เหตุละวิจิกิจฉา [มหาสติปัฏฐานสูตร]
 
paderm
paderm
วันที่  28 ธ.ค. 2552
หมายเลข  14890
อ่าน  607

         พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย มหาวรรค เล่ม ๒ ภาค ๒ - หน้าที่ 325

    เหตุละวิจิกิจฉา  แต่วิจิกิจฉานั้น    จะละได้ก็ด้วยโยนิโสมนสิการในธรรมมีกุศลเป็นต้น.    เพราะเหตุนั้น   พระผู้มีพระภาคเจ้า    จึงตรัสไว้  (ในสังยุตตนิกายมหาวารวรรค)  ว่า  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ธรรมที่เป็นกุศล อกุศล ธรรมที่มีโทษไม่มีโทษ  ธรรมที่ควรเสพ  ไม่ควรเสพ    ธรรมที่ทรามประณีต   ธรรมที่เทียบ
 
ด้วยของดำ ของขาว  มีอยู่   การทำให้มากซึ่งโยนิโสมนสิการในธรรมเหล่านั้นนี้เป็นอาหารเพื่อความไม่เกิดแห่งวิจิกิจฉาที่ยังไม่เกิด    หรือ   เพื่อละวิจิกิจฉาที่เกิดแล้วดังนี้.    ธรรมสำหรับละวิจิกิจฉาธรรมสำหรับละวิจิกิจฉา อีกอย่างหนึ่ง  ธรรม ๖ ประการ   ย่อมเป็นไปเพื่อละวิจิกิจฉา  คือ  ๑.ความสดับมาก  ๒.  ความสอบถาม  ๓.  ความชำนาญในวินัย   ๔.  ความมากด้วยความน้อมใจเชื่อ  ๕.  ความมีกัลยาณมิตร  ๖. การเจรจาแต่เรื่องที่เป็นที่

สบาย. จริงอยู่    แม้เมื่อภิกษุร่ำเรียนทั้งบาลี   ทั้งอรรถกถานิกายหนึ่ง   สอง-สาม-สี่  หรือ ห้า นิกาย  ย่อมละ  วิจิกิจฉาได้  ด้วยความเป็นพหูสูต.  เมื่อภิกษุมากด้วยการปรารภพระรัตนตรัย   สอบถามก็ดี   มีความชำนาญอันสั่งสมไว้ในวินัยก็ดี    มากไปด้วยความน้อมใจเชื่อ    กล่าวคือศรัทธาที่ยังกำเริบได้ในพระ-รัตนตรัยก็ดี    คบกัลยาณมิตร  เช่นท่านพระวักกลี    ผู้น้อมใจไปในศรัทธาก็ดีย่อมละวิจิกิจฉาได้. แม้ด้วยการเจรจาแต่เรื่องที่เป็นที่สบาย  อันอาศัยคุณของพระรัตนตรัย  ในอิริยาบถทั้งหลาย  มียืนนั่ง เป็นต้น  ก็ละวิจิกิจฉาได้.   เพราะเหตุนั้น  ท่านจึงกล่าวว่า  ธรรม ๖ ประการ  ย่อมเป็นไปเพื่อละวิจิกิจฉา.  ภิกษุ  ย่อมรู้ชัดว่า   วิจิกิจฉาที่ละได้ด้วยธรรมเหล่านี้    ย่อมไม่เกิดต่อไป   ด้วยโสดา-บัติมรรค  ดังนี้.


Tag  วิจิกิจฉา
  ความคิดเห็นที่ 1  
 
Rodngoen
วันที่ 25 พ.ค. 2556

ขอบคุณ และขออนุโมทนาครับ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ