การนับกัป [ปัพพตสูตรที่ ๕]
 
JANYAPINPARD
JANYAPINPARD
วันที่  30 เม.ย. 2552
หมายเลข  12119
อ่าน  844

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค เล่ม ๒- หน้าที่ 514


พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า  ดูก่อนภิกษุ กัปหนึ่งนานแล  มิใช่ง่ายที่จะนับกัปนั้นว่า  เท่านี้ปี  เท่านี้  ๑๐๐  ปี  เท่านี้  ๑,๐๐๐  ปี หรือว่าเท่านี้ ๑๐๐,๐๐๐  ปี. ภิ.  ก็พระองค์อาจจะอุปมาได้ไหม  พระเจ้าข้า. [๔๓๐]  พ.  อาจอุปมาได้  ภิกษุ แล้วจึงตรัสต่อไปว่า  ดูก่อนภิกษุ เหมือนอย่างว่า  ภูเขาหินลูกใหญ่ยาวโยชน์หนึ่ง  กว้างโยชน์หนึ่ง  สูงโยชน์หนึ่ง  ไม่มีช่อง  ไม่มีโพรง  เป็นแท่งทึบ   บุรุษพึงเอาผ้าแคว้นกาสีมาแล้วปัดภูเขานั้น๑๐๐ ปีต่อครั้ง  ภูเขาหินลูกใหญ่นั้น พึงถึงการหมดไป สิ้นไป เพราะความพยา-ยามนี้  ยังเร็วกว่าแล  ส่วนกัปหนึ่งยังไม่ถึงการหมดไป  สิ้นไป  กัปนานอย่างนี้แล  บรรดากัปที่นานอย่างนี้
พวกเธอท่องเที่ยวไปแล้ว  มิใช่หนึ่งกัป  มิใช่ร้อยกัป  มิใช่พันกัป  มิใช่แสนกัป.  ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะว่า สงสารนี้กำหนดที่สุดเบื้องต้น  เบื้องปลายไม่ได้ ฯ ล ฯ  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย  ก็เหตุเพียงเท่านี้พอทีเดียวที่จะเบื่อหน่าย  ในสังขารทั้งปวง พอเพื่อจะคลายกำหนัด  พอเพื่อจะหลุดพ้น  ดังนี้. จบปัพพตสูตรที่  ๕


เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ