การประพฤติมานัตต์
 
JANYAPINPARD
JANYAPINPARD
วันที่  16 พ.ค. 2552
หมายเลข  12387
อ่าน  3,786

                พระวินัยปิฎก จุลวรรค เล่ม ๖ ภาค ๑ - หน้าที่ 226                                          หมวดที่  ๑           [๓๔๕]  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย   อันภิกษุผู้ควรมานัต    พึงประพฤติชอบ  วิธีประพฤติชอบในวัตรนั้น  ดังนี้  :-           อันภิกษุผู้ควรมานัต   ไม่พึงให้อุปสมบท           ไม่พึงให้นิสัย           ไม่พึงให้สามเณรอุปัฏฐาก           ไม่พึงรับสมมติเป็นผู้สั่งสอนภิกษุณี           แม้ได้รับสมมติแล้ว   ก็ไม่พึงสั่งสอนภิกษุณี           ตนเป็นผู้ควรมานัตเพราะอาบัติใด  ไม่พึงต้องอาบัตินั้น           ไม่พึงต้องอาบัติอื่นอันเช่นกัน           ไม่พึงต้องอาบัติอันเลวทรามกว่านั้น           ไม่พึงติกรรม           ไม่พึงติภิกษุทั้งหลายผู้ทำกรรม           ไม่พึงห้ามอุโบสถแก่ปกตัตตะภิกษุ           ไม่พึงห้ามปวารณาแก่ปกตัตตะภิกษุ           ไม่พึงทำการไต่สวน           ไม่พึงเริ่มอนุวาทาธิกรณ์           ไม่พึงยังภิกษุอื่นให้ทำโอกาส           ไม่พึงโจทภิกษุอื่น           ไม่พึงให้ภิกษุอื่นให้การ           ไม่พึงช่วยภิกษุกับภิกษุให้สู้อธิกรณ์กัน.                                           หมวดที่  ๒           [๓๔๖]   ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย   อันภิกษุผู้ควรมานัต    ไม่พึงไปข้างหน้าแห่งปกตัตตะภิกษุ           ไม่พึงนั่งข้างหน้าแห่งปกตัตตะภิกษุพึงพอใจด้วยอาสนะสุดท้าย   ที่นอนสุดท้าย   วิหารสุดท้ายของสงฆ์ที่สงฆ์จะพึงให้เธอ           ไม่พึงมีปกตัตตะภิกษุเป็นสมณะนำหน้า     หรือตามหลังเข้าไปสู่สกุล           ไม่พึงสมาทานอารัญญิกธุดงค์           ไม่พึงสมาทานปิณฑปาติกธุดงค์  และ           ไม่พึงให้เขานำบิณฑบาตมาส่ง   เพราะปัจจัยนั้น   ด้วยคิดว่าคนทั้งหลายอย่ารู้เรา.                                            หมวดที่  ๓           [๓๔๗]  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย   อันภิกษุผู้ควรมานัต   เป็นอาคันตุกะไป  พึงบอก  มีอาคันตุกะมา  ก็พึงบอก   พึงบอกในอุโบสถ  พึงบอกในปวารณา  พึงบอกทุกวัน  ถ้าอาพาธ  พึงสั่งทูตให้บอก.                                           หมวดที่  ๔           [๓๔๘ ]  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  อันภิกษุผู้ควรมานัต   ไม่พึงออกจากอาวาสที่มีภิกษุ  ไปสู่อาวาสที่หาภิกษุมิได้            ไม่พึงออกจากอาวาสที่มีภิกษุ   ไปสู่ถิ่นมิใช่อาวาสที่หาภิกษุมิได้           ไม่พึงออกจากอาวาสที่มีภิกษุ    ไปสู่อาวาสหรือถิ่นมิใช่อาวาส  ที่หาภิกษุมิได้            ไม่พึงออกจากถิ่นมิใช่อาวาสที่มีภิกษุ    ไปสู่อาวาสที่หาภิกษุมิได้           ไม่พึงออกจากถิ่นมิใช่อาวาสที่มีภิกษุ   ไปสู่ถิ่นมิใช่อาวาสที่หาภิกษุมิได้           ไม่พึงออกจากถิ่นมิใช่อาวาสที่มีภิกษุ   ไปสู่อาวาสที่หาภิกษุมิได้                                                  ฯลฯ



เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ