เรื่องนายสุปปพุทธะได้ตั้งอยู่ในโสดาปัตติผล
 
pornpaon
วันที่  29 เม.ย. 2552
หมายเลข  12112
อ่าน  1,298
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เล่ม ๑ ภาค ๒ - หน้าที่ 500

 ได้ยินว่า  เทวบุตรนั้น  เมื่อพระพุทธเจ้ายังไม่ทรงอุบัติ   ได้เป็นพระเจ้ากรุงพาราณสี  ในแคว้นกาสี  ทรงกระทำประทักษิณพระนคร ซึ่งยกธงชัยและธงแผ่นผ้าขึ้น   ประดับด้วยเครื่องประดับพระนครอย่างดี   ด้วยสิริสมบัติของพระองค์  อันฝูงชนจ้องมองเป็นตาเดียวกัน.  ก็สมัยนั้น  พระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่ง  มีอินทรีย์สงบ  มีใจสงบ  ถึงพร้อมด้วยการฝึกตนอย่างดี มาจากเขาคันธมาทน์  เที่ยวไปบิณฑบาตในเมืองนั้น.   ฝ่ายมหาชน  ละความยำเกรง

พระราชา  มองดูพระปัจเจกพุทธเจ้าอย่างเดียว.  พระราชาทรงดำริว่า  เดี๋ยวนี้

ในหมู่ชนนี้  แม้คนหนึ่ง   ก็ไม่มองดูเรา   นี่เรื่องอะไรกัน  เมื่อมองดู   ก็เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้า.  พระปัจเจกพุทธเจ้าแม้นั้นก็ชราอายุมาก.  แม้จีวรของท่านก็คร่ำคร่า.  เส้นด้ายห้อยย้อยจากที่นั้น ๆ .  พระราชาทอดพระเนตรเห็นพระ-ปัจเจกพุทธเจ้า ผู้บำเพ็ญบารมีมาตลอดสองอสงไขยยิ่งด้วยแสนกัป. เพียงจิตเลื่อมใส  หรือเพียงยกมือไหว้ก็ไม่มี.  พระราชานั้น  ทรงโกรธว่า  ผู้นี้เห็นจะเป็นนักบวชไม่มองดูเราด้วยความริษยา   ทรงดำริว่า   นี่ใครห่มผ้าขี้เรื้อนแล้วทรงถ่มเขฬะเสด็จหลีกไป.  ด้วยวิบากของกรรมนั้น  พระราชา  จึงไปเกิดในมหานรก  ด้วยวิบากที่เหลือ  มาสู่มนุษยโลก   ถือปฏิสนธิในครรภ์ของหญิงที่

ยากจนข้นแค้น  ในกรุงราชคฤห์.  ตั้งแต่เวลาที่ถือปฏิสนธิ  หญิงนั้น  ไม่ได้

อาหารเต็มท้องเพียงน้ำข้าว. เมื่อทารกนั้นอยู่ในห้อง  หูและจมูกแหว่งวิ่น.

เมื่อเด็กออกจากท้องมารดา  เป็นโรคเรื้อน  มีผมหงอกขาวโพลน.  ชื่อว่า

มารดาบิดาเป็นผู้กระกำลำบาก. ด้วยเหตุนั้น  มารดาของทารกนั้น ได้นำน้ำข้าว

บ้าง   น้ำบ้าง  ให้แก่ทารกตลอดเวลาที่ไม่สามารถจะถือกระเบื้องเที่ยวไปได้

ก็เมื่อถึงคราวที่ทารกนั้น  สามารถเที่ยวขอทานได้  มารดา  จึงมอบกระเบื้อง

ให้ในมือกล่าวว่า   เจ้าจักรับผิดชอบตามกรรมของตนแล้วหลีกไป. ตั้งแต่นั้นมา เนื้อของทารกนั้นขาดไปจากตัวทั่วทั้งร่างกาย.  น้ำเหลืองก็ไหล.ได้รับเวทนาหนัก.  อาศัยตรอกนอนร้องโหยหวนตลอดคืน. ด้วยเสียงปริเทวนาน่าสงสารของเด็กนั้น   พวกมนุษย์ในทุกถนนไม่ได้นอนตลอดคืน.   ตั้งแต่นั้นมา  เขาจึงมีชื่อว่า  สุปปพุทธะ  เพราะอรรถว่า  ทำคนนอนสบายให้ตื่น.

 


  ความคิดเห็น 1  
 
pornpaon
วันที่ 29 เม.ย. 2552
 พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เล่ม ๑ ภาค ๒ - หน้าที่ 501

  ครั้นสมัยต่อมา เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้า เสด็จถึงกรุงราชคฤห์ ชาวเมืองนิมนต์พระศาสดาสร้างมหามณฑป ท่ามกลางพระนคร  ได้พากัน

ถวายทาน.   แม้นายสุปปพุทธะ  เป็นโรคเรื้อนก็ได้ไปนั่ง  ณ  ที่ใกล้โรงทาน

ชาวเมืองอังคาสพระสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข ด้วยของเคี้ยวของฉัน

อันประณีต ได้ให้ข้าวยาคู  และภัตรแก่สุปปพุทธะบ้าง.  เมื่อสัปปพุทธะบริโภค

โภชนะอันประณีตแล้ว   ก็มีจิตมีอารมณ์เป็นหนึ่ง.  ในที่สุดภัตกิจ  พระศาสดา

ทรงกระทำอนุโมทนาแล้ว ทรงแสดงสัจธรรม.   นายสุปปพุทธะนั่งในที่ที่ตนนั่ง

นั้น  เมื่อจบเทศนาส่งญาณไปตามกระแสของเทศนา ได้ตั้งอยู่ในโสดาปัตติผล.

พระศาสดาทรงลุกขึ้นเสด็จไปสู่พระวิหาร. แม้นายสุปปพุทธะนั้น ก็สวมรองเท้า

มีเชิงถือกระเบื้อง   ยันไม้เท้าไปที่อยู่ของตน  ถูกแม่โคขวิดตาย  ไปบังเกิดใน

เทวโลกในวาระจิตที่สองดุจทำลายหม้อดินแล้วได้หม้อทองคำอาศัยบุญของตน

จึงรุ่งเรืองล่วงเทวดาเหล่าอื่น.

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ