พระธรรมวินัยกับกฎหมาย 006

อ.จริยา สิ่งเหล่าที่อาจารย์วิชัยยกขึ้นมากล่าว แล้วอาจารย์อรรณพเสริม เราไม่ได้พูดขึ้นเอง มีในสื่อทุกๆ ประเภท ไม่ว่าจะเป็นหน้าหนังสือพิมพ์หรือว่าสื่อออนไลน์ทั้งหลาย ซึ่งปรากฏต่อสาธารณชน จริงๆ ไม่ใช่ปรากฏต่อสาธารณชนโดยที่สาธารณชนเอาออกมา เป็นสิ่งที่ปรากฎในสื่อฯ ของวัดธรรมกายเอง เพราะฉะนั้นสิ่งเหล่านี้ดิฉันคิดว่า เราไม่ได้กล่าวด้วยความมีอคติ เรากล่าวด้วยใจที่มีความเมตตา มีกรุณาต่อผู้ที่กำลังใช้คำว่าหลงผิด เชื่อในลัทธิ ซึ่งมิใช่พระพุทธศาสนา

เพราะฉะนั้นท่านผู้ฟังจะได้เข้าใจตรงนี้ว่า สิ่งที่เรานำมากล่าวเพื่อจะชี้ให้เห็นว่า หลักธรรมของพุทธเจ้าคืออะไร แล้วสิ่งที่สำนักธรรมกายเอาออกมาตีแผ่ พิมพ์หรือว่าโฆษณาในสื่อทั้งหลาย เพื่อที่จะให้ประชาชนหลงผิด เข้าใจไปตามนั้นว่า พระพุทธเจ้าบอกอย่างโน้นอย่างนี้ เป็นต้น ที่อาจารย์อรรณพกล่าว เมื่อไหร่ที่อยากได้บุญต้องมีฆ้อนอะไรต่างๆ ซึ่งดูได้ในสื่อต่างๆ ตรงนี้เพื่อความเข้าใจ และเพื่อที่จะให้ผู้ที่หลงผิดได้พิจารณาประกอบกับหลักฐานของพระพุทธเจ้า

อ.อรรณพ ฉะนั้นก็ไม่ได้แสดงธรรมตามหลักธรรมเลยว่า อะไรเป็นธรรมเพื่อการเจริญขึ้นของปัญญาที่จะรู้ความจริงที่กำลังมี กำลังปรากฏในชีวิตประจำวัน ซึ่งเป็นความละเอียดลึกซึ้งที่สุดแล้ว ก็ไม่ได้แสดง แต่กลับทำลายโดยที่มีความเห็นเป็นลัทธิอื่น ส่งเสริมให้คนมีความไม่รู้ มีความติดข้อง มีความเห็นผิดเพิ่มทวี ซึ่งพระองค์ท่านทรงแสดงเลยว่า ความติดข้องความเห็นผิดและความไม่รู้ เป็นอกุศลธรรมที่ร้ายแรง เพราะฉะนั้นเขากำลังเผยแพร่เพื่อความติดข้อง เพื่อความเข้าใจผิด แล้วก็เพิ่มพูนความไม่รู้ แล้วก็ทำลายการที่จะได้เข้าใจพระธรรมคำสอน เพราะฉะนั้นในส่วนของธรรมกายทำลายหลักธรรม อาจารย์วิชัยคิดว่าพอสมควรหรือไม่ที่เป็นการยกตัวอย่าง จะได้พูดถึงพระวินัย

อ.วิชัย เพราะเหตุว่าถ้าศึกษาพระธรรมคำสอนจริงๆ หมายถึงว่า กิจของภิกษุเป็นอย่างที่อาจารย์จักรกฤษณ์กล่าวถึงว่า แม้ในครั้งโน้นกล่าวถึงกิจคือ คันถธุระและวิปัสสนาธุระ คือต้องมีการศึกษาเล่าเรียนพระพุทธพจน์ แล้วปัญญาที่เกิดขึ้นก็เป็นไปในการที่จะรู้ความจริง ซึ่งเป็นวิปัสสนา เมื่อมีความรู้ความเข้าใจอย่างนี้ จึงเผยแพร่หลักธรรมคำสอนคือธรรมวินัย ทุกยุคทุกสมัยก็เป็นมาอย่างนี้ แต่ไม่ใช่แค่เป็นเพียงการชักชวนมาบวชเท่านั้น ให้มาสวดมนต์ ให้นั่งสมาธิ แต่มีความเข้าใจอะไรหรือเปล่า เหตุใดไม่มีการชี้แจงว่าคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าคืออย่างไร ให้นับถือใคร ไม่ใช่แค่นับถือลัทธิหนึ่งลัทธิใด คนหนึ่งคนใด แต่ที่เราศึกษาทั้งหมดเพื่อระลึกถึงคุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพราะกว่าที่จะตรัสรู้และบำเพ็ญบารมีมา เพื่อให้บุคคลเกิดความรู้ความเข้าใจ ดังนั้นโอกาสที่เรากล่าวอย่างนี้ อย่างที่อาจารย์จริยากล่าวด้วยความเป็นมิตร ด้วยความเมตตาว่าอะไรเป็นสิ่งที่ถูกต้อง เพื่อให้บุคคลที่ยังไม่มีความเข้าใจ ได้พิจารณาบ้างไหมว่า คำกล่าวของบุคคลต่างๆ ที่ว่า เป็นสถาบันพุทธศาสนาหรืออวดอ้างอะไรก็แล้วแต่ เป็นจริงหรือเปล่า กล่าวตามธรรมวินัยหรือเปล่า แล้วภิกษุที่อยู่ในที่นั้นล่วงละเมิดสิกขาบทหรือเปล่า มีการรับเงินและทองหรือเปล่า ไม่เคารพในสิกขาบทหรือเปล่า ทั้งหมดนี้ถ้าพิจารณาแล้ว ก็มีการกระทำที่ล่วงละเมิดทั้งธรรมและวินัยเป็นจำนวนมาก

อ.อรรณพ ถ้าพูดถึงธัมมชโย ถ้าจะพูดถึงประเด็นว่าล่วงพระวินัยอย่างไร ก็จะเกี่ยวข้องกับเรื่องของกฎหมายด้วย ก็อยากให้ได้เข้าใจกันชัดในข้อมูลความเป็นจริง ธัมมชโยและก็สำนักธรรมกายกระทำการที่ผิดกฎหมายอย่างไรบ้าง หรือมีคดีอย่างไรในข้อเท็จจริง

อ.จักรกฤษณ์ อันนี้เป็นข้อมูลจากข้อเท็จจริง ทั้งเรื่องที่เกิดมาแล้ว เกิดขึ้นมาแล้วในอดีต แล้วก็เป็นเรื่องที่กำลังกำลังดำเนินการกันอยู่ เป็นข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับการละเมิดพระวินัยโดยตรง ซึ่งก็จะมีเรื่องที่ถ้าเราย้อนกลับไปในสมัยปี ๒๕๔๒ ตอนนั้น สักครู่อาจารย์จริยาจะได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นในตอนนั้น ผมขอให้ข้อมูลในเรื่องคดีที่ยุติไปแล้วคดีหนึ่ง ซึ่งเกิดขึ้นในปี ๒๕๔๒ ซึ่งธัมมชโยถูกทางราชการฟ้องในข้อหายักยอกทรัพย์ ข้อเท็จจริงในคดีก็คือรับเอาเงินที่บริจาคของชาวบ้านเอาไปเป็นส่วนตัว แล้วก็เอาไปซื้อที่ดิน โดยให้ลูกศิษย์มีชื่อในที่ดินนั้น เมื่อต่อมาเมื่อข้อเท็จจริงปรากฏขึ้น ก็มีการดำเนินคดี คดีก็มีการสืบพยานในศาลหลายปีเหมือนกัน จนกระทั่งในที่สุดปรากฏว่าทางพนักงานอัยการโจทก์ ซึ่งเป็นผู้ที่ยื่นฟ้องธัมมชโยแล้วก็ผู้ที่ร่วมมือด้วยก็ถอนฟ้อง คดียังไม่ยุติ ถอนฟ้องก่อน โดยอ้างเหตุว่าธัมมชโยได้เอาทรัพย์สินมาแล้วมาคืนให้กับวัดแล้วเรียบร้อย ที่ดินก็คืนให้ แล้วก็มีเงินส่วนหนึ่งก็คืนให้ พนักงานอัยการซึ่งเป็นโจทก์ก็ให้ความเห็นว่า น่าจะเป็นเรื่องที่ยุติได้ เพราะว่าทุกฝ่ายได้รับการเยียวยาแล้ว

อ.อรรณพ นี่คือทางกฎหมาย

อ.จักรกฤษณ์ ทางกฎหมาย

อ.อรรณพ แต่ถ้าทางพระวินัยนั้น ปาราชิกข้ออะไร อันนี้เราคุยกันไปเลย

อ.วิชัย มีสิกขาบทที่ชัดเจน แล้วก็มีเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับเรื่องของท่านธนิยะต่างๆ ที่มีเรื่องราว แล้วก็เป็นสิกขาบทด้วย ก็เป็นปาราชิกสิกขาบทข้อที่สอง เรียกว่าเป็นอทินนาทานสิกขาบท

อ.อรรณพ เพราะมูลค่าเกินกว่า

อ.วิชัย เกินกว่า ๕ มาสกขึ้นไป และการที่ต้องอทินนาทาน

อ.อรรณพ ๕ มาสก แค่ไหน

อ.วิชัย คือการเปรียบเทียบมูลค่า ก็คือต้องเทียบกับทองคำ ว่าน้ำหนักของทองคำที่เท่ากับเมล็ดข้าวเปลือก ๒๐ เมล็ด

อ.อรรณพ เมล็ดข้าวเปลือก ๒๐ เมล็ดหนักเท่าไหร่ ทองคำหนักเท่านั้นมีมูลค่าเท่าไหร่

อ.วิชัย ถูกต้อง นี่คือตีมูลค่า ดังนั้นถ้ามีจิตที่คิดจะลัก แล้วก็ถือเอาวัตถุนั้นมา เพียงเคลื่อนจากฐานเท่านั้น หรือว่าเอามาเป็นของตนเมื่อไรนั่นคือการขาดจากความเป็นภิกษุ แม้คิดที่จะเอามาคืนในภายหลัง นั่นก็ไม่ใช่ภิกษุอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นพระวินัยจึงละเอียดมากที่จะเห็นถึงจิตที่เป็นอกุศลมีกำลัง ถึงกับถือเอาของคนอื่นได้ ก็ไม่สมควรจะเป็นภิกษุในธรรมวินัยนี้อีกต่อ

จึงบัญญัติสิกขาบทว่า เป็นปาราชิกหาสังวาสมิได้ ในข้อนี้คือจะมาเป็นเพศของภิกษุ จะมาร่วมการทำสังฆกรรม อยู่ร่วมกับภิกษุทั้งหลายอีกต่อไปไม่ได้แล้ว

อ.อรรณพ แล้วถ้าเป็นสมัยกฎหมายตราสามดวง ถ้ายังขืนทำเช่นนี้ก็จะต้องได้รับโทษอย่างร้ายแรง อย่างที่อาจารย์จักรกฤษณ์ได้อ้างอิงถึงกฎหมายตราสามดวงในครั้งนั้น ในข้อกฎหมายอันนี้คือสิ่งที่เกิดมาแล้ว ยักยอกเอาเงินมาคืนทางราชการ ทางกฎหมายบ้านเมืองก็เลยจบตรงนี้ไป แต่ทางพระวินัยคือปาราชิกแล้ว จะได้ชัดเจนเลย

อ.จักรกฤษณ์ ทางด้านกฎหมายก็จบ ถือว่าคดียุติไปแล้ว แต่ข้อสังเกตที่น่าจะนำมาพิจารณาก็คือ ข้อเท็จจริงที่ยุติไปแล้วนั้น เป็นข้อเท็จจริง เราทราบกันทั้งหมด หมายความว่าทั้งคู่ความก็รับข้อเท็จจริง อาจารย์อรรณพนึกออกไหมเวลามีคดีความ เขาจะโต้เถียงอะไรกัน แล้วก็จะต้องหาข้อเท็จจริงที่ยุติ ในเรื่องนี้ข้อเท็จจริงยุติ แต่ปรากฏว่าทนายโจทก์ พนักงานอัยการขอถอนฟ้องไป แต่ข้อเท็จจริงมันก็คือยุติ ได้ความว่าก็รับเงินไปจริง แล้วไปซื้อที่ดินจริง

อ.อรรณพ ปาราชิกจริง ว่าอย่างนั้น

อ.จักรกฤษณ์ อันนี้ก็ทางพระวินัยก็จะได้ข้อเท็จจริงชัดเจน เหมือนในสมัยพุทธกาล พระพุทธองค์ท่านเรียกมา ทำอย่างนี้จริงไหม เคยทำจริงไหม รับแล้วก็จบ แล้วข้อเท็จจริงก็จะเปลี่ยนไม่ได้

อ.อรรณพ ปาราชิกเรียบร้อย

อ.จักรกฤษณ์ ตัดสินตามพระธรรมวินัยได้เลย

อ.อรรณพ ปาราชิกไปแล้วในข้อนี้

อ.จักรกฤษณ์ ใช่

อ.อรรรณพ แล้วเรื่องกฎหมายอื่น

อ.จักรกฤษณ์ ซึ่งตรงนี้ก่อนที่เราจะไปในส่วนกฎหมายอื่น อาจารย์จริยาจะมีข้อมูลในช่วงปี ๔๒ ที่สำคัญ

อ.อรรณพ ซึ่งเป็นเรื่องการปาราชิกของธัมมชโยในข้อนี้

อ.จริยา ในช่วงนั้นถ้าเราศึกษาหรือว่าติดตามข่าว เราก็จะได้ยินเรื่องลิขิตคือจดหมายของสมเด็จพระสังฆราช สมเด็จพระญาณสังวร ในปี ๔๒ น่าจะเริ่มตั้งแต่ประมาณเดือนเมษายน พฤษภาคม สุดท้ายคือพฤษภาคม สมเด็จพระสังฆราชมีหนังสือถึงมหาเถรสมาคม ไม่ใช่ว่าเราจะเชื่อตามสื่อ แต่ถ้าเราดูเข้าไปในยูทูปจะเป็นข่าว ซึ่งเป็นคำพูดของเจ้าหน้าที่ของรัฐเอง พูดถึงว่าสมเด็จพระสังฆราชได้มีลิขิตอะไรบ้าง

มีลิขิตหนึ่งซึ่งถึงมหาเถรสมาคมว่า การกระทำต่างๆ ของวัดธรรมกายและธัมมชโยเป็นเรื่องที่สำหรับตัวธัมมชโย ในสมัยนั้นท่านสมเด็จพระสังฆราชก็บอกว่าปาราชิกแล้ว ส่วนเรื่องที่จะคืนทรัพย์อะไรนั่นก็เป็นเรื่องอีกเรื่องหนึ่ง แต่ปาราชิกแล้ว และได้แจ้งให้มหาเถรสมาคมทราบคือ ก็เป็นเรื่องที่ก่อนจะมีเรื่องการฟ้องคดี เพราะสมเด็จพระสังฆราชให้ดำเนินการเรื่องทรัพย์ที่มีคนพูด จึงเป็นเหตุให้มหาเถรสมาคมาบอกว่า ได้ให้ดำเนินการในเรื่องทรัพย์แล้ว แต่ในเรื่องปาราชิกกล่าวบอกว่า สมเด็จพระสังฆราชมิได้สั่ง เป็นคลิปที่มีการแถลงการประชุมของมหาเถรสมาคม แล้วเจ้าหน้าที่น่าจะเป็นกรมศาสนาหรือสำนักพุทธก็ได้ออกมาพูดถึงการที่สมเด็จพระสังฆราชกล่าวว่าอย่างไร ความเข้าใจของคนช่วงสมัยก่อนนั้น คนช่วงนั้นหรือว่าเดี๋ยวนี้ก็ตามที ก็ยังคิดว่าเมื่อไรที่พระปาราชิกแล้ว ต้องมีการสั่งการ ซึ่งนี่คือความไม่เข้าใจเรื่องพระวินัยอย่างยิ่งว่า เมื่อไรที่พระปาราชิกก็คือหัวขาด

อ.อรรณพ เรียบร้อย

อ.จริยา กลับเป็นพระอีกไม่ได้แล้ว จึงไม่ต้องมีคำสั่งอะไร ก็อยากจะกราบเรียนถึงเรื่องกฎหมายปัจจุบันคือกฎหมายคณะสงฆ์ ก็ได้มีการพูดถึงเรื่องปาราชิก ซึ่งตรงนั้นเข้าใจว่า ที่เขียนไว้เพราะเหตุที่ว่า ถ้าไม่ได้มีการดำเนินการอะไร มันก็เหมือนกับจะหายไป ก็สั่งให้พระสังฆาธิการหรือว่าผู้ที่เกี่ยวข้องดำเนินการให้สึกเสีย ตรงนั้นดิฉันก็มองในแง่กฎหมายว่า อาจจะมองว่าถึงอย่างไรก็ตามก็ต้องมีการดำเนินการ เพราะมิเช่นนั้นก็จะไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร แต่ในทางพระธรรมวินัย ผู้ใดที่กระทำผิดปาราชิก ๔ ที่ท่านอาจารย์วิชัยอธิบายแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะกลับมาเป็นภิกษุได้แล้ว เมื่อเราเข้าใจตรงนี้แล้ว สิ่งที่ดำเนินการมาทั้งหมด แม้มีภารกิจของสมเด็จพระสังฆราชมหาเถรสมาคมก็มิได้ดำเนินการตาม อันนี้ในความคิดของดิฉัน ซึ่งเราก็มีสิทธิ์จะคิด เพราะว่าเราอ่านแล้วเราก็สงสัยว่า เหตุใดจึงไม่ทำตาม ซึ่งเรื่องตั้งแต่ปี ๒๕๔๒ จนบัดนี้ก็ ๑๗ ปีผ่านมาแล้ว

เพราะฉะนั้นตรงประเด็นเหล่านี้ที่เราได้นำมาสนทนา ก็เพื่อที่จะให้ประชาชนทั้งหลายได้มีความเข้าใจในเรื่องพระวินัย อย่างน้อยที่สุดก็เข้าใจว่าปาราชิกคืออย่างไร อยากขอความกรุณาให้ท่านอาจารย์วิชัยทบทวนอีกสักครั้ง

อ.วิชัย ปาราชิกก็คือความพ่ายแพ้ เพราะเหตุว่าเกิดจากอกุศลที่มีกำลัง ที่มีการล่วงละเมิดสิกขาบท ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าบัญญัติไว้แล้ว ดังนั้นการอาบัติปาราชิกหมายความว่า จะเป็นภิกษุต่อไปอีกไม่ได้ ต้องละความเป็นเพศของภิกษุนั้น คือไม่ใช่ภิกษุอีกต่อไป จะไปร่วมกระทำสังฆกรรม จะไปแสดงตัวว่าเป็นภิกษุไม่ได้อีกต่อไป ดังนั้นอย่างที่อาจารย์จริยากล่าวถึง การปาราชิกอุปมาเหมือนบุคคลที่ศีรษะขาดก็ได้ แล้วอุปมาเหมือนกับใบไม้เหลืองที่ล่วงหล่นออกจากขั้ว และไม่สามารถที่จะกลับมาสดเขียวได้อีก หรือเหมือนบุคคลเหมือนกับแผ่นศิลาที่แตกแล้ว ก็ไม่สามารถที่จะประสานดั้งเดิมได้ หรือตาลยอดด้วน ไม่สามารถจะงอกงามได้อีกฉันใด ดังนั้นภิกษุใดก็ตามที่ล่วงละเมิดสิกขาบท ที่เป็นปาราชิกสิกขาบทจนถึงอาบัติปาราชิก ก็ไม่สามารถจะเป็นภิกษุอีกต่อไป คือไม่สามารถจะมีคำวินิจฉัยอื่นๆ ใดๆ ให้กับไม่ปาราชิกอีกได้ แม้ในครั้งโน้นมีภิกษุที่เรียนกับท่านพระอานนท์ว่า เมื่อตนเองต้องอาบัติปาราชิกแล้ว อยากจะกลับมาเป็นภิกษุอีก

อ.อรรณพ สำนึกตัวแล้ว

อ.วิชัย ให้ท่านพระอานนท์ไปทูลถามพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ก็ไม่อนุญาต เพราะการที่พระองค์บัญญัติเป็นสิ่งที่สมควรแล้ว ไม่สามารถจะกลับพระดำรัสหรือว่าพระบัญญัติให้ไม่ปาราชิกได้ ดังนั้นข้อบัญญัติอย่างไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น อาบัติปาราชิกแล้วก็ต้องเป็นอย่างนั้น

อ.จริยา ลิขิตของสมเด็จพระสังฆราชได้พูดไว้ชัดเจน แต่ตรงนี้เราก็ไม่ทราบว่าทำไมจึงไม่ยก ประเด็นที่อยากจะนำกราบเรียนก็คือว่า ในกฎหมายคณะสงฆ์ เพราะเรากำลังพูดถึงว่าพระธรรมวินัยเกี่ยวกับกฎหมาย ใช่ไหม ในพระธรรมวินัยบอกว่า การกระทำเหล่านี้ปาราชิกแล้ว แต่ในกฎหมายของคณะสงฆ์ก็มีหน้าที่ของบุคคลต่างๆ ที่จะดำเนินการดูแลพระภิกษุให้ดำเนินเป็นไปตามพระธรรมวินัย เป็นต้นว่า มีมหาเถรสมาคม ซึ่งมหาเถรสมาคมก็มีอำนาจหน้าที่ต่างๆ ตามกฎหมายในมาตรา ๑๕ ตรี ก็จะบอกว่ามหาเถรสมาคมมีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้ หนึ่งปกครองคณะสงฆ์ให้เป็นไปโดยเรียบร้อยดีงาม สองปกครองและกำหนดการบรรพชาสามเณร สามควบคุม และส่งเสริมการศาสนา การศึกษาสงเคราะห์ การเผยแผ่ การสาธารณูปการ และการสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ ข้อสี่ซึ่งเป็นข้อสำคัญ รักษาหลักพระธรรมวินัยของพระพุทธศาสนา ห้าปฏิบัติหน้าที่อื่นๆ ตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือกฎหมายอื่น

เพราะฉะนั้นเมื่อกฎหมายเขียนไว้ ก็ฝากความหวังไว้กับมหาเถรสมาคม ว่ามหาเถรสมาคมจะต้องเป็นผู้รู้ ผู้เข้าใจพระธรรมวินัย เมื่อไรที่มีผู้ประพฤติผิดพระธรรมวินัย ก็เป็นหน้าที่ของมหาเถรสมาคมที่จะดำเนินการ ใช่ไหม

ดังนั้นในกรณีอย่างนี้เหตุการณ์เมื่อปี ๒๕๔๒ ที่เกิดขึ้นเรื่องภารกิจของสมเด็จพระสังฆราช ซึ่งเราสามารถจะสืบค้นดูได้ในสื่อออนไลน์ทุกๆ ช่องทางนี้ ได้พูดไว้ชัดเจนว่า ธัมมชโยปาราชิกแล้ว แต่เหตุใดที่อาจารย์อรรณพถามดิฉันว่ามหาเถรสมาคมไม่ได้จัดการ คงตอบไม่ได้ ถ้าเราดูคลิปของการชี้แจงของทั้งสำนักพุทธฯ แล้ว และสมัยนั้นก็น่าที่จะเป็นกรมศาสนาด้วย ก็ชี้แจงไว้อย่างที่เราฟังแล้วเราก็เหมือนกับอ้อมๆ แอ้มๆ ไป เพราะฉะนั้นตรงนี้ดิฉันคิดว่า ผู้ที่จะรักษากฎหมายดำเนินการตามกฎหมายได้ปฏิบัติตามกฎหมายหรือไม่ ถ้าเราได้พิจารณาว่า ผู้ที่มีหน้าที่ตามกฎหมายใดๆ ต้องปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมายนั้นๆ เมื่อไม่ปฏิบัติ ควรที่จะทำอย่างไร แม้ว่าความรู้สึกของคนทั้งหลายรู้สึกว่า พระไม่ควรจะไปแตะต้องท่าน แต่พระที่เราพูดถึงน่าจะเป็นพระตามพระธรรมวินัย เมื่อไรที่พระมิได้ปฏิบัติตามพระธรรมวินัย เราก็สมควรมิใช่หรือ ที่จะนำเรียนให้ท่านทราบ ด้วยความประสงค์เราคือ รักษาพระศาสนาไม่ให้มัวหมอง

อ.อรรณพ อาจารย์จักรกฤษณ์มีคดีหรืออะไรที่กำลังดำเนินการอยู่ ที่ควรจะได้รับทราบกรณีธรรมกายบ้าง

อ.จักรกฤษณ์ ที่เรากล่าวไปสักครู่ก็เป็นคดีที่ยุติไปแล้ว คดีในปัจจุบันก็กำลังเกิดขึ้นอยู่ ซึ่งก็ทางฝ่ายกฎหมายก็ดำเนินการไปตามภาระหน้าที่ แต่จะชี้ให้เห็นว่า คดีต่อเนื่องมาทั้งหมดเป็นเรื่องเกี่ยวกับทรัพย์สินเงินทองทั้งหมดเลย คดีถัดมาก็จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับการบุกรุกที่ป่าสงวนแห่งชาติ เนื่องจากมีที่ดิน มีทรัพย์สิน ซึ่งพระภิกษุไม่ควรที่จะมีทรัพย์สิน ที่ดิน อย่างนี้ เรื่องเงินก็กลับมาอีก เรื่องที่ไปรับของโจรในคดีที่ปรากฏ รับของโจรและฟอกเงินด้วย ซึ่งเกี่ยวกับทรัพย์สินเงินทองทั้งนั้น แต่ในคดีที่เกิดขึ้นเราก็จะไม่พูดในรายละเอียด แต่จะให้เห็นภาพจากข่าวที่เกิดขึ้นมาว่า มีปัญหาอะไรบ้าง ทางรัฐก็พยายามดำเนินการให้ถูกต้องเหมาะสมตามระเบียบกฎหมายมากที่สุด ซึ่งก็ยาก เพราะมีอุปสรรคมาก เนื่องจากจะมีพระภิกษุที่เกี่ยวข้อง พุทธบริษัทก็จะมีการเกี่ยวข้องเยอะ อาจจะมีทั้งส่วนที่ท่านไม่ทราบต้นสายปลายเหตุอันแท้จริง แล้วก็อาจจะมาอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย ซึ่งการดำเนินการของทางเจ้าหน้าที่ก็เป็นไปด้วยความยากลำบาก

และปัจจุบันก็ทราบว่าคดีทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับวัดพระธรรมกายประมาณ ๑๐๓ คดีเข้าไปแล้ว ทางตัวธัมมชโยเอง แล้วก็พระภิกษุที่เกี่ยวข้อง และทางลูกศิษย์ลูกหาโดนคดีไปเยอะ ซึ่งเป็นปัญหาทางกฎหมายที่จะต้องจัดการ อันนี้เป็นเรื่องถือได้ว่าเป็นเรื่องใหญ่ที่ต้องดำเนินการ ก็ควรที่จะให้มีการพิสูจน์ตามกฎหมายจนถึงที่สุด ตอนนี้ยังไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะว่ายังไม่สามารถที่จะได้ตัวมาจัดการทางกฎหมาย พิสูจน์ข้อเท็จจริงให้ถึงที่สุดได้ เราก็ยังไม่ทราบข้อเท็จจริงว่าเป็นอย่างไร แต่เมื่อไรที่เข้าสู่กระบวนการแล้ว สามารถที่จะรู้ข้อเท็จจริงทั้งหมดได้ ดังตัวอย่างที่จบไปแล้ว ที่เราพูดได้เห็นชัดเจนว่าปาราชิกไปแล้วจากข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น