ตรงต่อความจริงทุกขณะ

ท่านอาจารย์: เห็นความลึกซึ้งไหม? ฟังๆ ฟังได้กันทุกคน สนใจแค่ไหน? ฟังแล้วพูดได้จำได้ทั้งพระไตรปิฎกก็มีสำหรับบางคน นั่นหรือสาตถกสัมปชัญญะ แค่จำ!! จำไว้ทำไม? ยังไงก็ต้องลืมแน่ถ้าเพียงจำ แต่ทุกคำไม่ใช่เพื่อจำ แต่เพื่อเข้าใจในความลึกซึ้งเพราะธรรมะลึกซึ้ง

ถ้าเข้าใจเผินไม่มีประโยชน์เลย แล้วก็ลืมแล้วก็เหมือนเดิม ขาดการที่จะถึงความลึกซึ้งอย่างยิ่งของธรรมะซึ่งเป็นอนัตตา ทำไมคนนั้นร้ายอย่างนั้น ช่วยได้ไหม? ไม่ใช่เขาเลย แต่ธรรมะที่สะสมมาฝ่ายเลวฝ่ายไม่ดีปรากฏให้เห็นโทษ เห็นไหม!! สาตถกสัมปชัญญะ แม้ขณะที่คิดถึงความชั่วร้ายของใครก็ตาม แล้ววันหนึ่งๆ เป็นอย่างนั้นหรือเปล่า มีโอกาสจะเป็นไหมถ้าไม่มีปัจจัยที่จะคิดให้ละเอียดปานนั้น

อ.ธนากร: ใช่ครับ เวลาเห็นใครทำอะไร หรือพูดอะไรไม่ดี หรือว่าไม่ถูกใจ เราก็เป็นอกุศล เราเองก็เป็นคนเลวด้วยครับ

ท่านอาจารย์: เพราะฉะนั้น สาตถกสัมปชัญญะ เห็นประโยชน์ทั่วใช่ไหม ทุกวัน ทุกเรื่องทุกขณะ? ถ้าขาดการเห็นประโยชน์ก็เพิ่มสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อไป

แล้วฟังพระธรรมทำไม? ลองถามตัวเองให้ลึกซึ้งละเอียด ฟังทำไม? ฟังจะได้ยินคำนั้นคำนี้แล้วก็จำหรือ? หรือว่าฟังแล้วเห็นความลึกซึ้งอย่างยิ่งในสิ่งที่เป็นโทษในสิ่งที่เป็นประโยชน์ ห่างกันไกล ไม่ใช่เราแต่เป็นธรรมะ

เพราะฉะนั้น ทุกคำเพื่อขัดเกลาความยึดมั่นในสิ่งที่ปรากฏว่าเป็นสิ่งหนึ่งสิ่งใดเป็นเราเป็นเขาเป็นโน่นเป็นนี่จนไม่เหลือเลย ธรรมะทั้งปวงเป็นอนัตตา นี่คือประโยชน์ของการฟังวันนี้เดี๋ยวนี้ กว่าจะเป็นอย่างนั้นต้องมั่นคงในความเข้าใจในความเป็นกุศลหรืออกุศล ประโยชน์หรือไม่ใช่ประโยชน์ ถ้ายังเห็นว่าอกุศลเป็นประโยชน์ก็ไม่ใช่สาตถกสัมปชัญญะ

อ.ธนากร: สาธุครับ บางทีเวลาที่มีความเพลิดเพลินยินดีพอใจ ก็ไม่รู้ตัวด้วยว่า ความเห็นว่าสิ่งนั้นดีนะครับ จริงๆ ก็เป็นความเห็นผิดด้วยครับ แม้ว่าจะไม่ใช่ความเห็นผิดที่เป็นความคิดความเห็น เพราะว่าฟังธรรมะก็เข้าใจแล้วว่าอกุศลไม่ดี แต่พอของจริงแล้วความเป็นไปในตอนนั้นก็รู้สึกว่าดีมากเลย เพลิดเพลินมีความสุข แต่ว่าขณะนั้นก็ไม่ได้รู้ความจริง แล้วก็มีความยึดมั่นในความเข้าใจผิดว่ามีเรา ความเห็นผิดก็มากมายจริงๆ เพราะว่าเพียงแค่ขั้นการฟังไม่พอเลยที่จะไปทำให้บุบสลายไปได้ครับ ก็ต้องเห็นประโยชน์ของพระธรรมต่อไปจริงๆ ครับ ที่จะต้องฟังแล้วก็สำนึกอยู่ตลอดว่า ฟังไปเพื่ออะไร ฟังไปทำไมอย่างที่ท่านอาจารย์ได้กล่าวครับ

ท่านอาจารย์: เพราะฉะนั้น อีกแสนกัปป์กี่แสนกัปป์ก็เป็นธรรมะที่เป็นอนัตตา กว่าจะเห็นประโยชน์ของการเริ่มเข้าใจถูก ซึ่งจะต้องตรงลักษณะของสภาพธรรมะเดี๋ยวนี้ประมาณไม่ได้ นี่เป็นเหตุที่ว่า การเห็นประโยชน์ของการที่ค่อยๆ สะสมความเห็นถูกต้องว่า การเห็นประโยชน์ของการที่ค่อยๆ สะสมความเห็นถูกต้องว่า สิ่งที่มีเดี๋ยวนี้แหละ ประโยชน์คือเข้าใจถูกเห็นถูกในความเป็นจริง ก้าวขึ้นไปอีกแล้วใช่ไหม? เห็นประโยชน์ของอะไร? เห็นประโยชน์ของการเข้าใจถูกของสิ่งที่กำลังปรากฏตามความเป็นจริง จะมีได้อย่างไรถ้าไม่เห็นความลึกซึ้งอย่างยิ่งว่า ทุกอย่างไม่ใช่ตัวตนที่จะไปทำไปฝืน ไปพยายามที่จะไปรู้ความจริงซึ่งไม่มีความเข้าใจแม้สาตถกสัมปชัญญะที่กำลังได้ยินได้ฟังเรื่องธรรมะเดี๋ยวนี้ว่า ต้องตรงแค่ไหนต่อความลึกซึ้งต่อพระธรรมต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์สุจินต์ บริหารวนเขตต์ ด้วยความเคารพยิ่งค่ะ

กราบยินดีในกุศลจิตของ อ.ธนากร ด้วยความเคารพค่ะ