ทานบารมี - การให้ของพระโพธิสัตว์ ตอนที่ 11-13 [สนทนาธรรมกับชาวต่างชาติ]
 
wittawat
วันที่  31 พ.ค. 2562
หมายเลข  30898
อ่าน  137

   บางครั้งเมื่อไม่เต็มใจที่จะให้ หรือเสียดายของ ผู้นั้นก็ควรพิจารณาถึงสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ ว่าเขาต้องการเก็บวัตถุนั้นหรือว่าเขาต้องการที่จะรู้แจ้งอริยสัจธรรมทั้ง 4 การพิจารณาด้วยประการนี้ สามารถที่จะเป็นปัจจัยปรุงแต่งให้การให้เกิดขึ้น และขณะนั้นก็เป็นการละคลายการผูกใจในทาน (เนื่องด้วยความพอใจยิ่ง ในวัตถุที่เลิศ) ข้อความต่อไป (ขุททกนิกาย จริยาปิฎก หน้าที่ 659)

   "อนึ่ง พระมหาสัตว์เมื่อให้ทาน ย่อมเห็นความสิ้นเปลืองของไทยธรรมในกาลใด. ย่อมสําเหนียกว่า สภาพของโภคะทั้งหลายเป็นอย่างนี้ คือ มีความสิ้นไป เสื่อมไปเป็นธรรมดา (หมดไป และแตกทำลายไปเป็นธรรมดา). อีกอย่างหนึ่ง เพราะเราไม่ทําทานเช่นนั้นมาก่อน. โภคะทั้งหลายจึงปรากฏความในรูปอย่างนี้ (หมดไป เสื่อมไปเช่่นนี้). เอาเถิดเราจะพึงให้ทานด้วยไทยธรรมตามที่ได้ (ตามที่มีอยู่) น้อยก็ตาม ไพบูลย์ก็ตาม. เราจักบรรลุถึงที่สุดแห่งทานบารมีต่อไป. พระมหาสัตว์นั้น บริจาค มีมือสะอาด ยินดีในการเสียสละ มีผู้ขอ ยินดีในการแจกจ่ายทาน ให้ทานด้วยของตามที่ได้. การผูกใจในทานข้อที่ ๔ ของพระมหาสัตว์ เป็นอันถูกขจัดไป ตัดขาดไปด้วยอาการอย่างนี้. "

   บางท่านเชื่อว่าเมื่อให้ของไป ทรัพย์ที่มีก็จะหมดไป แต่ความจริง ก็เป็นปรกติของทรัพย์อยู่แล้วที่จะเสื่อมไป หมดไป ไม่ว่าจะให้ หรือไม่ได้ให้ เมื่อถึงเวลานั้น ทรัพย์ของเราก็จะหมดไป หายไป บางคนที่มีทรัพย์มาก และกลัวว่าถ้าเขาไม่ได้ให้ทรัพย์ ทรัพย์นั้นก็จะเลื่อมไป เพราะฉะนั้น เขาเชื่อว่าเขาควรที่จะให้ไปดีกว่า เมื่อเกิดภัยพิบัติจากไฟ จากน้ำ หรือจากโจร หรือเมื่อทรัพย์สินถูกริบคืน โดยพระราชา ผู้นั้นอาจจะเสียใจว่าไม่ได้ให้ไป จะเห็นได้ว่าทรัพย์นั้นไม่ได้หมดไปเพราะการให้ แต่ขึ้นกับกรรมว่าผู้นั้นจะมีทรัพย์ หรือว่าสูญเสียทรัพย์ไป

ข้อความนี้แปลจาก...The Perfection of Generosity - The Bodhisatta’s giving III


Tag  ทานบารมี
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ

หัวข้อแนะนำ