ที่พึ่งจริงๆ คือ กุศลและปัญญา

ขณะใดที่จิตเป็นอกุศล จิตไม่สงบเพราะมีอุทธัจจะเกิดร่วมด้วย ขณะที่เข้าใจว่าความฟุ้งซ่านเป็นธรรมะ ขณะนั้นไม่ฟุ้งซ่าน เป็นกุศลที่ประกอบด้วยปัญญาที่เข้าใจธรรมะในขณะนั้น นี่คือความเข้าใจธรรมที่ค่อยๆ สะสมขึ้นจากการฟังการศึกษา เพราะธรรมเป็นอนัตตา เกิดขึ้นตามเหตุตามปัจจัยจริงๆ

ทางรอด เอาตัวรอดจากอกุศลมากมายด้วยความเห็นที่ถูกต้อง และด้วยการทำความดี ที่พึ่งจริงๆ คือ กุศลและปัญญา

บ้านธัมมะ ๓๑ ส.ค. ๕๔