Print 
เล็บยาว [จุลวรรค]
 
JANYAPINPARD
JANYAPINPARD
วันที่  13 ต.ค. 2553
หมายเลข  17347
อ่าน  1,654

 พระวินัยปิฎก จุลวรรค เล่ม ๗ ภาค ๒ - หน้าที่ 55

                                    เรื่องเล็บยาว 

           [๑๔๖]  สมัยนั้น  ภิกษุรูปหนึ่งไว้เล็บยาวเที่ยวบิณฑบาต       สตรีผู้หนึ่งเห็นเข้า   จึงได้กล่าวชวนภิกษุรูปนั้นว่า   ท่านเจ้าข้า   นิมนต์มาเสพเมถุน  ภิกษุนั้นตอบว่า  อย่าเลย  น้องหญิง  เรื่องเช่นนี้ไม่สมควร.           ส.  ถ้าท่านไม่เสพ   ดิฉันจักหยิกข่วนเนื้อตัวด้วยเล็บของดิฉัน      แล้วร้องโวยวายขึ้นในบัดนี้ว่า  ภิกษุนี้ข่มขืนดิฉัน.           ภิ.   จงรู้เองเถิด   น้องหญิง.           สตรีผู้นั้นหยิกข่วนเนื้อตัวของคนด้วยเล็บ        แล้วได้ร้องโวยวายขึ้นว่าภิกษุนี้ข่มขืนเรา      ชาวบ้านได้วิ่งเข้าไปจับกุมภิกษุนั้น   พวกเขาได้เห็นผิวหนังและเลือดที่เล็บมือของสตรีผู้นั้น  ครั้นแล้วลงความเห็นว่า  การกระทำนี้ของสตรีผู้นี้ต่างหาก  ภิกษุไม่ใช่เป็นผู้กระทำ  แล้วปล่อยภิกษุนั้นไป       ครั้นภิกษุนั้นไปถึงวัดแล้ว  ได้เล่าเรื่องนั้นแก่ภิกษุทั้งหลาย     ภิกษุทั้งหลายถามว่า ก็คุณไว้เล็บยาวหรือ ภิกษุรูปนั้น  รับว่า เป็นอย่างนั้น ขอรับ บรรดาภิกษุที่เป็นผู้มักน้อย . . .ต่างก็เพ่งโทษ   ติเตียน  โพนทะนาว่า  ไฉน  ภิกษุจึงไว้เล็บยาว   แล้วกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า...ตรัสว่า      ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย    ภิกษุไม่พึงไว้เล็บยาว   รูปใดไว้   ต้องอาบัติทุกกฏ.


เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าสู่ระบบ