วิบัติ ๓ ประเภท [ธรรมสังคณี]
 
paderm
paderm
วันที่  8 มิ.ย. 2552
หมายเลข  12611
อ่าน  628

พระอภิธรรมปิฎก ธรรมสังคณี เล่ม ๑ ภาค ๑ - หน้าที่ 54

 ว่าด้วยวิบัติ  ๓  ประเภท

 อนึ่ง  ภิกษุผู้ปฏิบัติผิดในพระวินัย  เป็นผู้มีความสำคัญว่าไม่มีโทษใน

ผัสสะที่มีใจครองเป็นต้น  อันพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงห้ามแล้ว  โดยความเสมอ

ด้วยสัมผัสมีเครื่องลาดและเครื่องนุ่งห่ม  มีสัมผัสเป็นสุขเป็นต้นที่ทรงอนุญาต

แล้ว  เหมือนคำที่พระอริฏฐะกล่าวว่า  เราย่อมรู้ทั่วถึงธรธมอันพระผู้มีพระภาค-

เจ้าแสดงแล้ว  โดยประการที่ธรรมทั้งหลายอันกระทำอันตรายที่พระผู้มีพระ-

ภาคเจ้าตรัสแล้วนี้ ไม่สามารถทำอันตรายแก่ผู้เสพอยู่ได้  ดังนี้  ต่อจากนั้นเธอก็ถึงความเป็นผู้ทุศีล.

ภิกษุผู้ปฏิบัติผิดในพระสูตร ไม่รู้คำอธิบาย เหมือนในประโยคมีอาทิว่า

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  บุคคล ๔ จำพวกเหล่านี้มีอยู่  มีปรากฏอยู่ในโลก  ดังนี้

ย่อมถือเอาผิด  ซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงหมายเอาตรัสไว้ว่า บุคคลมีอัตตาอัน

ถือเอาผิด ย่อมกล่าวตู่เราด้วย  ย่อมขุด  (ทำลาย) ซึ่งตนด้วย  และย่อมประสบ

สิ่งมิใช่บุญเป็นอันมากด้วย  ดังนี้  ต่อจากนั้น  เธอก็ถึงความเป็นมิจฉาทิฏฐิ.

ภิกษุผู้ปฏิบัติผิดในพระอภิธรรมจะวิจารธรรมเกินไป  ย่อมคิดแม้สิ่งที่

ไม่ควรคิด  (อจินไตย)   ต่อจากนั้น  ก็จะถึงความฟุ้งซ่านแห่งจิต  สมกับพระ

ดำรัสที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  อจินไตย ๔ เหล่านี้

บุคคลไม่ควรคิด  ซึ่งเมื่อคิดอยู่  ก็พึงเป็นผู้มีส่วนแห่งความเป็นบ้า  แห่งความ

คับแค้น  ดังนี้.  ภิกษุผู้ปฏิบัติผิดในพระไตรปิฎกนี้  ย่อมถึงความวิบัติอันต่างด้วยความเป็นผู้ทุศีล  ความเป็นมิจฉาทิฏฐิ  และความฟุ้งซ่านแห่งจิตนี้  โดยลำดับด้วยประการฉะนี้.


เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ