ต้องรู้ทันโลภะ ... สนทนาธรรมที่บ้านซอยพัฒนเวศม์ บ่าย 8/1/69

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

สู้กิเลส ... แพ้กิเลส แต่จะชนะเมื่อรู้ว่าเป็นธรรมะ จนกว่าจะเป็นธรรมะชนะหมดไม่ว่าอะไรทั้งสิ้น กิเลสไม่กิเลสก็ไม่ใช่เรา ... นี้ชนะยากมาก ... เป็นธรรมะ เป็นสิ่งที่มีจริงที่เกิดแล้วดับ ... เกิดแล้วดับแล้วหมดทุกอย่างไม่เหลือเลย ... ทุกอย่างหมดตั้งแต่เห็นตั้งแต่ตัก ตั้งแต่ลิ้ม ตั้งแต่กลืน ทุกอย่างหมดไม่เหลือเลย ... นั่นถึงจะไม่เหลือเรา ... ไม่เหลือความเป็นเรา ... ถึงเห็นคุณของพระพุทธเจ้า

เปิดตำรา จำแต่ชื่อ จำกับเข้าใจไม่เหมือนกัน อยากจะรู้ว่าจิตตชรูปเป็นอย่างไร แค่รู้ว่ามีก็ยากแล้ว ... ไม่มีทาง เพราะฉะนั้นการศึกษาผิดคือก้าวไปด้วยความอยากแต่ไม่รู้อะไรเลย มีแต่จำนวน มีแต่ชื่อ แล้วคิดว่ารู้แล้ว ... แค่รูปยังไม่ต้องเป็นจิตตชรูปรู้หรือยัง?! เพราะฉะนั้นเรียนเพื่อรู้ว่าลึกซึ้งและอะไรรู้ได้เมื่อปรากฏ แต่ไม่ใช่ชื่อว่านี่จิตตชรูป

เพราะฉะนั้นอ่านเข้าใจว่าละเอียดมากลึกซึ้ง ถ้าจะจำให้ได้ก็อ่านบ่อยๆ แต่ว่าถ้าจำแล้วเข้าใจจะไม่ลืม แต่ถ้าจำเฉยๆ เดี๋ยวก็ลืม

ประโยชน์คือรู้ว่าฟังเพื่ออะไร!!! ฟังเพื่อรู้ว่าทุกอย่างที่มีจริงเป็นธรรมะ ... แล้วเดี๋ยวนี้จิตตชรูปปรากฏหรือเปล่า??

จำชื่อได้แต่ไม่ได้เข้าใจสภาวะที่เป็นวิการรูป ถึงต้องไตร่ตรองและการไตร่ตรองจะค่อยๆ ละความไม่รู้ ... น้อยมาก แต่เป็นหนทางเดียว เพราะว่าจะต้องเข้าใจขั้นฟัง ไม่อย่างนั้นขั้นต่อไปมีไม่ได้

ตัวเข้าใจนั่นแหละค่อยๆ ละความยึดมั่น ไม่ใช่อย่างอื่นเลย ถ้ายังไม่เข้าใจก็ละไม่ได้ เพราะฉะนั้นจึงขึ้นอยู่กับความเข้าใจที่ละเอียดขึ้นแล้วละด้วย ... แม้แต่ละเอียดยังต้องละ

รู้เพื่อละเพราะลึกซึ้งเท่านั้นจบ ถ้ายังติดตามอยากมาแล้ว พาไปแล้ว นิดเดียวก็พาไปได้ เพราะฉะนั้นต้องรู้ทันโลภะ ถ้ารู้ไม่ทันรู้แจ้งอริยสัจจธรรมไม่ได้ เขาพาไปตลอด ความเห็นผิดก็เกิดเพราะความติดข้อง อยากจะรู้มากๆ ทำทุกอย่างจะให้รู้มากๆ แต่ไม่ใช่หนทางที่จะรู้

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในความดีของทุกท่านค่ะ