กรรมหนักย่อมเกิดในโลกันตรนรก
 
เมตตา
เมตตา
วันที่  15 ส.ค. 2552
หมายเลข  13201
อ่าน  694
  พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย มหาวรรค เล่ม ๒ ภาค ๑ - หน้าที่ 102

         บทว่า     โลกนฺตริกา     ความว่าช่องว่างอันหนึ่ง ๆ ในระหว่างจักรวาลทั้ง๓  ย่อมมีในที่สุดโลก    ดุจช่องว่างในท่ามกลางล้อเกวียน ๓ ล้อ   หรือแผ่น ๓-แผ่นที่วางทับกันฉะนั้น.     ก็โลกันตรนรกนั้นโดยส่วนกว้างถึง   ๘,๐๐๐   โยชน์.บทว่า อฆา  คือ เปิดเป็นนิจ.  บทว่า  อสํวุตา  ความว่า แม้ข้างล่างก็ไม่มีตั้งไว้.         บทว่า อนฺธการา คือ มืดมิด.  บทว่า อนฺธการติมิสา  ความว่า ประกอบด้วยหมอกอันทำความมืดพ้นจากจักขุวิญญาณ.      นัยว่า  จักขุวิญญาณย่อมไม่เกิด 

ณที่นั้น. บทว่า เอวํมหิทฺธิกา   ความว่า  พระจันทร์และพระอาทิตย์ย่อมปรากฏใน๓ ทวีป  โดยส่องแสงครั้งเดียวเท่านั้น  อย่างนี้ชื่อว่า  พระจันทร์และพระอาทิตย์มีฤทธิ์มาก.     พระจันทร์และพระอาทิตย์กำจัดความมืดตลอดหนึ่งล้านแปดแสนโยชน์ในทิศหนึ่ง ๆ แล้วส่องแสงสว่าง   อย่างนี้ชื่อว่าพระจันทร์ และพระอาทิตย์มีอานุภาพมาก.   บทว่า  อาภาย   นานุโภนฺติ  ความว่า แสงสว่างของตนไม่พอ.นัยว่า   พระจันทร์และพระอาทิตย์เหล่านั้นแล่นไปท่ามกลางจักรวาลบรรพต.   ก็โลกันตรนรกเลยจักรวาลบรรพตไป      เพราะฉะนั้น  พระจันทร์ และพระอาทิตย์เหล่านั้นจึงมีแสงสว่างไม่พอในที่นั้น.         บทว่า   เยปิ   ตตฺถ   สตฺตา  ความว่า แม้สัตว์เหล่าใดเกิดแล้วในโลกันตรมหานรกนั้น.    ถามว่าก็สัตว์เหล่านั้นกระทำกรรมอะไรไว้จึงเกิดในโลกันตรมหา-นรกนั้น.     ตอบว่าทำกรรมหนักคือหยาบช้า.    สัตว์เหล่านั้นกระทำความผิดต่อมารดาบิดา และสมณพราหมณ์ผู้ตั้งอยู่ในธรรมและกรรมร้ายกาจมีฆ่าสัตว์เป็นต้นทุกวัน ๆ ย่อมเกิดในโลกันตรนรกนั้น    ดุจอภยโจร  และนาคโจรเป็นต้นในตาม- พปัณณิทวีป  ร่างกายของสัตว์เหล่านั้นสูง ๓ คาวุต   มีเล็บยาวเหมือนเล็บค้าง- คาว    สัตว์เหล่านั้นเกาะอยู่บนจักรวาลบรรพตด้วยเล็บ  เหมือนค้างคาวเกาะอยู่บนต้นไม้ฉะนั้น    เมื่อใดสัตว์เหล่านั้นคลานไปถูกฝ่ามือของกันและกันเข้า  เมื่อ

นั้นก็สำคัญว่า เราพบอาหารแล้วจึงวิ่งหมุนไปรอบ ๆ แล้วก็ตกไปบนน้ำหนุนโลกเมื่อลมปะทะก็ขาดตกลงไปในน้ำเหมือนผลมะทราง   พอตกลงไปแล้วก็ละลาย  เหมือนก้อนแป้งตกลงไปในน้ำที่เค็มจัด.


Tag  จักรวาลบรรพต โลกันตรนรก

เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ