   เพียงเห็นขณะนี้เป็นธรรมะ  เกิดแล้วดับแล้ว  ไม่เหลือเลยค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 4  
 
peem
วันที่ 8 ธ.ค. 2557

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 5  
 
tanrat
tanrat
วันที่ 9 ธ.ค. 2557

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 6  
 
faar01
วันที่ 9 ธ.ค. 2557

ขอขอบคุณและขออนุโมทนาค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 7  
 
j.jim
j.jim
วันที่ 9 ธ.ค. 2557

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 8  
 
แต้ม
แต้ม
วันที่ 3 ก.พ. 2558

ในพระไตรปิฎก  เขียนไว้ว่า  "อานาปานสติอันเจริญแล้ว  กระทำให้มากแล้ว  ย่อมมีผลมาก  มีอานิสงส์มาก...เธอมีสติหายใจออก  มีสติหายใจเข้า...เจริญแล้ว  กระทำให้มากแล้ว  อย่างนี้พึงหวังได้ 2 ประการ อย่างใดอย่างหนึ่ง คือ  อรหัตผลในปัจจุบัน  หรือเมื่อยังมีความถือมั่นอยู่เป็นพระอนาคามี"  จะเห็นได้ว่า  อานาปานสติไม่ได้แยกเลยว่าจะเป็นสมถหรือวิปัสสนา  เป็นได้ทั้งสองอย่าง  เพียงแต่ว่า เราจะมีปัญญาแค่ไหนเท่านั้นเอง  ฉะนั้นจึงต้องศึกษาพระธรรม  ฟังธรรมให้มากขึ้น  ค่อย ๆ สั่งสมกุศลและบารมีไปเรื่อย ๆ เถอะครับ ผมก็กำลังกระทำอยู่เช่นกันครับ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ