ไม่ใช่ลึกซึ้งไปตามเรื่องตามคำ

  
เมตตา
วันที่  18 พ.ย. 2569
หมายเลข  53392
อ่าน  29

อ.อรรณพ: กราบครับท่านอาจารย์ครับ ที่ได้ฟังเรื่อง รู้ทุกข์ นี่ที่ท่านอาจารย์ดึงช่วยนำมาให้ได้ไตร่ตรองในความลึกซึ้งที่จะเป็นประโยชน์จริงๆ ไม่ให้เราตามคำไป พวกเราทั้งหมดนี้ก็กล่าวคำที่ถูกต้อง จริงอยู่ แต่เราก็ตามคำกันไปนะครับ ที่ อ.คำปั่น กล่าวก็ดี พวกผมพูดไปก็กล่าวไปตามที่ได้อ่านที่ได้ทรงจำไว้ในพระไตรปิฎก อะไรอย่างนี้นะครับ แต่ท่านอาจารย์ก็บอกว่า ไปอีกแล้วๆ

ซึ่งผมก็เห็นคุณค่ามากเลยว่า ถ้าท่านอาจารย์ไม่เกื้อกูลอย่างนี้นะครับ จะไม่เป็นรอบแรกของการรู้ทุกข์ ซึ่งวันนี้เป็นความชัดเจนแล้วก็ความตรงมากที่จะเกื้อกูลอุปการะให้เป็นรอบแรกของการรู้ทุกข์ แต่ท่านอาจารย์พูดถึงว่า ถาม อ.คำปั่นว่า ขณะนี้มีอะไร ก็เห็นนี่ที่จะใคร่ครวญว่า ก่อนเห็นไม่มีเห็น แล้วเห็นก็เกิดขึ้น ไม่มีใครไปทำ

ผมก็ไตร่ตรอง ก่อนเห็นไม่มีเห็น และก็มีเห็นเกิดขึ้น ซึ่งเห็นเกิดขึ้นก็ไม่มีใครทำ แต่แล้วเห็นก็ไม่ได้เกิดขึ้นลอยๆ ไม่ได้มีใครทำให้เห็นเกิด แต่เห็นก็ไม่ได้เกิดขึ้นลอยๆ เหตุเห็นก็ต้องเกิดจากปัจจัยที่ทำให้เห็นเกิด เห็นเกิดมาจึงมีเห็นครับ แล้วเห็นที่เกิดมาเห็นแล้วก็ดับไป แล้วท่านอาจารย์บอก แล้วประโยชน์อะไร ทำไมต้องเห็นอย่างนี้ ก็เกิดความพิจารณาไตร่ตรองที่ตรงแล้วก็ลึกซึ้งไปว่า เห็นในขณะนี้เป็นไปตามนั้นจริงๆ ครับ หรือความไปถึงประเด็นว่า ไม่มีใครทำให้ใครเป็นทุกข์ได้ ไม่ว่าทุกข์กายหรือทุกข์ใจ ก่อนทุกข์กายเกิดก็ไม่มีทุกข์กาย ก็ต้องมีธาตุรู้ที่จะเกิดก่อนทุกข์กาย แล้วก็มีทุกข์กายเกิดขึ้นก็ตามปัจจัยไม่มีใครไปทำทุกข์กาย แล้วทุกข์กายนั้นก็ดับไป

เพราะฉะนั้น แม้ทุกข์กายซึ่งเสียดแทงเหมือนลูกศรนี่ ก็ไม่อาจที่จะทนอยู่ได้ นี่ครับ เป็นทุกข์ ทุกข์ใจก็เช่นเดียวกัน ซึ่งเราก็จำว่ามีคนนี้มาพูดทำให้เราเกิดโทสะทุกข์ใจอย่างนี้ แต่จริงๆ แล้วไม่มีใคร เพราะว่า ก่อนทุกข์ใจเกิดก็ไม่มีทุกช์ใจ แล้วเดี๋ยวทุกข์ใจก็เกิดตามปัจจัยแล้วก็ดับไป ใกล้ชิดมากครับ

กราบเท้าท่านอาจารย์ว่า ท่านอาจารย์เกื้อกูลให้ใส่ใจไตร่ตรองที่จะเป็นรอบแรก คือสัจจญาณในการที่จะเข้าใจทุกข์ แล้วก็ค่อยๆ ลึกซึ้งขึ้นว่า ขณะนี้มีแต่ทุกข์จริงๆ เลย ซึ่งที่เราจะกล่าวว่า เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นทุกข์ ก็เพราะว่ามีธรรม แต่ละอย่างๆ ที่เป็นอย่างนี้หมดเลย

ผมไม่มีอะไรจะถาม เพียงแต่ว่ากราบแทบเท้าขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ไม่ให้ไปตามคำ แต่ท่านอาจารย์ครับ ก็เราต้องอาศัยข้อความ และคำในพระไตรปิฎก แต่คำในพระไตรปิฎกกว่าจะมีประโยชน์เป็นการประมวลอย่างที่ท่านอาจารย์กล่าวนี่ ยากครับ เพราะเมื่อเราอ่านตามคำว่า โดยการเกิดก็เป็นทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย อะไรต่ออะไร ประสบกับสิ่งที่พลัดพรากเป็นทุกข์ รวมแล้วโดยย่อ ก็คืออุปาทานขันธ์เป็นทุกข์ เพราะเราก็ใคร่ครวญเราก็คิดไปตามเรื่อง อ้อ! สรุปแล้วนี่ไง รูปนามขันธ์ ๕ นี่แหละเป็นทุกข์ ก็ดูเหมือนว่าจะถูกแล้วล่ะ แต่ว่า ก็ไม่ได้ไปใกล้ชิดแบบนี้

ซึ่งตรงนี้ถ้าผมจะขอโอกาสท่านอาจารย์ ก็คือว่า นี่คือการศึกษาธรรมจริงๆ ครับ การศึกษาธรรมจริงๆ ที่จะไม่ไปตามคำตามเรื่องไม่ง่ายเลยครับ กราบเท้าท่านอาจารย์

ท่านอาจารย์: เริ่มเห็นว่า ธรรมลึกซึ้งใช่ไหม?

อ.อรรณพ: เริ่มเห็นว่าธรรมลึกซึ้ง แล้วไม่ใช่ลึกซึ้งไปตามเรื่องตามคำ แต่ลึกซึ้ง คือต้องพิจารณาครับ

ท่านอาจารย์: เมื่อมีความเข้าใจจริงๆ ไม่สงสัยในคำว่า ธรรม ไม่ว่าจะเกิด จะแก่ จะเจ็บ จะตาย จะร้อน จะเย็น จะเห็น จะอะไรทั้งหมดใช่ไหม?

อ.อรรณพ: ใช่ครับ

ท่านอาจารย์: เพราะฉะนั้น ศึกษาธรรมไม่ทำให้เกิดความสงสัยเมื่อมีความเข้าใจความจริงซึ่งเป็นธรรมว่า เราพูดถึงความจริงของสิ่งที่มีจริงให้เข้าใจความจริงที่ลึกซึ้ง เพราะบอกว่า เห็นเป็นทุกข์ ไม่มีใครรู้หรอกเห็นเป็นทุกข์ยังไง? เพราะไม่รู้ว่า เห็นคืออะไร!!

อ.อรรณพ: ก็แบบเผินจนไม่รู้จะเผินอย่างไรว่า พูดตามได้ว่า เห็นเป็นทุกข์ใช่ไหมครับ แต่ไม่รู่ว่า เห็นคืออะไร? และจะไปข้าม ข้ามๆ ๆ แปลว่าเห็นเป็นทุกข์ ก็คือว่ารู้ว่าทุกข์เกิดดับนี่ ยังไม่รู้เลยว่าเป็นอะไร เห็นเป็นอะไรยังไม่รู้

ท่านอาจารย์ครับ แล้วโดยลำดับของความเข้าใจนี่ เห็นเป็นอะไรตามลำดับที่ละเอียดขึ้น ขึ้นๆ ๆ ไปครับ

ท่านอาจารย์: ภาษาไทย เห็นมีจริง

อ.อรรณพ: ใช่ครับ

ท่านอาจารย์: สิ่งที่มีจริงปรากฏให้มีลักษณะที่ปรากฏว่า เปลี่ยนไม่ได้

อ.อรรณพ: เห็นมีจริง เห็นมีลักษณะที่เห็นครับ

ท่านอาจารย์: พอพูดถึง เห็น ไปคิดถึงอย่างอื่นได้หรือ? พูดถึงเห็นจะไปรู้ความจริงของอย่างอื่นได้หรือ โดยที่ไม่รู้จักเห็นจริงๆ พูดถึงเห็น ก็ต้องเข้าใจเห็น รู้จักเห็น

อ.อรรณพ: ถ้าพูด เห็น แล้วก็ไปเรื่องอื่น ก็ไม่เข้าใจเห็น เห็นนี่ลึกซึ้ง

ท่านอาจารย์: แค่ว่า ได้ยินคำว่า ขันธ์ อะไรล่ะ?

อ.อรรณพ: เป็นสิ่งที่ต้องไตร่ตรองอย่างละเอียดครับ พอเราได้ยินขันธ์ เราก็ไปตามคำแปลบ้าง อะไรบ้างนะครับ แต่ไม่ได้คิดว่าเป็นสิ่งที่มีขณะนี้ ที่พูดนี่ก็ขันธ์ เห็นก็เป็นขันธ์ เพราะว่าไม่มีเห็น แล้วเห็นก็เกิดขึ้นจากปัจจัย แล้วเห็นก็ดับ ก็เป็นความเป็นขันธ์ของเห็น อย่างนี้ เป็นต้น ครับ

กราบเท้าท่านอาจารย์ ก็เห็นประโยชน์ของการที่จะไม่ไปไหนนะครับ ที่จะเป็นประโยชน์ให้เกื้อกูลไตร่ตรองในเฉพาะสิ่งที่กำลังฟังกำลังไตร่ตรองว่า เป็นความจริง จริงๆ ครับ ก็ต้องฟังไปอย่างนี้แล้วก็ไตร่ตรองอย่างนี้ครับ

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์สุจินต์ บริหารวนเขตต์ ด้วยความเคารพยิ่งค่ะ

และกราบยินดีในกุศลจิตของ อ.อรรณพ ด้วยค่ะ


  ความคิดเห็นที่ 1  
  
chatchai.k
วันที่ 18 พ.ย. 2569

กราบเท้าบูชาคุณท่านอาจารย์ ด้วยความเคารพยิ่ง

ยินดีในกุศลจิตครับ

  
เขียนความคิดเห็น กรุณาเข้าระบบ