ควรทำบุญอุทิศส่วนกุศล [ติโรกุฑฑสูตร]
 
orawan.c
orawan.c
วันที่  13 ส.ค. 2552
หมายเลข  13159
อ่าน  1,595

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ เล่ม ๑ ภาค ๑  หน้าที่ 277               
     ผู้ทำกาลกิริยาละไปแล้ว   ย่อมยังอัตภาพให้เป็นไปในปิตติวิสัยนั้น ด้วยทานที่ญาติให้แล้วจากมนุษย์ โลกนี้. น้ำตกลงบนที่ดอน   ย่อมไหลไปสู่ที่ลุ่ม  ฉันใด   ทานที่ทายกให้ไปจากมนุษยโลกนี้  ย่อมสำเร็จผลแก่ฝูง เปรตฉันนั้นเหมือนกัน.  ห้วงน้ำเต็มแล้ว  ย่อมยังสาครให้เต็มฉันใด  ทานที่ทายกให้ไปจากมนุษยโลกนี้  ย่อมสำเร็จผลแก่ฝูงเปรตฉันนั้น  เหมือนกัน. บุคคลเมื่อระลึกถึงกิจที่ท่านทำมาแต่ก่อนว่า   ท่านได้ทำกิจแก่เรา  ได้ให้แก่เรา ได้เป็นญาติมิตรเป็นเพื่อนของเรา   ดังนี้ จึงควรให้ทักษิณาแก่ฝูงเปรต.
     การร้องไห้    การเศร้าโศก  หรือการพิไรรำพัน อย่างอื่น ๆ ก็ไม่ควรทำ   เพราะการร้องไห้เป็นต้นนั้นไม่เป็นประโยชน์แก่ผู้ล่วงลับไปแล้ว ญาติทั้งหลายก็คงอยู่อย่างนั้น ทักษิณานี้แล  อันทายกให้แล้ว ตั้งไว้ดีแล้วในพระสงฆ์  ย่อมสำเร็จประโยชน์แก่ทายกนั้น  โดยฐานะตลอดกาลนาน. ญาติธรรมนี้นั้น  ก็ทรงแสดงแล้ว   การบูชาผู้ล่วงลับไปแล้ว   ก็ทรงทำโอฬารแล้ว ทั้งกำลังของภิกษุทั้งหลาย    ก็ทรงเพิ่มให้แล้ว  บุญพระองค์ก็ทรงขวน ขวายไว้มิใช่น้อย.                                         

จบติโรกุฑฑสูตร



  ความคิดเห็นที่ 1  
 
suwit02
วันที่ 20 ส.ค. 2552

สาธุ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ