รู้ลักษณะของนามธรรมทางมโนทวารหรือยัง
 
pirmsombat
วันที่  20 มี.ค. 2550
หมายเลข  3135
อ่าน  598

  ต้องระลึกรู้  แม้ในขณะที่กำลังรู้ว่า  สี่งที่เห็นเป็นอะไรหรือเป็นใคร   ก็เป็น นามธรรม

ชนิดหนึ่ง



Tag  นามธรรม เห็น
  ความคิดเห็นที่ 1  
 
มารินี
วันที่ 21 มี.ค. 2550


เมื่อเกิดทุกข์  ถึงจะนึกถึงธรรม   เมื่อไหร่จะมีปัญญาว่า  เมื่อเกิดขึ้น ทุกข์ก็เกิดขึ้นซะที

 
  ความคิดเห็นที่ 2  
 
wannee.s
wannee.s
วันที่ 21 มี.ค. 2550


ไม่มีหนทางอื่น  นอกจากอบรมปัญญาด้วยการฟัง   การศึกษาธรรม  การอ่าน 
การคิดพิจารณาถึงธรรม  ที่ได้ยินได้ฟัง เพราะฉะนั้น  การอบรมปัญญาจะขาดการฟังธรรมไม่ได้เลยค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 3  
 
แล้วเจอกัน
วันที่ 21 มี.ค. 2550


ต้องระลึกรู้  แม้ในขณะที่กำลังรู้ว่า   สี่งที่เห็นเป็นอะไร  หรือเป็นใคร ก็เป็น นามธรรมชนิดหนึ่ง

  ถ้าอ่านข้อความนี้ไม่ละเอียด   ย่อมทำให้เข้าใจผิด  ในการเจริญสติปัฏฐานได้ครับสติปัฏฐานต้องมี  ปรมัตถ์ (จิต เจตสิก รูป) เป็นอารมณ์เท่านั้น   ไม่ใช่บัญญัติ  ตรงนี้เป็นความเข้าใจเบื้องต้น   และจากข้อความนี้ที่ว่า   ต้องระลึกรู้  แม้ในขณะที่กำลังรู้ว่าสี่งที่เห็นเป็นอะไรหรือเป็นใคร ขณะที่เห็นเป็นสิ่งหนึงสิ่งใด ขณะนั้น จิตมีบัญญัติเป็นอารมณ์  เพราะเห็นเป็น   สัตว์  บุคคล  ตัวตนแล้ว  ถามว่า  สติระลึกในสิ่งที่เห็น  ว่า เป็นสัตว์บุคคลไปแล้ว  ใช่ไหม   ไม่ใช่  เพราะเป็นบัญญัติ (ไม่มีลักษณะที่แท้จริง เช่น ไม่เที่ยง  เป็นต้น)  แต่ถามว่า มีสภาพธัมมะนึง  ที่รู้ว่าเป็น  สัตว์  บุคคล  ตัวตนไหม  มี นั่นคือ  จิตนั่นเอง  จิตที่  คิดนึกถึงสิ่งที่ปรากฏทางตา ต่อจากปัญจทวาร   จึงเป็นเป็นจิตที่คิดนึก  จิตที่คิดนึกก็เป็น  ปรมัตถธรรม ข้อความที่ท่านผู้ตั้งกระทู้จะสื่อ  ก็คือ  สติต้องระลึกรู้  แม้จิตที่คิดนึก (ทางมโนทวาร)  ที่มี  บัญญัติเป็นอามรณ์  (เห็นเป็นสัตว์บุคคล) ไม่ใช่สติ  ไประลึกถึงสิ่งที่เห็น  เป็นสัตว์ บุคคล นะครับ  เพราะนั่นเป็นบัญญัติ

  ธรรมแลย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม

 
  ความคิดเห็นที่ 4  
 
devout
วันที่ 22 มี.ค. 2550


ถ้าเป็นการระลึกรู้จริงๆ    คงไม่ต้องคิดว่าป็นทวารไหนใช่มั้ยคะ   และก็ไม่ต้องคิดต่อไปอีกด้วย
ว่า  เป็นนามธรรม  หรือรูปธรรม  เพราะลักษณะนั้นกำลังปรากฎ  ประจักษ์ชัดอยู่แล้ว

 
  ความคิดเห็นที่ 6  
 
แล้วเจอกัน
วันที่ 23 มี.ค. 2550


  ทุกสิ่ง ไม่เที่ยง ไม่ได้หมายถึงทั้งหมดนะครับ  แม้นิพพาน ก็เที่ยง รวมทั้ง บัญญัติที่ไม่มีลักษณะ สภาวะของเขา จึงไม่มีลักษณะที่ไม่เที่ยงด้วย เพราะไม่ใช่ปรมัตถ์และไม่มีลักษณะเฉพาะตน  และลักษณะสามัญทั่วไป  อย่างเช่น  พระเจ้าพิมพิสาร เป็นบัญญัติ อันเกี่ยวเนื่องมาจากจิต ถ้าไม่มีจิต ก็ไม่มีพระเจ้าพิมพิสาร  แต่ถามว่า สิ่งใดไม่เที่ยง  มีลักษณะเฉพาะของตน  มีสภาวะลักษณะของเขา ก็ต้องตอบว่า จิต เจตสิก  รูป  แต่ไม่ใช่บัญญัติที่กำหนดขึ้นมา  อันอาศัยปรมัตถ์ครับ  ธรรมเป็นเรื่องละเอียดนะ  ยังไงก็ฟังต่อไป ถ้าต้องการศึกษาเรื่องปรมัตถธรรม  มูลนิธิฯ แจกหนังสือครับ ก็โทรมาที่มูลนิธิฯได้เลยครับ 024680239 จะทำให้เข้าใจเรื่องบัญญัติ และปรมัต มากขึ้น อนุโมทนาครับ
ขอเชิญคลิกอ่านได้ที่... บัญญัติ    ธรรมที่ประพฤติดีแล้วย่อมนำสุขมาให้

 
  ความคิดเห็นที่ 8  
 
webdh
วันที่ 24 มี.ค. 2550

............................................................................... ถ้าต้องการศึกษาเรื่องปรมัต-ถธรรม  มูลนิธิฯ แจกหนังสือครับ ก็โทรมาที่มูลนิธิฯ ได้เลยครับ024680239 .........................

 
  ความคิดเห็นที่ 9  
 
แล้วเจอกัน
วันที่ 24 มี.ค. 2550
อนุโมทนาครับ
 
  ความคิดเห็นที่ 10  
 
Guest
วันที่ 24 มี.ค. 2550

ขันธ์ ๕ คือนามธรรมและรูปธรรม   
 
  ขันธ์ ๕  คือ นามธรรมและรูปธรรม  ทั้งภายในและภายนอกนั้นเป็นทุกข์

คงจะมีผู้สงสัยว่า  ทำไมขันธ์ ๕  จึงเป็นทุกข์  เรายึดถือจิตใจว่าเป็นตัวตน

แต่ที่เรายึดถือว่าเป็นจิตใจของเรานั้น  ก็เป็นแต่เพียงนามธรรมที่เกิดขึ้นแล้ว

ก็ดับไปทันทีเท่านั้นเอง  เรายึดถือร่างกายว่าเป็นตัวตน  แต่ที่เรายึดถือว่า

เป็นร่างกายของเรานั้น  ก็เป็นแต่เพียงรูปธรรมที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป  เมื่อไม่

รู้ความจริงก็คิดว่า  สภาพธรรมเหล่านั้นยั่งยืน และยึดถือว่าเป็นตัวตน  เช่น

เราควรจะคิดว่า  ความเศร้าโศกนั้นไม่หมดไป  แต่ว่าในวันหนึ่งๆ นั้น  ก็ไม่ได้

มีแต่ความเศร้าโศก  มีสภาพธรรมอื่นๆ อีกหลายอย่างด้วย เช่น  มีการเห็น

การได้ยิน  การคิดนึก  เป็นต้น  ที่เราคิดว่าเศร้าโศกนานนั้น  แท้จริงก็เป็น

สภาพธรรมต่างๆ ชนิดที่เกิดดับสืบต่อกันอยู่เรื่อยๆ

 
  ความคิดเห็นที่ 11  
 
Guest
วันที่ 24 มี.ค. 2550

ควรจะระลึกรู้สภาพธรรมใดก่อน


เป็นความจริงที่สภาพธรรมเกิดพร้อมกันหลายอย่าง  เช่น รูปร่างกายประกอบด้วยรูปหลายชนิด  เกิดดับสืบต่อกัน รูปดิน น้ำ ไฟ ลม เกิดร่วมกันและดับไปพร้อมกัน   แต่จิตรู้ลักษณะของสภาพธรรมได้ทีละอย่าง   เพราะจิตดวงหนึ่งก็รู้อารมณ์หนึ่งเท่านั้น

เมื่อสัมมาสติเกิดร่วมกับจิต   ก็ย่อมระลึกรู้สภาพธรรม  ได้ทีละหนึ่งอย่าง  เวลาที่บอกว่าลักษณะแข็งปรากฏ  ก็ไม่ใช่ว่ารูปแข็งรูปเดียวเกิดขึ้น

ในขณะนั้นโดยที่ไม่มีรูปอื่นๆ เกิดด้วย  เวลาที่กล่าวว่าลักษณะแข็งปรากฏ

นั้นก็หมายความว่า   ขณะนั้นจิตรู้สภาพที่แข็ง

เมื่อสติเกิดร่วมกับจิตใด  สติก็ระลึกรู้อารมณ์เดียวกับจิตนั้น  ขณะนั้นสติก็ระลึกรู้ว่า   สภาพแข็งนั้นเป็นลักษณะของรูปอย่างหนึ่ง  ไม่ใช่ตัวตน การที่สติจะระลึกรู้อารมณ์ใดนั้นบังคับไม่ได้   ไม่มีกฎเกณฑ์ว่า ให้สติระลึกสภาพธรรมใดก่อนหลัง  แล้วแต่สติที่จะระลึกรู้นามธรรมใด   และรูปธรรม

ใด 

การรู้ชัดในลักษณะของสภาพธรรมด้วยการเจริญสตินั้น  ไม่ใช่การรู้

โดยขั้นปริยัติ  ในพระสูตรจะสังเกตได้ว่า   พระผู้มีพระภาค ฯ ตรัสเนืองๆ

เรื่องการรู้ชัดในลักษณะของนามธรรม   และรูปธรรมทางทวาร ๖ เช่นใน  สังยุตตนิกาย  สฬายตนวรรค  สัปปายสูตรที่ ๑   พระผู้มีพระภาคตรัสกะภิกษุทั้งหลายว่า “ ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราจะแสดงปฏิปทา  อันเป็นอุปการะแก่นิพพานแก่เธอทั้งหลาย  เธอทั้งหลายจงฟัง ฯลฯ

" ดูกรภิกษุทั้งหลาย  ปฏิปทาอันเป็นอุปการะแก่นิพพาน เป็นไฉน ภิกษุในศาสนานี้  ย่อมเห็นว่าจักขุไม่เที่ยง   รูปทั้งหลายไม่เที่ยง  จักขุวิญญาณไม่เที่ยง   จักขุสัมผัสไม่เที่ยง

แม้สุขเวทนา   ทุกขเวทนา   หรืออทุกขมสุขเวทนา   ที่เกิดขึ้นเพราะจักขุสัมผัสเป็นปัจจัยก็ไม่เที่ยง  ฯลฯ …

ดูกรภิกษุทั้งหลาย  นี้เป็นปฏิปทาอันเป็นอุปการะแก่นิพพานฯ” การคิดพิจารณาว่า  สภาพธรรมทั้งหลายไม่เที่ยงนั้น  จะทำให้บรรลุนิพพานได้หรือ 

  การละคลายการยึดถือว่าเป็นตัวตนนั้น หมดสิ้นไปเพียงด้วยการคิด
 
นึกเท่านั้นไม่ได้   ปัญญาที่รู้ลักษณะของนามธรรม  และรูปธรรมที่กำลังปรากฏเท่านั้น  ที่รู้ชัดในสภาพธรรมตามความเป็นจริงได้  เมื่อรู้ชัดสภาพธรรมตามความเป็นจริงแล้ว   ก็ละคลายความเห็นผิดว่า  เป็นตัวตนได้จริงผู้ที่เข้าใจผิดว่ารู้สภาพธรรมแล้ว  ย่อมไม่เข้าใจความหมายของพระสูตรนี้ ทำไม พระผู้มีพระภาค ฯ  จึงตรัสแล้วตรัสอีกว่า  จักขุ  จักขุวิญญาณ รูปารมณ์ไม่เที่ยง 

  เพื่อทรงโอวาทให้สาวกเจริญสติ เพื่อวันหนึ่งจะได้รู้สภาพธรรมตามความเป็นจริง

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ