ใส่ใจเป็นมนสิการเจตสิก ... สนทนาธรรมที่บ้านซอยพัฒนเวศม์ เช้า 22/1/69

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

ฟังให้ถึงความไม่ใช่เรา ความเป็นธรรมะซึ่งใครๆ ก็เปลี่ยนไม่ได้ พูดถึงความจริง พุทธะ ความรู้แจ้ง ความเข้าใจจนกระทั่งประจักษ์แจ้งสิ่งที่กำลังได้ยินได้ฟังเกิดและดับแต่ละหนึ่ง

ใส่ใจเป็นมนสิการเจตสิก เกิดกับจิตทุกขณะ เพราะจิตรู้แจ้งชัดเจนใส่ใจในอารมณ์ อย่างนี้เรากำลังศึกษาธรรมะหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่อย่างนี้ เราได้ยินเราฟัง เราจำ แต่เราจะเข้าใจว่าไม่ใช่เรา ไม่ใช่พูดตามๆ กันไป ... ไม่ใช่เรา ... แล้วดีไหมล่ะเพียงพูดตามต่อ หรือว่าจะเข้าใจสิ่งที่ได้ยินได้ฟัง ไตร่ตรองจนกระทั่งมันคงว่า ไม่ใช่เรา เป็นธรรมะ

เป็นเราจนกว่าจะไม่เป็นเพราะรู้จนประจักษ์แจ้งว่า ขณะนี้เกิดดับ เดี๋ยวนี้ด้วย ไม่ต้องไปเลือกที่โน่นที่นี่ที่นั่น สิ่งนั้นสิ่งนี้ แต่สิ่งที่มีเดี๋ยวนี้แหละเกิดจึงมีแล้วก็ดับด้วยเร็วมาก จะเป็นสิ่งหนึ่งสิ่งใดไม่ได้ ... อนัตตา

ไม่รู้คือไม่รู้ มีจริงๆ กว่าความไม่รู้มันจะไม่ใช่ใครเลยทั้งสิ้น แสดงว่าเราติดในความเป็นเรามากแค่ไหน ฟังเท่าไหร่ก็เราไม่รู้ ... เข้าใจหรือเปล่า?! ฟังแล้วเข้าใจไหม?? (เป็นเราเข้าใจอยู่) จะไม่เป็นเราได้หรือ?? (ไม่ได้เพราะยังไม่เข้าใจ) แต่ความจริงมีเราไหม? (ไม่มี) เพราะฉะนั้นจะรู้ได้ไหมว่าไม่ใช่เรา???

ความไม่รู้มากแค่ไหน?? (สุดประมาณ) รู้ว่าไม่รู้นี่ดีไหม? (ดี) รู้แค่นี้ให้ชัดเจนว่า ไม่รู้จนกว่าจะเข้าใจขึ้น

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในความดีของทุกท่านค่ะ

ภาพ คุณเมตตา ขออนุโมทนาค่ะ