เรื่องสัญญาจำ
ทำไมบางทีเพื่อนที่เราเรียนมาด้วยกันตั้งแต่ประถม เมื่อมาเจอโดยบังเอิญตามสถานที่ต่างๆ เราจำเค้าได้ แต่บางคนก็จำไม่ได้ แล้วถ้าเราจำได้แล้วไม่เข้าไปทักจะเป็นอกุศลหรือเปล่าคะ?
ขอนอบน้อมแด่พระรัตนตรัย
เป็นธรรมดาอยู่แล้วครับ ในชีวิตประจำวัน ที่เป็นกุศลหรืออกุศลสลับกันไป การอบรมปัญญาเพื่อรู้ความจริงนั้น ไม่ใช่พยายามไม่ให้อกุศลเกิดเพราะเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเป็นธรรมไม่ใช่เราจึงบังคับบัญชาไม่ได้ เมื่อศึกษาธรรมใหม่ๆ เริ่มรู้ว่าอกุศลไม่ดี เมื่ออกุศลเกิด ก็เดือดร้อนว่าทำไมเป็นอกุศล แต่เมื่อเข้าใจขึ้น ก็รู้ว่าเป็นธรรมทั้งหมด ดังนั้น การอบรมปัญญาที่ถูกต้อง คือไม่ใช่ให้ไปละ เพราะยังไม่มีอะไรไปละได้ แต่ค่อยๆ เข้าใจความจริงของสภาพธรรมที่เกิดขึ้นว่า คืออะไร แม้อกุศลคืออะไร ก็เป็นธรรมทั้งหมด มีเหตุปัจจัยก็เกิดขึ้น อบรมปัญญาขั้นการฟังต่อไปครับ จนมั่นคงว่า ทุกอย่างก็ไม่พ้นไปจากสัจจธรรมความจริงคือ ธรรมนั่นเอง ละความเห็นผิดว่าเป็นเราแต่เป็นธรรม โดยเริ่มจากการฟัง
ขออนุโมทนาครับ ขออุทิศกุศลให้สรรพสัตว์
แล้วเคยเป็นอาการนี้มั้ยคะ เพื่อนที่จากกันนานๆ เกินกว่า ๑๐-๒๐ ปี เราจำเขาได้ เขาก็จำเราได้ทักทายกัน เขาจำชื่อเราได้ แต่เราจำชื่อเขาไม่ได้และแม้กระทั่งเพื่อนใหม่ในรอบไม่เกิน ๕ ปีแท้ๆ เขาจำได้ว่าพบกันที่ไหน อย่างไร เรากลับจำเขาได้แค่เพียงหน้าตา ละอายใจ ไม่กล้าคุยนาน กลัวเขาจับได้ ดิฉันเป็นบ่อยน่ะ เลยหลบหน้า ไม่กล้าทักจนกว่าจะนึกชื่อเขาได้ ก็ต่างคนต่างผ่านกันไปซะแล้ว
เป็นปรกติของปุถุชนอย่างเราที่มักจะหลงลืมสติครับ ไม่แปลกเลยคุณ pararawee ลองนึกถึงชื่อเพื่อนสัก ๕ คนตอนที่เรียนประถมด้วยกันในเวลานี้ พอจะนึกออกไหมครับ? ถ้านึกได้แล้ว นึกอยู่นานไหม? ถ้าไม่นาน ลองนึกถึงนามสกุลของเพื่อนแต่ละคนจนครบด้วยยังพอจะจำได้ไหม? จำได้ครบหรือขาดๆ ไป? เห็นไหมครับว่าธรรมดามากๆ เลย ที่เขาจะจำชื่อเราไม่ได้ เพราะเราก็ยังจำได้ไม่หมดเหมือนกันอารมณ์ใดที่ไม่เป็นที่ใส่ใจมาก ย่อมหลงลืมกันได้ครับ คุณ Pornpaon จำชื่อเพื่อนไม่ได้ แต่ยังมีเมตตา คือยังมีความเป็นเพื่อนให้แก่กันอยู่ใช่ไหมครับ?
