ว่าด้วยบุคคลที่กลัวและไม่กลัวตาย ๔ จำพวก [อภยสูตร]
 
เมตตา
เมตตา
วันที่  25 ก.ย. 2552
หมายเลข  13701
อ่าน  873

   
    พระสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย จตุกนิบาต เล่ม ๒ - หน้าที่ 444

                                      ๔. อภยสูตร                  ว่าด้วยบุคคลที่กลัวและไม่กลัวตาย ๔ จำพวก

       
[๑๘๔]         ครั้งนั้นแล       พราหมณ์ชื่อชานุโสณีเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระ-ภาคเจ้าถึงที่ประทับ   ได้ปราศรัยกับพระผู้มีพระภาคเจ้า   ครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว   นั่ง   ณ  ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง      ครั้นแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า  ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ   ข้าพเจ้ามีวาทะอย่างนี้  มีทิฏฐิอย่างนี้ว่า     สัตว์ผู้มีความตายเป็นธรรมดา    ย่อมไม่กลัว   ไม่ถึงความสะดุ้งต่อความตาย  ไม่มี.      พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า        ดูก่อนพราหมณ์       สัตว์ผู้มีความตายเป็นธรรมดา   ย่อมกลัว    ถึงความสะดุ้งต่อความตาย   มีอยู่   สัตว์ผู้มีความตายเป็นธรรมดา    ไม่กลัว   ไม่ถึงความสะดุ้งต่อความตาย  มีอยู่     ดูก่อนพราหมณ์   ก็สัตว์ผู้มีความตายเป็นธรรมดา    ย่อมกลัว   ถึงความสะดุ้งต่อความตายเป็นไฉน บุคคลบางคนในโลกนี้      เป็นผู้ยังไม่ปราศจากความกำหนัด    ยังไม่ปราศจากความพอใจ     ยังไม่ปราศจากความรัก     ยังไม่ปราศจากความกระหาย    ยังไม่ปราศจากความเร่าร้อน    ยังไม่ปราศจากควานทะยานอยากในกามทั้งหลาย   มีโรคหนักอย่างใดอย่างหนึ่งถูกต้องเขา    เมื่อเขามีโรคหนักอย่างใดอย่างหนึ่งถูกต้องแล้ว   ย่อมมีความปริวิตกอย่างนี้ว่า  กามอันเป็นที่รักจักละเราไปเสียละหนอและเราก็จะต้องละกามอันเป็นที่รักไป   เขาย่อมเศร้าโศก   ย่อมลำบากใจ   ย่อมร่ำไร   ทุบอก  คร่ำครวญถึงความหลงใหล    ดูก่อนพราหมณ์   บุคคลนี้แล   ผู้มีความตายเป็นธรรมดา  ย่อมกลัว   ย่อมถึงความสะดุ้งต่อความตาย.                                           ฯลฯ       ดูก่อนพราหมณ์   บุคคลมีความตายเป็นธรรมดา  ย่อมไม่กลัว   ไม่ถึงความ

สะดุ้งต่อความตาย  เป็นไฉน ?    บุคคลบางคนในโลกนี้  เป็นผู้ปราศจากความกำหนัด    ปราศจากความพอใจ    ปราศจากความรัก    ปราศจากความกระหาย  

ปราศจากความเร่าร้อน ปราศจากควานทะยานอยากในกามทั้งหลาย มีโรคหนัก

อย่างใดอย่างหนึ่งถูกต้องเขา    เมื่อเขามีโรคหนักอย่างใดอย่างหนึ่งถูกต้องแล้ว  

ย่อมไม่มีความปริวิตกอย่างนี้ว่า กามทั้งหลายอันเป็นที่รักจักละเราไปเสียละหนอ     และเราก็จักละกามอันเป็นที่รักไป  เขาย่อมไม่เศร้าโศกไม่ลำบาก ไม่ร่ำไร ไม่ทุบ

อกคร่ำครวญ  ไม่ถึงความหลงใหล  ดูก่อนพราหมณ์   บุคคลนี้แล  ผู้มีความตาย

เป็นธรรมดา    ย่อมไม่กลัว    ไม่ถึงความสะดุ้งต่อความตาย.

                                            ฯลฯ

 


Tag  กำหนัด ชานุโสณี ทิฏฐิ วาทะ

  ความคิดเห็นที่ 1  
 
suwit02
วันที่ 26 ก.ย. 2552

สาธุ

 
เขียนความคิดเห็น กรุณาล็อกอินเข้าระบบ