ว่าด้วยการทำที่เหลือวิสัย [การันทิยชาดก]
 
opanayigo
วันที่  11 ต.ค. 2552
หมายเลข  13923
อ่าน  524

   พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๔ - หน้าที่ 750     การันทิยชาดก ว่าด้วยการทำที่เหลือวิสัย      [๗๒๗]   ท่านผู้เดียวรีบร้อน   ยกเอาก้อนหินใหญ่  กลิ้งลงไปในซอกเขา

ในป่า   ดูก่อนการันทิยะ  จะเป็นประโยชน์อะไรแก่ท่าน    ด้วยการทิ้งก้อนหิน

ลงในซอกเขานี้เล่าหนอ.      [๗๒๘]     ข้าพเจ้าเกลี่ยหิน ก้อนเล็ก   ก้อนใหญ่ลง   จักกระทำแผ่นดิน

ใหญ่นี้    ซึ่งมีมหาสมุทรสี่เ ป็นขอบเขต   ให้ราบเรียบเพียงดังฝ่ามือ   เพราะ ฉะนั้น   ข้าพเจ้าจึงได้ทิ้งหินลงในซอกเขา. [๗๒๙]   ดูก่อนการันทิยะ  เราสำคัญว่า   มนุษย์คนเดียวย่อมไม่สามารถจะทำแผ่นดินให้ราบเรียบดังฝ่ามือได้ ท่านพยายามจะทำซอกเขานี้ให้เต็มขึ้นท่านก็จักละชีวโลกนี้ไปเสียเปล่าเป็นแน่. [๗๓๐]   ข้าแต่ท่านพราหมณ์   หากว่ามนุษย์ คนเดียวไม่สามารถจะทำ แผ่นดินใหญ่นี้ให้ราบเรียบได้ฉันใด  ท่านก็จักนำมนุษย์เหล่านี้ ผู้มีทิฐิต่างๆ  กันมาไม่ได้  ฉันนั้นเหมือนกัน.       [๗๓๑]  ดูก่อนการันทิยะ.  ท่านได้บอกความจริง  โดยย่อแก่เรา ข้อนี้  เป็นอย่างนั้น แผ่นดินนี้มนุษย์ไม่สามารถ จะทำให้ราบเรียบได้ฉันใด เราก็ไม่

  อาจจะทำให้มนุษย์ทั้งหลายมาอยู่ในอำนาจของเราได้   ฉันนั้น.

จบ  การันทิยชาดก


Tag  การันทิยชาดก ถมแผ่นดิน เหลือวิสัย
  ความคิดเห็นที่ 1  
 
suwit02
วันที่ 11 ต.ค. 2552

สาธุ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ