แนวทางเจริญวิปัสสนา เล่ม ๑๐๑ ตอนที่ ๑๐๐๑ – ๑๐๑๐
แนวทางเจริญวิปัสสนา เล่ม ๑๐๑ ตอนที่ ๑๐๐๑ – ๑๐๑๐

โดย สุจินต์ บริหารวนเขตต์

pdf Download  2.21 MB

     ผู้ที่เห็นโทษของกิเลสที่เกิดต่อจากการเห็น ได้ยิน ได้กลิ่น ลิ้มรส รู้สิ่งที่กระทบสัมผัส แต่ว่าไม่ได้อบรมเจริญสติปัฏฐาน ก่อนการตรัสรู้ของพระผู้มีพระ-ภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็พยายามหาทางที่จะข่มกิเลส และก็รู้ว่าทางเดียวที่จะข่มได้ คือ ต้องไม่เห็น ต้องไม่ได้ยิน ต้องไม่ได้กลิ่น ต้องไม่ลิ้มรส ต้องไม่รู้สิ่งที่กระทบสัมผัส เพราะถ้าเห็น รู้ได้เลยว่ากั้นกิเลสไม่ได้ ต้องรู้อย่างนี้ จึงจะอบรมเจริญถึง อัปปนาสมาธิเพื่อที่จะไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่ได้กลิ่น ไม่ลิ้มรส ไม่รู้สิ่งที่กระทบสัมผัส และต้องเป็นผู้ที่รู้ด้วยว่า ไม่ใช่หนทางที่จะดับกิเลส เพราะเมื่อฌานจิตไม่เกิด เมื่อเห็น กิเลสก็เกิด เมื่อได้ยินกิเลสก็เกิด ด้วยเหตุนี้ ชั่วขณะที่เป็นรูปาวจรจิตและอรูปาวจรจิต เป็นสภาวะอันใหญ่ ชื่อว่ามหัคคตะ เพราะสามารถข่มกิเลสได้โดยไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่ได้กลิ่น ไม่ลิ้มรส ไม่รู้สิ่งที่กระทบสัมผัส ไม่เหมือนกับพระอนาคามีบุคคลซึ่งเห็น แต่ดับความยินดีพอใจในรูป ได้ยินแต่ดับความยินดีพอใจในเสียง ได้กลิ่นแต่ดับความยินดีพอใจในกลิ่น ลิ้มรสแต่ดับความยินดีพอใจในรส กระทบสัมผัส เย็น ร้อน อ่อน แข็ง ก็ดับความยินดีพอใจในเย็น ร้อน อ่อน แข็งที่ปรากฏ


หนังสือหมายเลข  514
ปรับปรุง  22 มิ.ย. 2562