อุบายเป็นเหตุนำอานาปานัสสติกรรมฐานมา [มหาวิภังค์]
 
JANYAPINPARD
JANYAPINPARD
วันที่  28 ธ.ค. 2552
หมายเลข  14895
อ่าน  1,514

พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ เล่ม ๑ ภาค ๒ หน้าที่ ๓๖๓
   
[อุบายเป็นเหตุนำอานาปานัสสติกรรมฐานมา] 

ในอธิการว่าด้วยอานาปานัสสติกรรรมฐานนั้น  มีอุบายเป็นเครื่องนำมาดังต่อไปนี้:-

จริงอยู่ ภิกษุนั้นรู้ว่ากรรมฐานไม่ปรากฏ ควรพิจารณาสำเหนียกอย่างนี้ว่า ชื่อว่า ลมหายใจเข้าและหายใจออกนี้ มีอยู่ในที่ไหน ไม่มีในที่ไหน ของใครมี ของใครไม่มี    

ภายหลัง เมื่อภิกษุนั้น พิจารณาดูอยู่อย่างนี้ ก็รู้ได้ว่า ลมหายใจเข้าและหายใจออกนี้ (ของทารกผู้อยู่) ภายในท้องของมารดาไม่มี พวกชนผู้ดำน้ำก็ไม่มี พวกอสัญญีสัตว์ คนตายแล้ว ผู้เข้าจตุตถฌาน ท่านผู้พร้อมเพรียงด้วยรูปภพและอรูปภพ ท่านเข้านิโรธ ก็ไม่มีเหมือนกัน

แล้วพึงตักเตือนตนด้วยตนเองอย่างนี้ว่า แน่ะบัณฑิต ตัวเธอไม่ใช่ผู้อยู่ในท้องของมารดา ไม่ใช่ผู้ดำน้ำ ไม่ใช่เป็นอสัญญีสัตว์ ไม่ใช่คนตาย ไม่ใช่ผู้เข้าจตุตถฌาน ไม่ใช่ผู้พร้อมเพรียงด้วยรูปภพและอรูปภพ ไม่ใช่ผู้เข้านิโรธ มิใช่หรือ ตัวเธอยังมีลมหายใจเข้าและหายใจออกอยู่แท้ ๆ แต่ตัวเธอก็ไม่สามารถจะกำหนดได้ เพราะยังมีปัญญาอ่อน


  ความคิดเห็น 1  
 
chatchai.k
chatchai.k
วันที่ 6 ต.ค. 2563

ขออนุโมทนาครับ 

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ