หนทางที่ทำให้พ้นจากความหวั่นไหว
ผู้ฟัง อย่างมนุษย์เราที่เห็นๆ จิตแปรเปลี่ยน ความนึกคิดแปร เปลี่ยนไปตามวัยวุฒิ
ท่านอาจารย์ ถ้าเราจะนั่งคิดถึงเรื่องนี้กับการที่เราจะรู้จุดประสงค์ที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงว่าเพื่อให้เข้าใจในสิ่งที่กำลังปรากฏ เพราะว่าวันหนึ่งๆ เราห้ามเห็นไม่ได้เลย ห้ามได้ยินก็ไม่ได้ แล้วเรื่องราวของสิ่งที่เห็น สิ่งที่ได้ยินก็สุขบ้าง ทุกข์บ้าง ตลอดเวลา หวั่นไหวไปตามเรื่องภาพที่เห็นและความคิดนึก
เพราะฉะนั้นหนทางเดียวก็คือไม่ลืมว่าขณะนี้สิ่งนั้นๆ ไม่ได้มีเหลือเลย แต่สิ่งที่กำลังปรากฏกำลังมีอยู่ เพราะฉะนั้นถ้าสามารถที่จะเข้าใจสิ่งที่กำลังมีอยู่แม้เพียงเล็กน้อยในชาติหนึ่งๆ ก็ยังเป็นประโยชน์กว่าความคิด แล้วก็สุข ทุกข์ มหาศาลในวันหนึ่งๆ ในแต่ละชาติ นี่ก็แสดงให้ เห็นว่าถ้าเราสามารถที่จะมีความเห็นถูกว่าประโยชน์จริงๆ ก็คือแม้ว่ากำลังได้ยินเรื่องราวที่น่าเศร้าใจหรือว่าเรื่องราวที่น่าดีใจก็ตามแต่ จิตขณะนั้นหวั่นไหวแล้วเพราะสุข หรือทุกข์
เพราะฉะนั้นหนทางเดียวที่จะพ้นจากความหวั่นไหวก็คืออยู่ตรงลักษณะของสภาพธรรมที่กำลังปรากฏ รู้ว่าขณะนี้เป็นสภาพธรรมที่ค่อยๆ เข้าใจขึ้น ในขณะที่กำลังได้ยินเสียงหรือว่าในขณะที่กำลังคิดเรื่องราวต่างๆ สิ่งนั้นมีจริงๆ ไม่หวั่นไหว โดยรู้ว่าตรงนั้น ลักษณะนั้นก็เป็นสภาพธรรมที่คิด หรือเป็นสภาพธรรมที่เห็น นี่คือการอบรมเจริญปัญญา ไม่ใช่ว่าเพียงแต่เรียนไปทั้งหมดมากมาย ทั้งอวิชชา ทั้งปฏิจสมุปบาทหรืออะไรก็ตามแต่ แต่ไม่รู้ลักษณะของสิ่งที่กำลังปรากฏ
ที่มา ...