ไม่มีใครรอดพ้นจากความตายไปได้
 
khampan.a
khampan.a
วันที่  14 เม.ย. 2559
หมายเลข  27679
อ่าน  3,783



ขออนุญาตประมวลคำบรรยายของท่านอาจารย์สุจินต์ บริหารวนเขตต์ ที่กล่าวถึงความตาย (โดยคัดจากปันธรรม ตอนต่างๆ) ซึ่งเป็นข้อคิดเตือนใจที่ดี เพื่อความไม่ประมาทในชีวิต ดังนี้ .-


~คนที่จากโลกนี้ไปแล้ว  จะกลับมาเป็นบุคคลเหมือนเดิมอีกได้ไหม?  ไม่ได้อย่างแน่นอน  เมื่อจากไปแล้วจะไปสู่กำเนิดอะไร  แม้ว่าบุคคลนั้นจะเป็นมารดา จะเป็นบิดาจะเป็นผู้เป็นที่รัก แต่ก็จากไปแล้วจากความเป็นบุคคลนี้ ไปสู่ความเป็นบุคคลอื่น มีกำเนิดอื่น มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับบุคคลอื่นต่อไป แล้วทำไมถึงจะคร่ำครวญเศร้าโศกถึงผู้ที่ตาย  เพราะฉะนั้นถ้าพิจารณาธรรมจริงๆ  พระธรรมที่ได้พิจารณาแล้ว ก็จะดับความเศร้าโศกของบุคคลทั้งหลายได้  แล้วก็จะน้อมประพฤติปฏิบัติหนทางที่จะทำให้พ้นจากความเศร้าโศก พ้นจากความทุกข์ได้จริงๆ

~ความตายนี้รวดเร็วมากทีเดียว  เร็วยิ่งกว่าการที่จะกะพริบตา หรือว่าเพียงแต่จะเหยียดมือออก นั่นก็ยังนานกว่าการจุติและปฏิสนธิ  เพราะเหตุว่าขณะจิตไม่มีระหว่างคั่นเลย ทันทีที่จุติจิตดับลง  ปฏิสนธิจิตเกิดต่อทันที  เพราะฉะนั้นก็ไม่มีอะไรที่จะน่ากลัว กำลังพูดอยู่ขณะนี้สิ้นชีวิตลงก็ได้  กำลังคิดค้างอยู่สิ้นชีวิตลงก็ได้ กำลังลืมตาแล้วหลับตาลงสิ้นชีวิตลงก็ได้  ได้ทุกขณะทีเดียวเร็วมาก  เร็วที่สุดจนไม่น่าที่จะต้องกลัวเลยไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนความตายก็พร้อมที่จะเกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว  แล้วปฏิสนธิก็เกิดต่อทันที

~การดำเนินชีวิตปกติประจำวันเป็นสิ่งที่สำคัญ  ทุกคนจะต้องจากโลกนี้ไปสู่โลกหน้าอย่างแน่นอน แต่ว่าจะไปอย่างไร ปลอดภัยหรือไม่ ย่อมขึ้นอยู่กับการดำเนินชีวิตเป็นปกติประจำวัน  นี่เอง  แล้วจะดำเนินไปทางไหน ระหว่างทางถูก กับ ทางผิด?

~ความตายใกล้ที่สุด อาจจะเกิดขึ้นขณะหนึ่งขณะใดได้ทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นเมื่อเป็นผู้ที่ประมาทมัวเมา ไม่คิดถึงว่า จะต้องเป็นผู้ที่จะถึงแก่ความตายจะเร็วหรือช้าก็เป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน  ถ้าไม่ระลึกอย่างนี้บ้างเลย วันหนึ่ง ๆ ก็ผ่านไปโดยการที่ท่านไม่ได้อบรมเจริญกุศลให้ยิ่งขึ้น  เพราะเหตุว่าเรื่องของอกุศลจิตนี้มีปัจจัยพร้อมที่จะเกิดอยู่เสมอ แต่เรื่องของกุศล นานๆ ก็จะมีโอกาสมีปัจจัยที่จะเกิดขึ้น

~เกิดมาแล้วก็นานหลายปี  ยังไม่ตาย  แต่ก็จะต้องตายแน่ ๆ เกิดแล้วต้องทุกคน ความตายไม่มีใครจะรู้ล่วงหน้าได้เลยว่าจะมาถึงเมื่อใด พระธรรมที่แสดงถึงความตาย ก็เพื่อเตือนให้ระลึกได้ว่า อย่างไรก็ต้องตาย และจะตายเมื่อใด  ไม่สามารถจะรู้ได้  เพราะฉะนั้น  ประโยชน์สูงสุดก่อนตาย  คือ ได้เข้าใจความจริงว่า  ตั้งแต่เกิดจนตาย คืออะไร  มีจริง ๆ หรือไม่  เหลืออะไรบ้างหรือเปล่า?  ยกตัวอย่าง จิตขณะแรกในชาตินี้ (ปฏิสนธิจิต) เกิดแล้วดับ  ไม่กลับมาอีกเลย  แต่ละขณะก็เป็นอย่างนั้น  ไม่มีอะไรเหลือเลย  แม้แต่เห็นขณะนี้ ก็ไม่มีเหลือ เกิดแล้วก็ดับไป  ซึ่งความจริงเป็นอย่างนี้   ก็จะทำให้ได้ประโยชน์จากการที่เกิดมาแล้วต้องตาย(จะเร็วจะช้าก็อีกเรื่องหนึ่ง)  อย่างน้อยในชาตินี้   ก็มีประโยชน์ที่ได้รู้ความจริง

~ถ้าไม่ได้ระลึกเลยว่า ความตายใกล้ที่สุด อาจจะเกิดขึ้นขณะหนึ่งขณะใด ได้ทั้งนั้น วันหนึ่ง ๆ ก็ผ่านไปโดยที่ไม่ได้อบรมเจริญกุศลให้ยิ่งขึ้น  เป็นผู้ประมาทมัวเมา  และเป็นการมีชีวิตอยู่ที่ในโลกนี้ อย่างไม่มีประโยชน์ ไม่มีสาระจริง ๆ เพราะไม่ได้ถือเอาสิ่งที่เป็นสาระ คือ กุศลประการต่าง ๆ  พร้อมด้วยการฟังพระธรรมให้เข้าใจ จากการที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์       

~มีทรัพย์สมบัติมาก ก็ตาย  มีความรู้ความสามารถมาก ก็ตาย มีญาติสนิทมิตรสหายคอยช่วยเหลือในด้านต่าง ๆ มาก ก็ตาย หรือ ผู้มีชีวิตที่ไม่ได้เป็นอย่างนี้ ก็ตาย  ตายทุกคนจริง ๆ ไม่มีใครรอด แต่ใครจะได้ประโยชน์สูงสุดจากการได้เกิดมาเป็นมนุษย์ ด้วยการมีโอกาสสะสมความดี และ ฟังพระธรรมให้เข้าใจ     

~ไม่ควรที่จะหมกมุ่น เพลิดเพลิน มัวเมาในความเป็นหนุ่มสาว จนกระทั่งไม่คิดถึงสิ่งที่เป็นประโยชน์  เป็นสาระในชีวิต เพราะเหตุว่าถ้าจะให้รอไปจนถึงแก่เฒ่าเสียก่อน แล้วจึงจะศึกษาพระธรรมหรือเจริญกุศล เวลาที่ผ่านไปในแต่ละวัน ๆ นั้น ก็จะเป็นการเพิ่มพูนกิเลสให้ยิ่งขึ้น ทำให้การละคลายขัดเกลากิเลสยิ่งยากขึ้น

~เกิดมาแล้ว ตายแน่นอน ไม่มีเราอีกต่อไป สิ่งที่มีตั้งแต่เกิดจนตาย ไม่ใช่เรา และไม่ใช่ของเราด้วย เมื่อตายแล้ว อย่าว่าแต่ทรัพย์สมบัติเลยที่นำติดตัวไปไม่ได้ แม้แต่ร่างกายก็ไม่สามารถนำเอาติดตามไปได้  ถ้าไม่ได้ฟังพระธรรม ก็จะสะสมสิ่งที่ไม่ดีมากยิ่งขึ้น  เมื่อตายไป ก็หอบเอาสิ่งที่ไม่ดี คือ กิเลสซึ่งเปรียบเสมือนขยะ ไปด้วย      

~ภพนี้ ชาตินี้ อาจจะเป็นผู้ที่เพียบพร้อมด้วยชาติ  ตระกูล โภคสมบัติ  รูปสมบัติวิชาความรู้ บริวารสมบัติทุกสิ่งทุกประการ  แต่ว่าภพหน้า ชาติหน้า  จะเป็นใคร  จะมีรูปสวย รูปงาม มีทรัพย์สมบัติมาก  เกิดในสกุลที่พรั่งพร้อมด้วยทรัพย์สมบัติลาภ ยศ ข้าทาสบริวาร หรือเปล่า  อาจจะตรงกันข้ามเลยก็ได้  เพราะฉะนั้นการที่ระลึกถึงความตาย เห็นความไม่เที่ยง  ก็ย่อมจะทำให้ท่านละคลายแม้ความติดในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ในสมบัติของท่าน ซึ่งเคยถือว่าเป็นของเรา  และนอกจากนั้นก็ยังทำให้เกิดละคลายมานะ การถือตน    การสำคัญตน  หรือความผูกพันในสัตว์ ในบุคคล ซึ่งเป็นที่รัก

~ทุกท่านกำลังนั่งอยู่ที่นี่ ไม่มีเครื่องหมายที่จะให้รู้เลยว่า ชีวิตของใครจะอยู่ต่อไปถึงพรุ่งนี้  หรือว่าเดือนหน้า หรือว่าปีหน้า  ไม่มีเครื่องหมายให้รู้ว่า จากที่นี้ไปแล้ว อะไรจะเกิดขึ้น จะเป็นสุข หรือว่าจะเป็นทุกข์  จะประสบกับอิฏฐารมณ์ (อารมณ์ที่น่าพอใจ) หรืออนิฏฐารมณ์ (อารมณ์ที่ไม่น่าพอใจ)จะมีอุบัติเหตุ หรือไม่มีอุบัติเหตุ ไม่มีใครสามารถที่จะรู้ได้ เพราะว่าชีวิตไม่มีเครื่องหมาย ใคร ๆ ก็รู้ไม่ได้

~ทุกคนไม่ควรที่จะลืมคิดถึงความตาย (เพราะเกิดมาแล้วต้องตาย) ซึ่งจะเป็นทางทำให้ใช้ทรัพย์ในทางที่ถูก และในทางที่เป็นประโยชน์

~เกิดแล้วต้องตายแน่ ๆ  เกิดมาแล้วตายไป  ประโยชน์อยู่ตรงไหน?   ถ้าเกิดแล้วไม่รู้ และ ติดข้อง จะมีประโยชน์อะไร และเมื่อติดข้องแล้ว  อกุศลทั้งหลายก็ตามมาอย่างมากมาย

~สิ่งที่ควรกลัวไม่ใช่ความตาย  แต่ควรกลัวซึ่งอกุศลธรรมทั้งหลาย มี อวิชชาความไม่รู้ เป็นต้น

~เกิดมาแล้วตายไป ไม่เปล่าประโยชน์ ถ้าได้เข้าใจพระธรรม 

~อีกไม่นานก็จะต้องละจากโลกนี้ไป  ดีชั่วที่สะสมไว้เท่านั้นที่จะติดตามไป

~จะเป็นคนนี้ในชาตินี้ อย่างไร?  อย่างคนดี หรือ อย่างคนชั่ว?

~โอกาสที่ยังมีชีวิตอยู่  ก็สะสมสิ่งที่ประเสริฐที่สุด คือ ความเข้าใจพระธรรม

~ความตายไม่เคยบอกล่วงหน้าเลยว่าจะเป็นเมื่อใด และที่น่ากลัวคือตายแล้วจะไปไหน

~วันหนึ่งๆ อยู่ไปอย่างไรก่อนที่จะตายจากโลกนี้ คือ ทุกคนเกิดมาแล้วตายไม่ได้ ถ้ายังไม่ถึงเวลาที่จะตาย ใครจะทำให้ตายก็ตายไม่ได้  เพราะเหตุว่าจุติจิตเป็นผลของกรรม   จุติจิตเป็นวิบากจิต เพราะฉะนั้นคนที่เกิดมาแล้วก็ต้องอยู่ไป  แต่ว่าการอยู่ไปแต่ละวันๆ จะอยู่ไปอย่างไรก่อนที่จะตายจากโลกนี้

~ทุกคนหนีความตายไม่พ้น  ช้าหรือเร็ว  วันนี้เป็นเขา (คือ คนอื่นตาย) ต่อไปวันข้างหน้า เป็นเรา เมื่อไหร่ก็ได้

~เสียชีวิตไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เรื่องใหญ่ คือ การเสียซึ่งคุณความดี

~ความตายเป็นของธรรมดา มีใครไม่ตายบ้าง? แต่ก่อนตายทำอะไร ความดีหรือความชั่ว?

...กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์สุจินต์ บริหารวนเขตต์ ที่เคารพยิ่ง
และขออนุโมทนาในกุศลจิตของทุกๆ ท่านครับ...  



  ความคิดเห็นที่ 1  
 
JANYAPINPARD
JANYAPINPARD
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 2  
 
nadthakrich
nadthakrich
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ธรรมที่พระพุทธเจ้าเตือนเราให้เราระลึกมากๆบ่อยๆ

 
  ความคิดเห็นที่ 3  
 
เมตตา
เมตตา
วันที่ 14 เม.ย. 2559

   ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาในกุศลจิตของ อ.คำปั่น เป็นอย่างยิ่งค่ะ  อ่านแล้วทำให้รู้ว่า เรานี้ประมาทมาก  ทุกข์ไปกับความคิดซึ่งเป็นเรื่องราวต่างๆ ที่ไม่มีอยู่จริง  ของจริงกำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าก็ละเลยที่จะอบรมเจริญความเข้าใจ..  สาธุ สาธุค่ะ อ.คำปั่น

 
  ความคิดเห็นที่ 4  
 
Boonyavee
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 5  
 
Lastseason
Lastseason
วันที่ 14 เม.ย. 2559

อนุโมทนาครับ

 
  ความคิดเห็นที่ 6  
 
peem
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณและขออนุโมทนาค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 7  
 
ch.
ch.
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาครับ

 
  ความคิดเห็นที่ 8  
 
j.jim
j.jim
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 9  
 
j.jim
j.jim
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 10  
 
ปาริชาตะ
ปาริชาตะ
วันที่ 14 เม.ย. 2559

กราบขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 11  
 
rrebs10576
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ล้วนเป็นข้อคิดเตือนสติได้ดีมากค่ะ

~ โอกาสที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็สะสมสิ่งที่ประเสริฐที่สุด คือ ความเข้าใจพระธรรม

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 12  
 
jirat wen
jirat wen
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาครับ 

 
  ความคิดเห็นที่ 13  
 
namarupa
namarupa
วันที่ 14 เม.ย. 2559

อนุโมทนาในกุศลจิตของอาจารย์คำปั่นด้วยนะคะ ที่รวบรวมนำธรรมเตือนใจมาเตือนสติ ให้พวกเราได้อ่าน ธรรมเตือนใจทั้งหมดนี้ บางคนอาจจะคิดว่า ผ่านหูผ่านตามาแล้วก็หลายครั้ง แต่ตามความเป็นจริง มันไม่ใช่การอ่านที่แค่ผ่านๆไปเท่านั้น แต่ละคำที่ท่านอาจารย์ได้กล่าวแสดงไว้ ควรอย่างยิ่งที่จะใคร่ครวญ..พิจารณาตามให้ดี..และอ่านแล้วอ่านอีกเพื่อให้ความเข้าใจเพิ่มมากขึ้นๆ มีกำลังเพิ่มมากขึ้น..ตอนที่สามีได้จากโลกนี้ไป..หากไม่ได้ท่านอาจารย์ปลอบความเศร้าโศกด้วยธรรมะแล้ว..ตัวเองก็คงจะเคว้งคว้างและเศร้าโศกต่อไปอีกนานเท่านาน..กราบอนุโมทนาท่านอาจารย์มาด้วยความเคารพอย่างสูงค่ะ...

 
  ความคิดเห็นที่ 14  
 
chatchai.k
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาครับ 

 
  ความคิดเห็นที่ 15  
 
ธนฤทธิ์
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาครับ 

 
  ความคิดเห็นที่ 16  
 
วิพรรณี
วิพรรณี
วันที่ 14 เม.ย. 2559

อนุโมทนาค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 17  
 
h_peijen
h_peijen
วันที่ 14 เม.ย. 2559

กราบขอบพระคุณและกราบอนุโมทนายิ่งค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 18  
 
napachant
napachant
วันที่ 14 เม.ย. 2559

เป็นถ้อยคำที่ควรระลึก...เตือนใจดีจริงๆค่ะ

กราบขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 19  
 
thilda
thilda
วันที่ 14 เม.ย. 2559

กราบขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 20  
 
ํํญาณินทร์
ํํญาณินทร์
วันที่ 14 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาครับ 

 
  ความคิดเห็นที่ 21  
 
dhita
dhita
วันที่ 14 เม.ย. 2559

เป็นหัวข้อที่ควรศึกษาอย่างละเอียด 

กราบขอบพระคุณและอนุโมทนาครับ

 
  ความคิดเห็นที่ 22  
 
พรรณี
พรรณี
วันที่ 15 เม.ย. 2559

ขอบคุณและขออนุโมทนาค่ะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 23  
 
thanee nakornvac
thanee nakornvac
วันที่ 15 เม.ย. 2559

   ...สาธุ ความไม่ประมาท

 
  ความคิดเห็นที่ 24  
 
vilaiporn
วันที่ 15 เม.ย. 2559

กราบขอบพระคุณในกุศลวิริยะของอาจารย์คำปั่น และขออนุโมทนาบุญด้วยคะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 25  
 
siraya
วันที่ 15 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 26  
 
pulit
pulit
วันที่ 19 เม.ย. 2559

กราบอนุโมทนาค่ะ

 
  ความคิดเห็นที่ 29  
 
tuijin
tuijin
วันที่ 22 เม.ย. 2559

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 30  
 
ใหญ่ราชบุรี
ใหญ่ราชบุรี
วันที่ 17 ก.ค. 2562

ขอบพระคุณ และขออนุโมทนาค่ะ 

 
  ความคิดเห็นที่ 31  
 
เมตตา
เมตตา
วันที่ 18 ก.ค. 2562

คนที่จากโลกนี้ไปแล้ว จะกลับมาเป็นบุคคลเหมือนเดิมอีกได้ไหม? ไม่ได้อย่างแน่นอน เมื่อจากไปแล้วจะไปสู่กำเนิดอะไร แม้ว่าบุคคลนั้นจะเป็นมารดา จะเป็นบิดาจะเป็นผู้เป็นที่รัก แต่ก็จากไปแล้วจากความเป็นบุคคลนี้ ไปสู่ความเป็นบุคคลอื่น มีกำเนิดอื่น มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับบุคคลอื่นต่อไป แล้วทำไมถึงจะคร่ำครวญเศร้าโศกถึงผู้ที่ตาย เพราะฉะนั้นถ้าพิจารณาธรรมจริงๆ พระธรรมที่ได้พิจารณาแล้ว ก็จะดับความเศร้าโศกของบุคคลทั้งหลายได้ แล้วก็จะน้อมประพฤติปฏิบัติหนทางที่จะทำให้พ้นจากความเศร้าโศก พ้นจากความทุกข์ได้จริง

...ขอบพระคุณและขออนุโมทนาค่ะ...

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ