ธรรมระงับความอาฆาต ๕ ประการ [ปฐมอาฆาตวินยสูตร]
 
Khaeota
วันที่  16 ต.ค. 2552
หมายเลข  13982
อ่าน  470


พระสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย ปัญจก-ฉักกนิบาต เล่ม ๓ - หน้าที่ 337 อาฆาตวรรคที่  ๒   
๑. ปฐมอาฆาตวินยสูตร    ว่าด้วยธรรมระงับความอาฆาต ๕ ประการ

[๑๖๑]  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ธรรมเป็นที่ระงับความอาฆาตซึ่งเกิดขึ้นแก่ภิกษุโดยประการทั้งปวง  ๕ ประการนี้  ๕ ประการเป็นไฉน ?  คือ  ความอาฆาตพึงบังเกิดขึ้นในบุคคลใด  พึงเจริญเมตตาในบุคคลนั้น  ๑  ความอาฆาตพึงบังเกิดขึ้นในบุคคลใด  พึงเจริญกรุณาในบุคคลนั้น ๑  ความอาฆาตพึงบังเกิดขึ้นในบุคคลใด  พึงเจริญอุเบกขาในบุคคลนั้น  ๑  ความอาฆาตพึงบังเกิดขึ้นในบุคคลใด  พึงถึงการไม่นึกไม่ใฝ่ใจในบุคคลนั้น  ๑  ความอาฆาตพึงบังเกิดขึ้นในบุคคลใด  พึงนึกถึงความเป็นผู้มีกรรมเป็นของๆ   ตนให้มั่นในบุคคลนั้นว่าท่านผู้นี้เป็นผู้มีกรรมเป็นของๆ ตน เป็นทายาทแห่งกรรม  มีกรรมเป็นกำเนิดมีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์  มีกรรมเป็นที่พึ่ง  จักทำกรรมใด  ดีก็ตาม  ชั่วก็ตามจักเป็นทายาท  (ผู้รับผล)  ของกรรมนั้น  ดังนี้  ๑  ภิกษุพึงระงับความอาฆาตในบุคคลนั้น  ด้วยประการฉะนี้. จบปฐมอาฆาตวินยสูตรที่  ๑
ขอนอบน้อมแด่พระรัตนตรัย


  ความคิดเห็น 1  
 
suwit02
วันที่ 16 ต.ค. 2552

สาธุ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ