ว่าด้วยธรรมระงับความอาฆาต [ทุติยอาฆาตวินยสูตร]
 
pratin
วันที่  10 ธ.ค. 2552
หมายเลข  14587
อ่าน  482
พระสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย ปัญจก-ฉักกนิบาต เล่ม ๓ - หน้าที่ 341 ดูก่อนอาวุโสทั้งหลาย  บุคคลใด  เป็นผู้มีความประพฤติทางกายไม่บริสุทธิ์  เป็นผู้มีความประพฤติทางวาจาไม่บริสุทธิ์และย่อมไม่ได้ทางสงบใจไม่ได้ความเลื่อมใสโดยกาลอันสมควร  ภิกษุพึงระงับความอาฆาตในบุคคลนั้นอย่างไร  เหมือนอย่างว่า  บุรุษผู้อาพาธ  มีทุกข์  เป็นไข้หนัก  เดินทางไกลแม้ข้างหน้าเขาก็มีบ้านอยู่ไกล  แม้ข้างหลังเขาก็มีบ้านอยู่ไกล  เขาไม่พึงได้อาหารที่สบาย  (ถูกโรค) เภสัชที่สบาย ผู้พยาบาลที่สมควร และผู้นำทางไปสู่บ้าน  บุรุษบางคนผู้เดินทางไกลพึงเห็นเขา  บุรุษนั้นพึงเข้าไปตั้งความกรุณาความเอ็นดู   ควานอนุเคราะห์ในเขาว่า  โอ  คน ๆ นี้พึงได้อาหารที่สบายเภสัชที่สบาย ผู้พยาบาลที่สมควร และผู้นำทางไปสู่บ้าน  ข้อนั้นเพราะเหตุไรเพราะเหตุว่า  คนๆ นี้อย่าถึงความพินาศฉิบหาย  ณ ที่นี้เลย  แม้ฉันใดบุคคลใดเป็นผู้มีความประพฤติทางกายไม่บริสุทธิ์   เป็นผู้มีความประพฤติทางวาจาไม่บริสุทธิ์และย่อมไม่ได้ทางสงบใจ ไม่ได้ความเลื่อมใสโดยกาลอันสมควรภิกษุพึงเข้าไปตั้งความกรุณา  ความเอ็นดู  ความอนุเคราะห์  ในบุคคลแม้เห็นปานนี้ว่า  โอท่านผู้นี้พึงละกายทุจริตแล้ว  อบรมกายสุจริต  พึงละวจีทุจริตแล้วอบรมวจีสุจริต  พึงละมโนทุจริตแล้ว  อบรมมโนสุจริต  ข้อนั้นเพราะเหตุไร  เพราะเหตุว่า  ท่านผู้นี้เมื่อตายไปแล้ว  อย่าเข้าถึงอบาย  ทุคติ  วินิบาต  นรกฉันนั้น  ภิกษุพึงระงับความอาฆาตในบุคคลนั้นอย่างนี้.

เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ