คิดอย่างนี้ถูกหรือไม่
 
Suvidech
วันที่  21 มี.ค. 2550
หมายเลข  3139
อ่าน  359

บางครั้งเวลาไปทำบุญ ไม่ว่าจะไปใส่บาตร หรือ ให้เงินกับขอทานเล็ก ๆ น้อย ๆ มักจะมีความคิดความหวัง  จะได้สิ่งที่ดีเป็นการตอบแทนบ้าง   ไม่มากก็น้อย  อดคิดไม่ได้เลย  ไม่รู้คนอื่นเป็นอย่างนี้บ้างไหมครับ

Tag  ทำทาน ทำบุญ หวังผล

  ความคิดเห็นที่ 1  
 
tanya
วันที่ 21 มี.ค. 2550

     
     การให้เป็นกุศลขั้นทาน   ซึ่งให้ผลน้อยสุด  ต่ำกว่าขั้นนี้  เป็นอกุศลทั้งนั้นเลย  ให้ไปแล้วต้องจบ  เสร็จสิ้นการให้  กุศลเกิดดับไปแล้ว  แต่กิเลสใหม่เกิดขึ้นเรียกร้องผลตอบแทน  บางคนยังไม่ทันให้เลย   ก็คิดหาผลตอบแทนล่วงหน้าแล้ว  ให้ของเขาไปแล้ว  เขาไม่เอามาใช้  ไม่ชื่นชอบขอบคุณ  ก็เกิดความขุ่นเคือง    บาปชนิดใหม่ก็เกิดอีก   ให้แต่น้อย   เลือกของที่ให้   แบบไม่ปราณีต   แต่พยายามโปรโมทว่า   เป็นของและหวังผลมาก ๆ มีหน้ามีตามาก ๆ

     ก็เป็นเรื่องอกุศลทั้งนั้น การให้นี่  ก็ต้องคิดให้เป็นด้วย เราต้องให้ผู้รับได้ประโยชน์จริง ๆ   และเราก็ได้ละอกุศลจริง ๆ   อกุศลข้อนี้คือมัจฉริยะ ญาติเป็นของตัวเราก็หวงแหนให้ตัวและญาติพวกพ้อง

     การให้ก็คือการละ  การปล่อย  ไม่หวง  แต่จะละไปแล้ว  มือขวายังไม่ทันยื่นให้ มือซ้ายเตรียมจะคว้ามา จะดีหรือ  ยังมีสิ่งที่ต้องละมากกว่า  และละยากกว่า  ข้าวของเงินทองอีกเยอะนะ  การสละสิ่งที่รักหวงแหนกิเลส   ตัวตน  การยึดมั่นถือมั่นนี่   ยากยังอีกไกลที่เราจะละได้  จึงควรเข้าใจและฝึกการให้ข้าวของ  เงินทอง  ธรรมดาอย่างไม่หวังผลตอบแทนตั้งแต่วันนี้

 
  ความคิดเห็นที่ 2  
 
wannee.s
wannee.s
วันที่ 21 มี.ค. 2550

เวลาที่เราให้ทาน  ขณะนั้นจิตเป็นกุศล  ให้ผลที่ดี  โดยไม่ต้องหวังผล  แต่ถ้าหวังเป็นโลภะ  เป็นอกุศลที่แทรกสลับกับกุศล  ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา   ทุกคนยังมีกิเลส 
  
 
  ความคิดเห็นที่ 3  
 
แล้วเจอกัน
วันที่ 21 มี.ค. 2550

     
     เป็นธรรมดาอยู่แล้ว  มีเหตุปัจจัยให้เกิดก็เกิด (ความหวัง)   แต่เรามักไปเดือดร้อนกับอกุศลที่เกิด  เพราะเราไม่รู้ว่าเป็นธัมมะ  ยังไม่มั่นคง ทุกอย่างก็เป็นธัมมะ  หนทางที่ถูกก็คือ  เมื่อความหวังเกิด   สติก็ระลึกว่าเป็นธัมมะไม่ใช่เรา   นี่คือหนทางดับกิเลส(สติปัฏฐาน)   แต่ถึงแม้คุณจะให้โดยไม่หวัง   แต่ไม่รู้เลยว่าที่ให้เป็นธัมมะ  ก็ยึดถือว่าเป็นเราที่ให้   ก็ไม่มีทางดับกิเลสได้เลย   ต้องมั่นคงว่า  อกุศลก็เป็นธัมมะ ใครจะห้าม
 
ไม่ให้เกิดก็ไม่ได้  เพราะยังมีเหตุปัจจัยให้เกิด  อย่างที่กล่าวข้างต้น  ต้องเป็นปรกตินะ ไม่ใช่ฝืน   แต่ต้องรู้ตัวจริงของเขา (โลภะ)    ไม่เช่นนั้น     เราก็จะไม่มีทางรู้ทั่วเลยว่าทุกอย่างเป็นธัมมะ   กิเลสที่ต้องดับก่อนคือ  การยึดถือว่าเป็นสัตว์ บุคคล ตัวตน  ครับ  จะขอยกตัวอย่าง  ในพระไตรปิฎกว่า   แม้ท้าวสักกะ  และบุคคลอื่น   ก็ยังต้องการบุญเพราะบุญนำสุขมาให้  ถึงแม้ไม่ขอ ทียกมาไม่ใช่ให้หวังนะ  แต่ให้รู้ว่าเป็นปรกติ   และเป็นธัมมะอย่างหนึ่งครับ   ลองอ่านดูนะ


ขอเชิญคลิกอ่านได้ที่..มหากัสสปสูตร .

                                ธรรมแลย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม

 
  ความคิดเห็นที่ 4  
 
devout
วันที่ 22 มี.ค. 2550


ถ้าควบคุมความนึกคิดได้   เราคงมีแต่กุศลจิตกันทั้งวัน   โดยเฉพาะกุศลที่เกิดร่วมกับปัญญา แต่
ตามความเป็นจริงแล้ว ไม่เป็นอย่างนั้น  สภาพธรรมทุกอย่างมีประโยชน์เมื่อสติเกิดขึ้น  ระลึกศึกษาสภาพธรรมนั้น   แม้แต่ธรรมที่เป็นอกุศล   เพราะถ้าไม่รู้ก็ไม่ละ   ไม่ขัดเกลา   ไม่เห็นกำลังของกิเลส

 
  ความคิดเห็นที่ 5  
 
รัตนาพร
วันที่ 23 มี.ค. 2550

ดิฉันเคยนะคะ  ตอนทำบุญ  ทำเพราะคิดอยากได้บุญ  ทำเพราะคิดอยากละ  แต่บางทีพอทำไปแล้วก็เคยนึกเสียดาย  แล้วก็นึกว่า  อย่าเสียดาย  ทำเพื่อละกิเลส  คือแบบนึกกลับไปกลับมา   อยากทราบวิธีอบรมใจให้ไม่นึกแบบนี้ค่ะ
 
  ความคิดเห็นที่ 6  
 
study
วันที่ 23 มี.ค. 2550

การศึกษาพระธรรมให้เข้าใจมากยิ่งขึ้น มีศรัทธามากยิ่งขึ้น จะทำให้มั่นคงในเหตุผล มั่นคงในกรรมผลของกรรม   เมื่อมั่นคงจริง ๆ  จะเป็นผู้อาจหาญร่าเริงในการทำบุญ
 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ