รู้ความไม่เที่ยง

โดยทั่วๆ ไป ปุถุชนพอจะเห็นความไม่เที่ยงของสิ่งต่างๆ ที่มีการเปลี่ยนแปลง เช่น สิ่งของที่เคยใหม่ สวยงาม ต่อมาก็เก่าและแตกสลาย หรือคนเรา เมื่อยามหนุ่มสาวก็ดูสาว งาม อีกไม่นานก็แก่ชราและตายในที่สุด แต่การรู้แบบนี้ เป็นการรู้แบบคิดนึกรู้เพียงอาการ ไม่ใช่การรู้ลักษณะที่ไม่เที่ยงเกิดดับจริงๆ แต่ผู้ที่อบรมเจริญปัญญาจนปัญญามีกำลังเป็นวิปัสสนาญาณ ขั้นสัมมสนญาณ อุทยัพพยญาณ เมื่อนั้นชื่อว่า การรู้ลักษณะที่ไม่เที่ยงจริงๆ

ต้องอาศัยการศึกษา กว่าจะค่อยๆ เข้าใจขึ้นในขั้นของการฟัง จนกระทั่งมีเหตุปัจจัย ที่จะทำให้สติเกิดระลึกรู้ลักษณะของสภาพธรรมที่กำลังปรากฏ ก็เป็นอนัตตา บังคับบัญชาไม่ได้

อนุโมทนาครับ

ยินดีในกุศลจิตค่ะ