มัจฉราชจริยา
 
Khaeota
วันที่  4 ต.ค. 2552
หมายเลข  13857
อ่าน  856

 เรื่อง ฝนตกเพราะสัจจกิริยา(กล่าวคำสัตย์)ของพระโพธิสัตว์

   พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก เล่ม ๙ ภาค ๓ - หน้าที่ 481

  ข้อความบางตอนจาก  มัจฉราชจริยา 

 ว่าด้วยจริยาวัตรของพระยาปลา

 เราคิดแล้ว  ได้เห็นความสัตย์อัน

  เป็นอรรถเป็นธรรมว่า  เป็นที่พึ่งของหมู่ญาติ

  ได้  เราตั้งอยู่ในความสัตย์แล้ว  จะเปลื้อง

  ความพินาศใหญ่ของหมู่ญาตินั้นได้  เรานึกถึง

  ธรรมของสัตบุรุษ คิดถึงการไม่เบียดเบียน

  สัตว์  อันตั้งอยู่ในเที่ยงแท้ในโลก ซึ่งเป็น

  ประโยชน์อย่างยิ่งได้  แล้วได้กระทำสัจกิริยา

  ว่า  ตั้งแต่เราระลึกตนได้  ตั้งแต่เรารู้ความมา

  จนถึงบัดนี้  เราไม่รู้สึกว่าแกล้งเบียดเบียน

สัตว์แม้ตัวหนึ่งให้ได้รับความลำบากเลย  ด้วย

สัจวาจานี้ ขอเมฆจงยังฝนให้ตกห่าใหญ่

แน่ะเมฆ  ท่านจงเปล่งสายฟ้าคำรามให้ฝนตก

จงทำขุมทรัพย์ของกาให้พินาศไป  ท่านจงยัง

กาให้เดือดร้อนด้วยความโศก  จงปลดเปลื้อง

ฝูงปลาจากความโศก พร้อมกับเมื่อเราทำ

สัจกิริยา  เมฆส่งเสียงสนั่นครั่นครื้น  ยังฝน

ให้ตกครู่เดียว  ก็เต็มเปี่ยมทั้งที่ดอนและที่ลุ่ม

ครั้นเราทำความเพียรอย่างสูงสุด  อันเป็นความ

สัตย์อย่างประเสริฐเห็นปานนี้แล้วอาศัยกำลัง

อานุภาพความสัตย์ จึงยังฝนให้ตกห่าใหญ่

ผู้เสมอด้วยความสัตย์ของเราไม่มี  นี้เป็นสัจ-

บารมีของเราฉะนี้แล

จบ  มัจฉราชจริยาที่  ๑๐

แล้วเรียกปัชชุนนเทวราชดุจบังคับคนรับใช้ของ

ตนอีกว่า :-

แน่ะปัชชุนนะ  ท่านจงเปล่งสายฟ้าคำราม

ให้ฝนตก  จงทำขุมทรัพย์ของกาให้พินาศไป

ท่านจงยังกาให้เดือดร้อน ด้วยความโศก

จงปลดเปลื้องฝูงปลาจากความโศก.

ในบทเหล่านั้น  บทว่า  อภิตฺถนย  ปชฺชุนฺน  ความว่า  เมฆท่าน

เรียกว่า  ปัชชุนนะ ก็พระยาปลานี้เรียกวัสสวลาหกเทวราช  ที่ได้ชื่อด้วย

อำนาจแห่งเมฆ.


เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ