อรรถกถา อัจฉราสูตร
 
orawan.c
orawan.c
วันที่  13 ส.ค. 2552
หมายเลข  13170
อ่าน  948

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เล่ม ๑ ภาค ๑  หน้าที่ 250                                   
อรรถกถาอัจฉราสูตร

     พึงทราบวินิจฉัยในอัจฉราสูตรที่  ๖  ต่อไป :-
     บทว่า  อจฺฉราคณสงฺฆุฏฺ  ความว่า  ได้ยินว่า  เทวบุตรนี้บวชในพระศาสนาของพระศาสดา  บำเพ็ญวัตรปฏิบัติอยู่   ปวารณาแล้วในกาลแห่งตนมีพรรษา ๕ ทำมาติกาทั้งสองให้แคล่วคล่องแล้ว   ศึกษาแล้วถึงสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ   เรียนพระกรรมฐานอันเป็นที่พอใจแล้ว  เป็นผู้ประพฤติเบาพร้อมเข้าไปสู่ป่า  คิดว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าอนุญาตว่า  มัชฌิมยามอันใด  เป็นส่วนแห่งการนอนดังนี้      แม้เมื่อมัชฌิมยามนั้นถึงพร้อมแล้ว เราก็ยังกลัวต่อความประมาท  ดังนี้   จึงสละเตียงนอน แล้วพยายามทั้งกลางคืนและกลางวันทำกรรมฐานนั่นแหละไว้ในใจ.
     ลำดับนั้น    ลมทั้งหลายเพียงดังศัสตราเกิดขึ้นในภายในแห่งภิกษุนั้นทำลายชีวิตเสียแล้ว. ภิกษุนั้นได้ทำกาละในเพราะธุระ  คือความเพียรนั่นแหละ.อนึ่ง  ภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง   จงกรมอยู่ในเพราะการจงกรมก็ตาม   ยืนอยู่เพราะอาศัยส่วนที่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวไว้ก็ตาม วางจีวรไว้ที่สุดแห่งที่จงกรมเหนือศรีษะแล้วนั่งหรือนอนก็ตาม กำลังแสดงธรรมบนธรรมาสน์อันเขาตกแต่งในท่ามกลางแห่งบริษัทก็ตาม  ย่อมกระทำกาละ  ภิกษุนั้นทั้งหมดชื่อว่ากระทำกาละในเพราะธุระ  คือความเพียร. แม้ภิกษุนี้ก็ทำกาละแล้ว  ในที่เป็นที่จงกรม เพราะความที่ตนเป็นผู้มีอุปนิสัยน้อยจึงยังมิได้ถึงความสิ้นไปแห่งอาสวะ   ได้ถือปฏิสนธิในภพดาวดึงส์ที่ประตูวิมานใหญ่   ราวกะว่าหลับแล้วตื่นขึ้นฉะนั้น อัตภาพของเทวบุตรนั้นมีสามคาวุตเกิดขึ้น  เหมือนเสาระเนียดปิดทองในขณะนั้นนั่นแหละ ภายในวิมานนางอัปสรประมาณหนึ่งพันเห็นเทวบุตรนั้นแล้ว



เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ