ความสิ้นอายุของสรรพสัตว์ ๔ อย่าง
 
Khaeota
วันที่  13 มี.ค. 2553
หมายเลข  15737
อ่าน  2,676

อภิธัมมัตถสังคหบาลี และอภิธัมมัตถวิภาวีนีฎีกา - หน้าที่ 248       

[อธิบายความสิ้นอายุของสรรพสัตว์ ๔ อย่าง]
          

     วินิจฉัยในคำว่า  "อายุกฺขเยน"  เป็นต้น  ดังต่อไปนี้  แม้เมื่อยังมีกรรมานุภาพ  ความตายเพราะความสิ้นไปแห่งอายุ  ตามที่กำหนดไว้ในคตินั้น ๆ  ชื่อว่า  อายุกขยมรณะ  (ความตายเพราะสิ้นอายุ) ฯ แม้เมื่ออายุตามที่กำหนดไว้ในคตินั้น ๆ  ยังเหลืออยู่  และเมื่อความพร้อมเพรียงแห่งปัจจัยมีคติและกาลเป็นต้นยังมีอยู่ ความตายเพราะกรรมที่ให้สำเร็จภพนั้น ๆ  ให้ผลเสร็จสิ้นแล้ว  ชื่อว่า กัมมักขยมรณะ(ความตายเพราะความสิ้นกรรม)  ฯ  ความตาย  เพราะอายุและกรรมสิ้นไปพร้อม ๆ  กันทีเดียว  ชื่อว่า อุภยักขยมรณะ  (ตายเพราะสิ้นไปทั้ง ๒ อย่าง)  ฯ  แม้เมื่ออายุและกรรมทั้ง ๒ อย่างนั้นยังมีอยู่ ความตายของบุคคลทั้งหลาย ผู้มีสันดานที่ขาดลงด้วยความพยายามทั้งหลายมีการนำศัสตรามาเป็นต้น  ซึ่งเป็นไปด้วยกำลังกรรมที่เข้าไปตัดรอนบางอย่างที่สำเร็จแล้วในภพก่อนก็ดี ความตายที่เป็นไปแล้วด้วยอำนาจให้เคลื่อนจากฐานในทันใดนั่นเอง ดุจความตายของพระเจ้าทุสิมารราช และพระเจ้ากลาพุราชเป็นต้น เพราะกรรมที่มีความสามารถถูกอุปัจเฉทกกรรมซึ่งประมวลมา  ด้วยความพยายามบางอย่าง  อันตนทำไว้ในเหล่าชนผู้มีคุณมากขัดขวางแล้ว  เป็นกรรมไม่สามารถในการยังอัตภาพนั้น ๆ ให้เป็นไปได้ก็ดี  ชื่อว่า อุปัจเฉทกมรณะ (ความตายเพราะกรรมเข้าไปตัดรอน) ฯ ก็อุปัทเฉทกมรณะนี้  ไม่มีแก่พวกสัตว์นรก  พวกชนชาวอุตตตรกุรุทวีป และพวกเทพบางเหล่า ฯ เพราะฉะนั้น ท่านอาจารย์ทั้งหลาย จึงกล่าวว่า  "ความตาย  พึงมีแก่สัตว์บางพวก เพราะความพยายามบ้าง เพราะอุปัจเฉทกกรรมบ้าง " ดังนี้ ฯความเกิดขึ้น  คือ ความเป็นไปแห่งมรณะ ชื่อว่า มรณุปปัตติ  (ความเกิดขึ้นแห่งความตาย)  ฯ



เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ