ข้อปฏิบัติเพื่อลาภกับถึงนิพพาน

[เล่มที่ 41] พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท เล่ม ๑ ภาค ๒ ตอน ๒-หน้าที่ 152

๑๔. ภิกษุผู้พาล พึงปรารถนาความยกย่องอัน ไม่มีอยู่ ความแวดล้อมในภิกษุทั้งหลาย ความเป็น ใหญ่ในอาวาส และการบูชาในตระกูลแห่งชนอื่น ความดำริย่อมเกิดขึ้นแก่ภิกษุผู้พาลว่า คฤหัสถ์และ บรรพชิตทั้งสอง จงสำคัญกรรมอันเขาทำเสร็จแล้ว เพราะอาศัยเราผู้เดียว จงเป็นไปในอำนาจของเขา เท่านั้น ในกิจน้อยใหญ่กิจไรๆ ริษยาและมานะ ย่อมเจริญ (แก่เธอ)

๑๕. ก็ข้อปฏิบัติอันเข้าไปอาศัยลาภ เป็น อย่างอื่น ข้อปฏิบัติอันยังสัตว์ให้ถึงพระนิพพานเป็น อย่างอื่น (คนละอย่าง) ภิกษุผู้เป็นสาวกของพระพุทธเจ้าทราบเนื้อความนั้นอย่างนี้แล้ว ไม่พึงเพลิดเพลินสักการะ พึงตามเจริญวิเวก