ปารสูตร[ว่าด้วยธรรมเป็นเครื่องให้ถึงฝั่ง(คือพระนิพพาน)]
 
khampan.a
khampan.a
วันที่  11 ก.ย. 2561
หมายเลข  30075
อ่าน  277

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค เล่ม ๕ ภาค ๑   หน้า ๖๒

  ปารสูตร    
[ว่าด้วยธรรมเป็นเครื่องให้ถึงฝั่ง(คือพระนิพพาน)]

 [๙๗]  ดูกร ภิกษุทั้งหลาย   ธรรม ๘ ประการนี้ที่บุคคลเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว   ย่อมเป็นไปเพี่อถึงฝั่ง(นิพพาน)  จากที่มิใช่ฝั่ง(วัฏฏะ)      ธรรม ๘  ประการ   เป็นไฉน?   คือ   ความเห็นชอบ  ความดำริชอบ  เจรจาชอบ   การงานชอบอาชีพชอบ  ความเพียรชอบ ความระลึกชอบ  ความตั้งมั่นชอบ  ธรรม ๘  ประการนี้แลที่บุคคลเจริญแล้ว    กระทำให้มากแล้ว   ย่อมเป็นไปเพื่อถึงฝั่งจากที่มิใช่ฝั่ง.

    พระผู้มีพระภาคเจ้าสุคตศาสดา   ครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้แล้ว   จึงได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปอีกว่า                         

   [๙๘] ในพวกมนุษย์ ชนที่ถึงฝั่งมีจำนวนน้อย     แต่หมู่สัตว์นอกนี้
 ย่อมวิ่งไปตามฝั่งนั่นเอง  ส่วนชนเหล่าใด  ประพฤติตามในธรรมที่
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสดีแล้ว ชนเหล่านั้น   ข้ามบ่วงมฤตยูซึ่งแสนยาก
ที่จะข้ามไปถึงฝั่งได้      บัณฑิต       พึงละธรรมฝ่ายดำเสีย  เจริญธรรม
ฝ่ายขาว  ออกจากความอาลัย   อาศัยธรรมอันไม่มีความอาลัยแล้ว   
พึงละกามเสีย  เป็นผู้ไม่มีกิเลสเป็นเครื่องกังวล    ปรารถนาความยินดี
ในวิเวกที่สัตว์ยินดีได้ยาก   บัณฑิต   พึงยังตนให้ผ่องแผ้วจากเครื่อง
เศร้าหมองของจิต    ชนเหล่าใด อบรมจิตดีแล้วโดยชอบ  
ในองค์เป็นเหตุให้ตรัสรู้ ไม่ถือมั่น     ยินดีแล้วในความสละคืนความถือมั่น   
ชนเหล่านั้น   เป็นผู้สิ้นอาสวะมีความรุ่งเรือง ปรินิพพานแล้วในโลกนี้. 

   จบปารสูตรที่  ๔.



เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ