ขายในราคาที่สูงกว่า
 
อ้วน
วันที่  23 มี.ค. 2550
หมายเลข  3164
อ่าน  616


การที่เราทำการค้า  โดยรู้ว่าเขาเป็นนักท่องเที่ยว ทำให้เราสามารถขายของได้ในราคา

ที่สูงกว่า  คนในพื้นที่  วิธีการขายอย่างนี้  ในทางธรรมผิดไหมคะ


  ความคิดเห็น 1  
 
wannee.s
wannee.s
วันที่ 23 มี.ค. 2550


การทำการค้าขายคนนักเที่ยว  ในราคาที่สูงกว่าคนในพื้นที่ ไม่ผิดศีล  5   แต่ขาดการเอื้อเฟื้อ  ขาดเมตตา   และการเอารัดเอาเปรียบผู้ซื้อมากเกินไป  ให้ขายตามราคาที่เป็นจริง

 
  ความคิดเห็น 2  
 
คำกลอน
วันที่ 23 มี.ค. 2550


เป็นการสะสมความโลภ  ให้ยิ่งพอกพูนเรื่อยๆ ขึ้นไป ทางที่ดีควรให้ทาน (คิดกำไรแต่

พอเพียง)  เพื่อจะได้รู้จักการสละ  ลดการยึดมั่นถือมั่นดีกว่า

 
  ความคิดเห็น 3  
 
chackapong
วันที่ 23 มี.ค. 2550

ขอเรียนถามเพิ่มเติมครับ  เท่าไหร่  ถึงจะเรียกว่า กำไรแต่พอเพียง  ในเมื่อจุดมุ่งหมายของการค้าคือ  กำไรสูงสุด  ถ้าจะสละ  ลดการยึดมั่นถือมั่น  ก็ไม่ควรเอากำไร  หลังหักค่าใช้จ่ายแล้ว  ผมถามมิใช่เพื่อเป็นข้อขัดแย้งในการสนทนานะครับ  แต่ผมไม่สามารถเข้าใจได้จริงๆ ว่า  อย่างไรถึงเรียกว่ากำไรแต่พอเพียง   จะเอามาตรฐานใครมาวัดได้ครับ

 
  ความคิดเห็น 4  
 
devout
วันที่ 23 มี.ค. 2550


คงต้องอาศัยปัจจัยหลายอย่าง  โดยเฉพาะราคาในตลาดกลาง เป็นมาตราฐานกระมังคะ 
เพราะถ้าเราขายแพงกว่าราคาในท้องตลาด   ต่อไป  ก็จะไม่มีใครมาซื้อกับเราอีก  "ซื่อกินไม่หมด  คดกินไม่นานค่ะ"

 
  ความคิดเห็น 5  
 
wannee.s
wannee.s
วันที่ 23 มี.ค. 2550


  ถึงเราจะมีทรัพย์สมบัติมากมาย  ก็แค่ประโยชน์ชาติเดียว   ตายแล้วก็เอาไปไม่ได้ ขุม
ทรัพย์ที่ฝังไว้ดีแล้ว  โจรก็ลักไปไม่ได้คือ  บุญนิธิ  หมายถึง การให้ทาน การรักษาศีลและการอบรมปัญญา  เป็นบุญนิธิที่ติดตามไปในภพหน้าค่ะ

 
  ความคิดเห็น 6  
 
chackapong
วันที่ 23 มี.ค. 2550


เรียนถามต่อนะครับ  อย่างห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ราคาถูกกว่าท้องตลาด จะหมายความ

ได้ไหมว่า เป็นคนชื่อ

 
  ความคิดเห็น 7  
 
วันชัย๒๕๐๔
วันชัย๒๕๐๔
วันที่ 23 มี.ค. 2550

คนขายมีกำไรเป็นเงินเดือน โปรดอย่าเฉือนลงมาก...หากเมตตา

 
  ความคิดเห็น 8  
 
แล้วเจอกัน
วันที่ 23 มี.ค. 2550


  การที่เราทำการค้า  โดยรู้ว่าเขาเป็นนักท่องเที่ยว  ทำให้เราสามารถขายของได้ในราคาที่สูงกว่า
คนในพื้นที่  วิธีการขายอย่างนี้  ในทางธรรม  ผิดไหมค่ะ ? จิตเป็นอะไรขณะนั้น  ขณะที่คิด  เพื่อเอารัดเอาเปรียบ  จิตเป็นอย่างไร  ดังนั้น การจะตัดสินสิ่งใด  ผิดหรือถูก  ขึ้นอยู่กับเจตนาที่ทำว่าด้วยกุศลหรืออกุศล  ต้องเป็นผู้ตรง  ตั้งแต่ชาตินี้  จะขอยกตัวอย่างในพระไตรปิฎก   พ่อค้าที่มีคุณธรรมเวลาเขาขายของ  เขาขายอย่างไร  ซึ่งตัวอย่างนี้  จะแสดงให้เห็นว่า  การตั้งราคาสินค้าเอง (ขายแพง) ก็เหมือนการปลงชีวิตมนุษย์   คือเหมือนบังคับขูดรีด  ซึ่งพระโพธิสัตว์ไม่ทำอย่างนั้น ลองอ่านดูนะ

ขอเชิญคลิกอ่านได้ที่... อปัณณกชาดก  


เรียนถามต่อนะครับ อย่างห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ราคาถูกกว่าท้องตลาด  จะหมายความได้ไหมว่า เป็นคนชื่อ ? คำว่าคนซื่อคืออะไร คือไม่เป็นอกุศลนั่นเอง ตรง ดังนั้นขึ้นอยู่กับเจตนานั่นเองว่า   เป็นไปในทางกุศลหรืออกุศล   ห่วงคนอื่นที่ถูกกดราคาไหม หรือ เพื่อตัวเอง ไม่สนใจคนอื่นว่า  คนอื่นจะเดือดร้อนไหม ขึ้นอยู่กับเจตนาเป็นสำคัญครับ

 
  ความคิดเห็น 9  
 
medulla
วันที่ 24 มี.ค. 2550
ขอบพระคุณค่ะ ขออนุโมทนา
 
  ความคิดเห็น 10  
 
chackapong
วันที่ 24 มี.ค. 2550

การทำการค้าขาย หรือ ธุรกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกทุนนิยม  เป้าหมายคือกำไรสูงสุด จนในที่สุด  อาจได้อีกเหตุหนึ่งที่ตรงกับ คำกล่าวว่า อรหันต์ไม่สามารถครองตนในเพศคฤหัสน์ได้ (ถ้าผมเขียนหรืออธิบายผิด  โปรดช่วยแก้ไขให้ด้วยนะครับ) 

 
  ความคิดเห็น 11  
 
วันชัย๒๕๐๔
วันชัย๒๕๐๔
วันที่ 24 มี.ค. 2550

ผู้ซื้อ  ขณะที่คิดจะซื้อ เมื่อพอใจซื้อราคาเท่าใหร่ สำคัญไหม ? สำคัญที่ใจ (จิต) คิดแทนกันไม่ได้หรอกครับ ขณะจิตที่ซื้อ ขณะจิตที่ขาย ใครรู้ ?พอดี  ใครรู้ ใครพอ ? พอของใคร ? ใจของใคร ? กุศลและอกุศลอย่างไร ? ผมเองก็ค้าขาย ลูกค้าหลายคนไม่สนใจเลยครับ เท่าใหร่ก็เท่านั้น ไม่ต่อราคา ดีจนเราลดให้เอง แม้กระนั้น ที่ลดราคาให้  ท่านยังเฉยๆ  สำหรับผู้ที่คอยจะคิดแต่ว่า ขายของนี้ต้องได้กำไร (มากๆ ) อย่างที่เรียกว่า มองโลกในแง่ร้าย  ก็จะแสดงอาการสารพัด  ต่อราคาพูดจาหาเมตตากรุณาไม่ได้ เยอะไปครับ  รู้ได้จริงๆ ว่า ใครมีความสะสมอย่างไร ตัวตน (ที่เห็นแก่ตน) มากน้อยแค่ไหน ? ไม่คิด ไม่หวังหรอกครับ ทำหน้าที่ของเราให้สมควร ให้ถูกต้องเท่านั้น   แล้วแต่กุศลและ  อกุศลของใครเถิด  ห้ามและหวังไม่ได้ทั้งนั้น

 
  ความคิดเห็น 12  
 
chackapong
วันที่ 25 มี.ค. 2550

   
ขออธิบายความเพิ่มเติมนะครับ   ตามที่ผมอ่านมา   มีหลายกระดานนะครับ   รวมทั้งกระดานนี้ด้วย   ที่หลายๆ  ท่านพยายามอธิบายด้วยหลักธรรม   ปัญหาที่ผมไม่เข้าใจคือ   ความไม่สอดคล้องกันระหว่าง  โลกทุนนิยมกับหลักธรรม  ปัญหาที่ว่าคือ  ในโลกทุนนิยม กำไรสูงสุด  คือจุดหมายของระบบนี้ แสดงว่า  เราต้องไม่ทำการค้าขายหรือประกอบธุรกิจในแนวทางทุนนิยมนี้ใช่หรือไม่   เพราะถ้าเราตั้งเป้าหมายไว้  ตามความมุ่งหมายของระบบทุนนิยม เราจะมีอกุศลจิตทันที  ผมขอตัวอย่าง ตุ๊กตาง่ายๆ นะครับประกอบเพื่อทำความเข้าใจให้ตรงกัน สมมุติมีครอบครัวหนึ่ง ทำการค้าขอเพียงกำไร 1 % ด้วยความไม่โลภ แต่ผู้อื่น ตั้งกำไรไว้ 10 % เป็นขั้นต่ำใน ทีสุดครอบครัวนี้ก็ไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้   เพราะไม่สามารถนำกำไร 1 %  ไปชื่อสินค้า  และบริการอื่นได้อย่างพอเพียง   ก็จำเป็นต้องเพิ่มกำไรเป็น 10 %   ตามผู้อื่น  ที่จะนำส่วนต่างมาเลี้ยงชีพได้   แต่ปัญหาก็ยังไม่จบ   เพราะผู้อื่นก็ยังไม่ยอมหยุด  จะทำกำไร ให้สูงสุดเท่าที่เป็นไปได้   เสมือนหนึ่งว่า  เมื่อสังคมเป็นเช่นนี้แล้วเราจะทำอย่างไร  ครั้นจะตั้งกำไรให้สูงสุด   ก็ดูเหมือน   จิตเต็มไปด้วยความโลภ   แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง เหตุการณ์คล้ายตุ๊กตา  ที่ผมตั้งขึ้น  กำลังดำเนินอยู่   ถ้าจะตั้งหัวข้อเรื่องใหม่ก็จะเป็นว่า  เราจะประยุกต์ธรรมะ มาใช้  ในโลกทุนนิยมได้อย่างไร   หรือจะทำอย่างไร  ให้ธรรมะดำรงอยู่ได้  ในโลกทุนนิยม  ผู้ที่ทำการค้า  หรือประกอบธุรกิจในระบอบทุนนิยมก็จะต้องขยายตัวเองไป  อย่างไม่สิ้นสุด   ถ้าหากบริษัทเรา   สามารถทำกำไรได้ 100 ล้านบาท   แต่เราไม่เอา  เราบอกว่าปีนี้  ขอกำไรเพียง 1 หมื่นบาท   เอาไว้เผื่อฉุกเฉินก็พอแล้ว ในที่สุด  เราก็ต้องเลิกกิจการ  เพราะไม่สามารถแข่งขันได้ในโลกแห่งความเป็นจริงนี้แหละครับ  ที่ผมบอกว่า   ผมไม่สามารถเข้าใจได้  เพราะโลกแห่งความเป็นจริง ช่างขัดแย้งกับโลกแห่งธรรมะ  ที่เราต้องการอยู่ด้วยมากเสียเหลือเกิน  สรุปว่าอยู่ยากครับ   เว้นแต่เราจะต้องเข้าใจธรรมะให้พ้นไปจากเพียงแค่   ฟัง   อ่าน  หรือ  จำ ดูเหมือนเป็นธรรมะ  ที่จะต้องปฏิบัติให้ได้จริง   ในชีวิตประจำวัน ต้องพ้นไปจาก โลภ รัก เกลียด  หลง จริงๆ   ชึ่งเป็นปัญหา  ที่ผมก็ถามตัวเองด้วยเหมือนกันว่า  ทำได้มาก
 
น้อยแค่ใหน   และเป็นสิ่งที่เราไม่ต้องไปหาที่ใหน   ปรากฏอยู่   ต่อหน้าต่อตาเรา  ทุกวัน   และผูกพันธ์กับวิถีชีวิตเรา จนแทบแยกไม่ออก  หวังว่า  ท่านจะกรุณาอธิบายผมเพิ่มเติมนะครับ   เพราะผมถือว่า  ปัญหาอย่างนี้ก็น่าจะเป็นเรื่องทางธรรมได้เช่นกัน แม้จะไม่มีภาษาบาลี  หรือไม่ทราบพระไตรปิฏก 

 
  ความคิดเห็น 13  
 
medulla
วันที่ 27 มี.ค. 2550

สวัสดีค่ะคุณchackapong   

  ดิฉันก็เป็นคนหนึ่ง  ที่ทำธุรกิจนะคะ แต่ก่อนก็สงสัยนะว่า  อาชีพที่ทำนี้เต็มไปด้วยความโลภทั้งนั้นเลย  เพราะต้องคอยเอากำไร   ตามหลักการตลาด   ตลอดเวลา แต่จริงๆ แล้วตามปรกติ  การค้าก็จำเป็นต้องเอากำไรอยู่ดี เพราะกำไรก็เป็นรายได้เลี้ยงชีพ  และธรรมชาติของปุถุชน  ก็ยังหาต้องเลี้ยงชีพอยู่  คือมีโลภะเป็นปรกติ  เวลาตั้งกำไรขายของ  บางทีถ้าขายถูกไป   ก็ไปตัดราคาคนอื่น ทำให้คนอื่นขายไม่ได้  ของถูกๆ ใครๆ ก็ชอบ  ขายออกไว  หายากนะคะที่ว่า   ขายถูกแล้วจะขายไม่ได้  แต่ถ้าถูกเกินไป  คนก็อาจไม่เชื่อถือ เพราะคนที่คิดว่า  ของดีต้องราคาแพง  ก็มีมากในสังคม  จะไม่กำไรเลยก็ไม่ได้   คิดเสียว่า  เป็นค่าฝากซื้อก็แล้วกัน   เพราะเราก็ต้องไปซื้อวัตถุดิบมาทำขาย  ให้เขากินเขาใช้  ก็ขอค่าแรงบ้าง วิธีทำให้ยุติธรรม   มันไม่มีสูตรตายตัวหรอกค่ะ  เพราะว่า มันอยู่ที่ความพอใจ ความสบายใจของคนซื้อ   เราเองก็ไม่ต้องวิตกให้เป็นอกุศลจิตหรอก  เพียงแต่ก็อย่าขายแพงนัก  ขณะที่คิด จะเอาให้มากๆ มันก็โลภะ  จริงๆ มันก็ปกตินะคะที่จะมีโลภะ   แต่ว่า ความพอดี   เป็นเรื่องที่ควรควบคุม   ซึ่งควบคุมยากมากๆ ต้องอบรมเพื่อละคลายโลภะบ่อยๆ  เพราะว่า ถ้าเป็นโลภะ เท่าไหร่ก็ไม่พอจริงๆ

  พระธรรมที่พระพุทธองค์ทรงแสดง ดิฉันว่าท่านทรงสอนไว้ครอบคลุมหมดทุกเรื่อง แต่ว่ายาก ละเอียดลึกซึ้ง  ยิ่งเรื่องการทำมาหากินก็เป็นอะไรที่ตามกระแสอยู่แล้ว พระธรรมที่พระพุทธองค์ทรงแสดง   เป็นการสวนกระแสโลก ดังนั้น ถ้าเรายังทวนกระแสไม่ได้  ก็ต้องคิดตามกระแสอยู่เรื่อยๆ ตามปกติของปุถุชนเลยน่ะค่ะ

  ถ้าจะนำมาใช้ตามปรกติในชีวิตประจำวัน  เวลาจะขายของ ได้เงินเขามาก็เหมือนลูกค้าเป็นนายจ้างเรา   ก็ต้องทำให้ดีสมราคา   ที่เขาจ่ายที่สุด  เป็นการแลกเปลี่ยน  กำไรมากน้อย  อาจไม่สำคัญเลย  ถ้าเราให้ลูกค้าเต็มที่  ทั้งบริการ คุณภาพ  แพงเท่าไหร่ เขาก็ยอมจ่าย  ก็คงจะไม่ใช่การเบียดเบียนลูกค้าหรอกค่ะ   เพียงแต่เราต้องหาทาง  เจริญกุศลทางการค้าไว้ด้วย  เช่นแถมบ้าง  ลดราคาบ้าง  แจกบ้าง บริการเต็มที่บ้าง ฯลฯ คือ  สละเพื่อคนอื่นบ้าง แม้จะเรียกว่าการค้า   แต่ลูกค้าเขาก็มีความทุกข์กันทุกคนเหมือนกับเรานั่นแหละ   ก็เหมือนเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น

  ทำแบบนี้  ก็เพื่อเป็น เมตตา กรุณา  จาคะ บ้างก็ยังดีกว่าปล่อยให้เป็นโลภะตลอดเวลานะคะ

 
  ความคิดเห็น 14  
 
chackapong
วันที่ 27 มี.ค. 2550

ขอขอบพระคุณครับ  คุณวันชัย  และคุณmedulla  ที่กรุณาแสดงความเห็น สำหรับคำตอบ  คุณวันชัย  แสดงให้เห็นว่า  เจตนาหรือที่ตั้งของจิต  ในขณะนั้นๆ   สำคัญที่สุด  ส่วนคุณMedulla  สรุปว่า ยังดีกว่าปล่อยให้เป็นโลภะอยู่ตลอดเวลา   ผมเห็นด้วยครับ  แต่ที่ผมมีข้อแย้งคือว่า  หลายคำตอบดูเสมือนว่า  แม้จะทำธุรกิจ  ก็ต้องทำด้วยปราศ-จากความโลภใดๆ ทั้งสิ้น  ชี่งผมไม่เคยเห็น (อาจจะมีก็ได้  แต่ผมไม่เคยเห็น) และไม่สอดคล้องกับวิถีชีวิตประจำวัน  ที่เราดำเนินอยู่  เพราะเรายังเป็นปุถุชน  ยังมีกิเลสอยู่  ไม่มากก็น้อย   ตามปกติ   เรื่องราคาก็เช่นกัน  ไม่เพียงแต่การตั้งราคาสูง  จะแสดงให้เห็นถึงความโลภ  แม้การตั้งราคาต่ำกว่า   ก็เป็นกลยุทธ์อันหนึ่งเหมือนกันผลลัพธ์ที่ต้องการสุดท้าย  ก็คือ  กำไรสูงสุด  เช่นเดียวกัน ราคาไม่ไช่ตัวกำหนดเพียงตัวเดียวผมต้องขอเรียนตามตรงนะครับว่า  ผมใหม่ต่อที่นี้มาก ผมไม่เคยมาที่มูลนิธิฯ ด้วยช้ำ ดาวน์โหลดปรมัตถธรรมมาอ่าน  ก็ยังอ่านไม่จบ  มีผู้แสดงความเห็นว่า  ผมไม่ควรก้าวกระโดดเหมือนกบ  ผมรับฟังโดยตลอด  ผมจึงมีคำถามพื้นฐาน เช่นนี้ เพื่อตรวจสอบ ความเข้าใจ  ของทั้งตัวเอง  และอาจมีผู้มาใหม่เช่นผม  จะได้รับประโยชน์บ้าง  ตามสมควร ผมไม่เคยนั่งสมาธิ  ไม่เคยปฏิบัติธรรม แต่วิถีชีวิตประจำวันนี้แหละครับ  ที่ผมเห็นว่า เป็นการปฏิบัติธรรมอย่างแท้จริง  หวังว่าจะได้รับคำตอบ  ที่ตรงไปตรงมา  เช่นเดียวกับความกรุณาจากท่านเช่นนี้อยู่เสมอ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ