ให้อะไรประเสริฐที่สุด

มีทุกอย่าง แต่ไม่มีปัญญา เป็นอย่างไร มีหมดเลย ลาภก็มี ยศก็มี สรรเสริญก็มี สุขก็มี แต่ไม่รู้ความจริง ความจริงของสิ่งที่มี กำลังมีอยู่ในขณะนี้ แล้วก็ปรากฏด้วยว่ามี แต่ไม่รู้ เป็นอย่างไร ไม่เคยรู้มาก่อนด้วยว่าไม่รู้ อยู่ในโลกมาตลอดกี่ภพ กี่ชาติ ก็ไม่เคยรู้มาก่อน ว่าไม่รู้ จนกว่าจะได้ฟังคำของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงรู้ว่าสิ่งที่มีค่าที่สุด คือ ความเข้าใจ ซึ่งคนอื่นไม่สามารถที่จะทำให้เข้าใจได้เลย ทั้งๆ ที่สิ่งนี้ก็มีปรากฏอยู่ทุกวัน สิ่งที่ปรากฏทางตาก็มี เห็นก็มี คิดก็มี จำก็มี สุขก็มี ทุกข์ก็มี มีหมด ไม่ว่าดีร้ายอย่างไร แต่ก็ไม่รู้ความจริง

เพราะฉะนั้น สิ่งที่ประเสริฐอย่างยิ่งในสังสารวัฏฏ์ จากความมืดสนิท เพราะความไม่รู้ ก็ได้เข้าใจถูกต้อง จะเห็นได้จริงๆ ว่า เห็นมี แต่ไม่รู้ว่าเห็น ความจริงของเห็น สัจจะ ความจริงแท้ของเห็นนั้นคืออะไร เพราะว่าถูกปิดบังไว้หมด ด้วยความไม่รู้ ด้วยความติดข้อง ด้วยการที่สะสมมาอย่างหนาแน่น ถ้าไม่มีการตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ถ้าพระองค์ไม่ได้ทรงแสดงพระธรรมที่พระองค์ตรัสรู้ ใครจะรู้ได้ ก็มืดอย่างนี้ไปตลอด และก็ยิ่งทับถมความมืดมากขึ้นๆ

ทั้งชีวิตตั้งแต่เกิดจนตาย อะไรจะประเสริฐที่สุด

มีชีวิตอยู่ เพื่อปัญญาปรากฏ เวลานี้ สิ่งต่างๆ ปรากฏ แล้วปัญญาอยู่ไหน ถ้าไม่ได้ฟังคำของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่มีทางเลย ที่จะรู้ว่าแม้แต่คำที่พระองค์ตรัสเพียงคำเดียว ความเข้าใจสิ่งที่พระองค์ตรัสนั้น สามารถที่จะเข้าถึงความเข้าใจถูกต้องว่า พระปัญญาของพระองค์ที่ตรัสคำนั้นมากเพียงใด ทุกอย่าง ทุกนาที ควรจะเป็นสิ่งที่ทำประโยชน์มาให้กับตนเอง และชาวโลก สหายทั้งหลายที่เกิดมาร่วมกันในโลก ซึ่งเขาไม่รู้

ถ้าจะทำสิ่งที่เป็นประโยชน์จริงๆ ก็คือว่า ต้องให้เกิดความเข้าใจที่ถูกต้อง นี่เป็นความหวังดีที่สุด ให้อะไรใครก็ตามแต่ สิ่งนั้นก็ต้องหมดไป แต่ว่าถ้าให้ความรู้ ให้ความเห็นที่ถูกต้อง มีแต่จะเพิ่มขึ้น นี่ก็เป็นสิ่งซึ่งถ้าเห็นค่าจริงๆ ไม่มีอะไรเปรียบได้เลย กับการที่มีโอกาสได้เกิดแล้ว และก็ได้ฟังคำของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว

@ ไม่ทอดทิ้งสิ่งที่มีค่าที่สุด