กว่าจะชินกับลักษณะของโลภะ แล้วก็เห็นสภาพที่เป็นอกุศลของโลภะ

โลภะซุกซ่อนอยู่เงียบๆ สนิทมากทีเดียว เพราะเหตุว่ามีทุกวัน พอลืมตาก็มีโลภะ ได้ยินเสียงก็มีโลภะ ได้กลิ่นก็มีโลภะ ลิ้มรสก็มีโลภะ กระทบสัมผัสกายก็มีโลภะ คิดนึกก็ด้วยโลภะตลอด แต่แม้กระนั้นนานๆ ก็จะรู้จักของลักษณะโลภะสักทีหนึ่ง เพราะฉะนั้นก็แสดงให้เห็นว่า กว่าจะชินกับลักษณะของโลภะ แล้วก็เห็นสภาพที่เป็นอกุศลของโลภะ จึงจะรู้ได้ว่า ขณะนั้นเพราะโลภะนี่เอง จึงทำให้เหมือนกับพืชเชื้อที่ไม่มีวันหมด สืบต่อกันไปอยู่เรื่อยๆ
จากชาติหนึ่งสู่อีกชาติหนึ่ง เพราะไม่หมดโลภะ ความยินดีต้องการนั่นเอง

แนวทางเจริญวิปัสสนาครั้งที่ 1984