อปัณณกชาดก
 
Khaeota
วันที่  5 ต.ค. 2552
หมายเลข  13870
อ่าน  508

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๑ - หน้าที่ 160

ข้อความบางตอนจากอปัณณกชาดก   เมื่อเกวียนพันเล่มไปพร้อมกัน  แม้ที่ก็จักไม่พอเดิน  ฟืน

และน้ำเป็นต้น  ของพวกมนุษย์ก็ดี  หญ้าของพวกโคก็ดี  จักหาได้ยาก  บุตรพ่อ

ค้าเกวียนผู้เขลานี้หรือเรา ควรจะไปข้างหน้า. พระโพธิสัตว์นั้นจึงเรียกบุตรพ่อค้า

เกวียนนั้นมาบอกเนื้อความนั้นแล้วกล่าวว่า  เราทั้งสองไม่อาจไปรวมกัน  ท่าน

จักไปข้างหน้าหรือข้างหลัง.  บุตรพ่อค้าเกวียน(โง่)นั้นคิดว่า  เมื่อเราไปข้างหน้าจะมี

อานิสงส์มาก  เราจักไปโดยหนทางยังไม่แตกเลย.  จักตั้งราคาขายสินค้าได้. 

บุตรพ่อค้าเกวียนนั้นจึงกล่าวว่า

สหายเราจักไปข้างหน้า. พระโพธิสัตว์ได้เห็นการไปข้างหลังว่ามีอานิสงส์มาก.

พระโพธิสัตว์นั้น  ได้มีความคิดอย่างนี้ว่า  คนเหล่านั้นเมื่อไปข้างหน้า  จักกระทำ

ที่อันขรุขระในหนทางให้สม่ำเสมอ  เราจักเดินทางไปตามทางที่คนเหล่านั้นไป

แล้ว  เราจักดื่มน้ำในบ่อที่คนเหล่านั้นขุดไว้  ชื่อว่าการตั้งราคาสินค้า 

เป็นเช่นกับการปลงชีวิตมนุษย์  เราไปข้างหลังจักขายสินค้า

ตามราคาที่คนเหล่านี้ตั้งไว้.  พระโพธิสัตว์นั้นเห็นอานิสงส์มีประมาณเท่านี้จึง

กล่าวว่า  ดูก่อนสหาย  ท่านจงไปข้างหน้าเถิด.


เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ