มืดแล้วขณะได้ยิน!! นั่นคือ ตรง

อ.วิชัย: ท่านอาจารย์ครับ จากคำที่ท่านอาจารย์กล่าว ไม่เห็นคนในความมืด คือไม่รู้ว่า คิดถึงเป็นคนเรื่องราวต่างๆ ในความมืด ผมก็คิดอย่างนี้ ก็คือจากที่ท่านอาจารย์กลา่าวว่า ถ้าปิดไฟหมดขณะนี้ การที่จะคิดจากสิ่งที่ปรากฏว่า เป็นคนนั้นคนนี้ก็ไม่มีเพราะมืดหมดเลย กับอีกอย่าง ก็คือขณะที่คิดอยู่ขณะนั้นก็ไม่ใช่การรู้ความมืด รู้ในสีสันสิ่งที่เป็นว่า เป็นมืดๆ เพราะเป็นเรื่องของความคิดถึงคน

ท่านอาจารย์ครับ ถ้าอีกประเด็นอย่างที่ตามความเข้าใจ อย่างขณะนี้กำลังเห็น ก็รู้ตามความเป็นจริงว่า ขณะเห็นมีมากมายหลายวาระมาก เพราะว่าการเห็นไม่ใช่เป็นการเห็นทั้งคนเลย แต่เป็นการเห็นในทีละจุดของสีที่มาปรากฏที่เป็นนิมิตของสีที่มาปรากฏ แล้วก็มีหลายวาระมากทั้งทางตา และทางใจ จนเป็นเหตุให้คิดถึงอรรถบัญญัติที่เป็นคนเป็นสิ่งหนึ่งสิ่งใดครับ ดังนั้น การรู้ความเป็นจริงหมายถึงว่า การรู้ คือการรู้ในความเป็นธรรมซึ่งเป็นแม้หนึ่งเดียวของนิมิตของสี ก็รู้ความเป็นจริงว่า ไม่ใช่คนแล้วใช่ไหมครับท่านอาจารย์

ท่านอาจารย์: ต้องตรงตามความเป็นจริงตั้งแต่ต้นนะ เห็นไม่ใช่ได้ยิน

อ.วิชัย: แน่นอนครับ อันนี้ชัดเจน

ท่านอาจารย์: ไม่ใช่แน่นอน แค่นี้!!

อ.วิชัย: เหมือนกับความเร็วในการคิดในเรื่องครับ

ท่านอาจารย์: จนกว่าจะปรากฏชัดเจน

อ.วิชัย: ท่านอาจารย์ให้ความเข้าใจอะไรครับว่า เห็นไม่ใช่ได้ยินคืออย่างไรครับ

ท่านอาจารย์: ใครๆ ก็รู้ไม่ใช่หรือ?

อ.วิชัย: ครับ

ท่านอาจารย์: เห็นไหม ยังสงสัย! แค่คิดก็ต้องคิดให้ตรง จิตเกิดขึ้นทีละหนึ่งขณะ จะรู้สองอย่างพร้อมกันไม่ได้

อ.วิชัย: ไม่ได้ครับ

ท่านอาจารย์: เพราะฉะนั้น ขณะที่เห็นต้องไม่มีได้ยิน มืดแล้วขณะได้ยิน!! นั่นคือ ตรง แต่ยังไม่ปรากฏกับความไม่รู้แน่นอน ปรากฏกับปัญญาถึงระดับไหน?!! เป็นปกติอย่างนี้ เพราะธรรมเป็นปกติ เปลี่ยนความเป็นปกติไม่ได้ เห็นแล้วต้องมีทางใจรับรู้ต่อ ทางใจต้องมืดแต่รับรู้สิ่งที่จิตเห็นเห็น สิ่งที่จิตเห็นเท่านั้นที่สว่าง

เพราะฉะนั้น ขณะที่ทางมโนทวารทางใจรู้ต่อก็ต้องสว่างใช่ไหม เพราะสว่างเป็นอารมณ์ทางมโนทวารได้ด้วย จนกว่าความมืดปรากฏ ทางตาที่สว่าง ไม่ใช่ทางใจที่รับรู้

ด้วยเหตุนี้ มโนทวารที่ขณะนี้มีมาก แต่ไม่ปรากฏ จึงปรากฏแต่มโนทวาร ถูกต้องไหม? อะไรมากกว่ากัน?

อ.วิชัย: ทางใจมากกว่าครับ

ท่านอาจารย์: ทางใจมากกว่า เพราะฉะนั้น ปัญญาที่รู้ชัด ทางใจปรากฏชัด แล้วก็มีทางแต่ละทางปรากฏสลับกัน

อ.วิชัย: แต่ดูเหมือนน่าอัศจรรย์มากเลยครับว่า เป็นสิ่งที่จากปกติเดี๋ยวนี้เป็นอย่างนั้นได้ครับ

ท่านอาจารย์: ปฏิเวธะ ไม่ใช่ปริยัติ แต่ถ้าไม่มีปริยัติที่มั่นคง ไม่สามารถที่จะคาดคะเนได้ถึงกำลังของปัญญาที่เริ่มรู้ว่า ขณะแข็งปรากฏขณะนั้นจริงๆ มืด ทั้งๆ ที่ทางตาเห็นนี่แหละแต่ทางนั้นมืด และทางเดียวที่สว่าง คือทางตา

เพราะฉะนั้น ต่อเมื่อไหร่มโนทวารปรากฏ เมื่อนั้นแหละ สภาพธรรมปรากฏเพียงหนึ่งชัดเจน เพราะมีมโนทวารคั่น จึงปรากฏในความมืด มีสภาพธรรม เพียงหนึ่งๆ ปรากฏแล้วก็ดับสลับกันไม่ใช่อันเดียวกัน ตามกำลังของปัญญาระดับนั้นที่เป็นปฏิเวธะ

ข้อสำคัญ เป็นปกติ ผิดปกติแล้วไม่ใช่ ไม่จริง!!

อ.วิชัย: ท่านอาจารย์ครับ คิดว่าเป็นหนทางอีกยาวนานมาก เพราะว่า ขณะนี้ก็รู้ว่า ปกติคือมีความไม่รู้มากมายเหลือเกินครับ แต่ว่า ก็ค่อยๆ ที่จะรู้ขึ้นทีละเล็กทีละน้อยครับ

ท่านอาจารย์: เพราะฉะนั้น ยิ่งฟังยิ่งเข้าใจยิ่งรู้ว่า ไม่รู้ในขณะนี้แค่ไหน? แต่ฟังแล้วมั่นคงขึ้น ถ้ารู้จริงต้องอย่างนี้ บังคับบัญชาไม่ได้ กำลังของปัญญามาจากไหน นอกจากฟังแล้วค่อยๆ เข้าใจตรงความจริง มโนทวารมากแต่ไม่ได้ปรากฏ เพราะขณะนี้แม้แข็งอยู่ในความมืดก็ไม่ได้ปรากฏ เสียงก็ต้องในความมืดก็ไม่ได้ปรากฏ

เพราะฉะนั้น ถ้าปรากฏตามความเป็นจริง มืดนั่นแหละปรากฏ แล้วก็มีแต่ละทวารคั่นอย่างเร็ว จึงรู้ว่า อนัตตา ไม่มีอะไรที่เป็นอัตตาได้เลย สิ่งที่เคยปรากฏเป็นโต๊ะ เป็นเก้าอี้ เป็นคน เป็นหนังสือ ไม่มีเลย มีแต่แสงสว่างจุดเดียวสั้นๆ เท่ากับทางอื่น เสียงก็เล็กน้อยมากสั้นมาก

เพราะฉะนั้น พูดคำว่า มโนทวารๆ ใกล้ชิด แต่รู้จักมโนทวารหรือยัง?

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์สุจินต์ บริหารวนเขตต์ ด้วยความเคารพยิ่งค่ะ

และกราบยินดีในกุศลจิตของ อ.วิชัย ด้วยค่ะ