ฆ่าความโกรธได้อย่างไร
 
nattawan
nattawan
วันที่  11 มี.ค. 2562
หมายเลข  30538
อ่าน  207

     ฆ่าความโกรธได้อย่างไร  ความโกรธเป็นธรรมะเกิดตามเหตุปัจจัยจึงไม่สามารถกำจัดความโกรธด้วยความเป็นตัวตน  แต่ความเข้าใจถูกในสภาพธรรมะตามความเป็นจริงจึงจะเป็นเหตุปัจจัยขัดเกลาละความโกรธได้ตามลำดับ

     จากการสนทนาคัตวาสูตรที่ มศพ. ๑๖ ม.ค. ๕๙

     พระธรรมทั้งหมดปริยัติรอบรู้ในคำที่ได้ฟัง  พอได้ยินคำว่าความโกรธเป็นเราหรือเปล่า  เริ่มต้นที่จะรู้จักว่าคำไหนเป็นคำของพระสัมมาสัมพุธเจ้า  ถ้าไม่ใช่คำของพระองค์ก็ไปฆ่าความโกรธด้วยความเป็นตัวตน  แต่ว่าจะเป็นไปได้ไหมที่จะมีใครฆ่าความโกรธได้  เพราะความโกรธเกิดแล้ว

     ลืมไม่ได้เลยว่าพระธรรมลึกซึ้งเป็นคำของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพื่ออนุเคราะห์ให้ผู้ฟังมีความเห็นถูกเข้าใจถูกในสิ่งที่มีจริง ๆ ซึ่งใช้คำว่าธรรมะ  

     เมื่อใช้คำว่าธรรมะคือสิ่งที่มีจริงแล้วจะเป็นอย่างที่เราเคยคิดมาก่อนว่าเป็นเรา  เป็นสิ่งนั้นสิ่งนี้ได้ไหม  นี่คือการค้านกับพระธรรมที่พระองค์ทรงแสดง  

     แต่ละคำต้องพิจารณาว่าฆ่าความโกรธโดยไม่รู้จักความโกรธแล้วฆ่าอย่างไร  จะเอาแต่ผลเพื่อความเป็นตัวเราจะได้ไม่ต้องโกรธ  เจอใครก็ช่วยบอกหน่อยวิธีที่จะไม่โกรธจะทำอย่างไร  จะคิดอย่างไร  ล้วนแต่เป็นเราทั้งหมด  แต่คำสอนของพระองค์ต้องตรงกันข้ามกับความคิดของคนอื่นทั้งหมดเพราะเขาไม่ใช่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

     เราอาจจะพอใจเพียงแค่ได้ยินคำว่าให้ทำอย่างนั้นให้ทำอย่างนี้  มีตำรา  มีนักจิตวิทยา  มีนักปรัชญามากมายหลายท่านแต่เขาไม่ใช่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

     การศึกษาพระสูตร  พระวินัยพระอภิธรรม  เพื่อมีความเห็นถูกเข้าใจถูกในสิ่งที่มีจริงที่กำลังปรากฏ  ถ้าพ้นจากนี้ไปก็คือตัวตน  ถ้าไม่เข้าใจสิ่งที่กำลังปรากฏเดี๋ยวนี้ก็ต้องเป็นเรา  แล้วสิ่งนั้นก็ยังไม่เกิดด้วยก็ไปทำให้เกิด  ซึ่งก็ไม่ใช่การเข้าใจสิ่งที่เป็นคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

     ถ้าถามว่าจะฆ่าความโกรธได้อย่างไร...ฆ่าไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าเป็นธรรมะ  ต้องเข้าใจธรรมะ  ถ้าอ่านพระสูตรศึกษาพระสูตรไม่ดีก็พยายามไปฆ่าความโกรธโดยไม่เข้าใจว่าโกรธคืออะไร  เป็นอะไร  เป็นเราหรือเปล่า!!!

     คำถามของเทวดา "ฆ่าอะไรหนอจึงอยู่เป็นสุข"  เหมือนทุกคนใช่ไหมอยากอยู่เป็นสุขเมื่อไม่โกรธ  ถ้าโกรธเมื่อไหร่ก็ไม่สุข  อยากอยู่เป็นสุขจะทำอย่างไร!!!  คำตอบของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าคือฆ่าความโกรธเสียได้จึงอยู่เป็นสุข  ฟังอย่างนี้สำหรับคนที่พอจะเข้าใจได้ตั้งแต่แรกแล้วในที่สุดก็หยั่งลงไปสู่ความจริง  เพราะความจริงที่ทุกคนสามารถเข้าใจได้คือไม่โกรธเมื่อไหร่ก็สบายใจเมื่อนั้น...จริงไม่ใช่ไม่จริง  แต่ต้องลึกลงไปกว่านั้น  ต้องตั้งต้นด้วยการที่คนสามารถเข้าใจได้ว่าจริง

     "ฆ่าอะไรหนอจึงไม่เศร้าโศก"  โกรธบ้าง  เศร้าโศกบ้าง  ล้วนแต่เป็นทุกข์  พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสตอบว่าฆ่าความโกรธเสียได้จึงไม่เศร้าโศก  แค่คำนี้คำเดียว  คำสอนของคนอื่นกับคำสอนของพระองค์ต่างกันไหม!!!  ฆ่าความโกรธเสียได้  ประหารหรือดับหมดไม่เกิดเลยเป็นสุข  แต่ถ้าคนทั่ว ๆ ไปก็ฆ่าความโกรธ  ไม่โกรธเท่านั้น  แล้วจะเอาอะไรไปฆ่า...ดับไปแล้ว

     โดยทั่วไปคนก็รู้  เวลาโกรธก็รู้ว่าความโกรธเกิดขึ้น  แต่ไม่รู้ว่าความโกรธไม่ใช่เรา  เป็นธรรมะ  ไม่ว่าข้อความใดที่มีตั้งต้นจากข้อความที่ฟังดูเหมือนธรรมดา  พอได้ฟังก็ดีใจพอใจว่าถ้าฆ่าความโกรธได้ก็ต้องเป็นสุข  แต่ลึกลงไปกว่านั้นก็คือ  ต้องรู้ว่าความโกรธคืออะไร  แล้วจะฆ่าอย่างไร  มิเช่นนั้นก็ไม่ใช่คำสอนของพระองค์  

     คำของพระองค์เริ่มต้นอย่างทั่ว ๆ ไปแล้วค่อย ๆ รู้ว่าความโกรธคืออะไร  แล้วจะฆ่าได้อย่างไร  ไม่ใช่เพียงแต่บอกง่าย ๆ ว่าฆ่าความโกรธได้จึงอยู่เป็นสุข  ถ้าเพียงแค่นี้ไม่ใช่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าแน่นอน

     ทรงแสดงพระธรรม ๔๕ พรรษาเพื่อให้รู้จักว่าความโกรธคืออะไร  แล้วจะดับหมด  ประหารไม่เกิดอีกเลยเป็นสมุทเฉทได้อย่างไร  ความลึกของคำที่อ่านเผิน ๆ ก็คิดว่าธรรมดานี่คือคำของพระองค์ตรัสไว้  แต่ไม่พอเลยเพราะว่าไม่สามารถละ..ประหารความโกรธได้เพียงแค่ได้ฟัง  ผู้จะเข้าใจพระธรรมต้องเป็นผู้ฟังธรรมะเข้าใจตามลำดับขั้น

     การอ่านพระไตรปิฏกหรือการฟังธรรมผิวเผินไม่ได้เลย  ถ้ารู้ว่าความโกรธเป็นธรรมะ  ใครจะไปทำอะไรความโกรธได้  เกิดตามเหตุปัจจัย  ถ้าไม่มีปัจจัยที่จะให้เกิด..เกิดไม่ได้  ไม่ว่าอะไรทั้งหมดไม่สามารถเกิดโดยไม่มีปัจจัย  แต่เมื่อมีปัจจัยที่จะเกิดขึ้นเป็นอย่างไรต้องเป็นตามปัจจัย 

     ความโกรธมีจริง  เป็นธรรมะ  เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย  ที่ยังยึดถือความโกรธว่าเป็นเราเพราะยังไม่รู้ความจริง  ก็ไม่มีทางที่จะฆ่าความโกรธหรือดับความโกรธได้

 

     กราบบูชาคุณท่านอ.สุจินต์  บริหารวนเขตต์ด้วยความเคารพยิ่ง


  ความคิดเห็นที่ 2  
 
เมตตา
เมตตา
วันที่ 16 มี.ค. 2562 21:40 น.

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย มหานิทเทส เล่ม ๕ ภาค ๒ - หน้าที่ 76

บุคคลฆ่าความโกรธเสียได้ย่อมอยู่เป็นสุข ฆ่าความโกรธได้แล้ว ย่อมไม่เศร้าโศก ดูก่อนพราหมณ์ พระอริยเจ้าทั้งหลาย ทรงสรรเสริญการฆ่าความโกรธ อันมีรากเป็นพิษ มียอดหวาน เพราะว่าบุคคลฆ่าความโกรธได้ แล้วย่อมไม่เศร้าโศก.

...บทว่า โกธสฺสปหีนตฺตา เพราะละความโกรธได้เเล้ว คือเพราะความโกรธมีประการดังกล่าวแล้วได้ด้วยอนาคามิมรรค.

            ขอเชิญคลิกฟังได้ที่...

           ฆ่าอะไรหนอจึงอยู่เป็นสุข ฆ่าอะไรหนอจึงไม่เศร้าโศก

   ...ขออนุโมทนาในกุศลจิตค่ะ...

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ