ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

ฟังให้ถึงความไม่ใช่เรา ความเป็นธรรมะซึ่งใครๆ ก็เปลี่ยนไม่ได้ พูดถึงความจริง พุทธะ ความรู้แจ้ง ความเข้าใจจนกระทั่งประจักษ์แจ้งสิ่งที่กำลังได้ยินได้ฟังเกิดและดับแต่ละหนึ่ง

ใส่ใจเป็นมนสิการเจตสิก เกิดกับจิตทุกขณะ เพราะจิตรู้แจ้งชัดเจนใส่ใจในอารมณ์ อย่างนี้เรากำลังศึกษาธรรมะหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่อย่างนี้ เราได้ยินเราฟัง เราจำ แต่เราจะเข้าใจว่าไม่ใช่เรา ไม่ใช่พูดตามๆ กันไป ... ไม่ใช่เรา ... แล้วดีไหมล่ะเพียงพูดตามต่อ หรือว่าจะเข้าใจสิ่งที่ได้ยินได้ฟัง ไตร่ตรองจนกระทั่งมันคงว่า ไม่ใช่เรา เป็นธรรมะ

เป็นเราจนกว่าจะไม่เป็นเพราะรู้จนประจักษ์แจ้งว่า ขณะนี้เกิดดับ เดี๋ยวนี้ด้วย ไม่ต้องไปเลือกที่โน่นที่นี่ที่นั่น สิ่งนั้นสิ่งนี้ แต่สิ่งที่มีเดี๋ยวนี้แหละเกิดจึงมีแล้วก็ดับด้วยเร็วมาก จะเป็นสิ่งหนึ่งสิ่งใดไม่ได้ ... อนัตตา

ไม่รู้คือไม่รู้ มีจริงๆ กว่าความไม่รู้มันจะไม่ใช่ใครเลยทั้งสิ้น แสดงว่าเราติดในความเป็นเรามากแค่ไหน ฟังเท่าไหร่ก็เราไม่รู้ ... เข้าใจหรือเปล่า?! ฟังแล้วเข้าใจไหม?? (เป็นเราเข้าใจอยู่) จะไม่เป็นเราได้หรือ?? (ไม่ได้เพราะยังไม่เข้าใจ) แต่ความจริงมีเราไหม? (ไม่มี) เพราะฉะนั้นจะรู้ได้ไหมว่าไม่ใช่เรา???

ความไม่รู้มากแค่ไหน?? (สุดประมาณ) รู้ว่าไม่รู้นี่ดีไหม? (ดี) รู้แค่นี้ให้ชัดเจนว่า ไม่รู้จนกว่าจะเข้าใจขึ้น

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในความดีของทุกท่านค่ะ

ภาพ คุณเมตตา ขออนุโมทนาค่ะ

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในกุศลจิตครับ