มโหสถชาดกที่ ๕

     ข้อความในอรรถกถา   มหานิบาต  มโหสถชาดกที่ ๕  

     มโหสถทูลพระเจ้าวิเทหราชว่า   

     คนพาลเห็นโลกนี้เป็นปกติ    ไม่เห็นโลกหน้าเป็นปกติ

     เพียงสั้น ๆ นี้     แต่ก็เป็นชีวิตประจำวันของทุกคนที่ว่า    ที่ทุกคนโลภ  ต้องการสิ่งหนึ่งสิ่งใด   ในชีวิตประจำวัน ก็เพราะเห็นความสำคัญในโลกนี้เท่านั้น  ถ้าต้องการลาภ   ต้องการยศ    ต้องการสักการะ   จะติดตามไปถึงโลกหน้าได้ไหม    ลาภที่ปรารถนานักในชาตินี้    แม้แต่ยศ   แม้แต่สรรเสริญ    ไม่สามารถจะติดตามไปได้เลย   แต่ทำไมจึงติดในลาภ   ในยศ    ในสรรเสริญ   ในสักการะ    เพราะเหตุว่าคนพาลเห็นโลกนี้เป็นปกติ   คือ คิดถึงเฉพาะโลกนี้   ที่กำลังเป็นอยู่เท่านั้น    จนกระทั่งสามารถที่จะกระทำทุจริตต่าง ๆ    หรืออาการที่เป็นไปเพราะอกุศลจิตต่าง ๆ     ด้วยโลภะบ้าง   โทสะบ้าง   โมหะบ้าง    เพราะว่าไม่เห็นโลกหน้าเป็นปกติ   

     ถ้ามีมานะ   มีความสำคัญตน   ในโลกนี้   ในชาตินี้   ในลาภ   ในยศ   ในสรรเสริญ   ในสักการะ   ชาติหน้า   ลองคิดดูว่า   จะหนาแน่นขึ้นอีกเท่าไหร่     ที่จะเป็นผู้ติด   ในลาภ   ในยศ   ในสรรเสริญ    ในสักการะ    ยากแก่การที่จะสละ   ที่จะคลาย   เพราะเหตุว่าในชาตินี้ไม่ยอมคลาย   ความติดในลาภ   ในยศ    ในสรรเสริญ   ในสักการะ   

     เพราะฉะนั้นแต่ละขณะซึ่งเกิดขึ้นเป็นอกุศล   แล้วดับไป    ก็เป็นปกตูปนิสสยปัจจัยที่จะทำให้อกุศลจิตนั้น ๆ เกิดในอนาคตข้างหน้า     เพราะฉะนั้นโลภมูลจิตที่เกิดเพียงชั่วขณะนิดเดียว   เป็นอุปนิสสยปัจจัยที่จะทำให้เกิดกุศลธรรมข้างหน้าอีก


หัวข้อหมายเลข  6048
ปรับปรุง  26 ส.ค. 2558