ภิกษุเป็นผู้หมั่นประกอบความเป็นผู้ไม่เห็นแก่นอนอย่างไร
 
วันชัย๒๕๐๔
วันชัย๒๕๐๔
วันที่  18 ม.ค. 2553
หมายเลข  15159
อ่าน  712

       พระสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย ติกนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๓ - หน้าที่ ๔๖


      ๓. ก็ภิกษุเป็นผู้หมั่นประกอบความเป็นผู้ไม่เห็นแก่นอนอย่างไร


ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้

เวลากลางวัน   ชำระจิตจากอาวรณิยธรรม ด้วยการจงกรม ด้วยการนั่ง

เวลากลางคืน  ตอนยามต้น ก็ชำระจิตจากอาวรณิยธรรม ด้วยการจงกรม

ด้วยการนั่ง

ตอนยามกลาง สำเร็จสีหไสยา โดยข้างเบื้องขวา ซ้อนเท้าให้เหลื่อมกัน

  มีสติสัมปชัญญะ ทำอุฏฐานสัญญา ไว้ในใจ ตอนยามปลาย กลับลุกขึ้นชำระจิตจากอาวรณิยธรรม ด้วยการจงกรม ด้วยการนั่งอย่างนี้แล ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเป็นผู้หมั่นประกอบความเป็นผู้ไม่เห็นแก่นอน

นี้แล ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๓ ประการ

ชื่อว่า  เป็นผู้ปฏิบัติอปัณณกปฏิปทา และเหตุแห่งความสิ้นอาสวะทั้งหลาย

ชื่อว่า   เป็นอันภิกษุนั้นได้เริ่มแล้วด้วย.


Tag  ข้อปฏิบัติไม่ผิด ปฏิบัติ
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ