อาสาฬหบูชา เช้า 29/7/69

ดับความไม่ดีที่เกิดขึ้นกับจิตที่สะสมมานานแสนนานซึ่งต้องอาศัยผู้ตรัสรู้แสดงหนทาง ต้องอาศัยพระธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงแสดง

เป็นผู้เริ่มฟังเริ่มไตร่ตรองความเป็นจริงของธรรมะ มีปัญญาเห็นคุณของพระพุทธเจ้าผู้ทรงบำเพ็ญพระบารมีเพื่อตรัสรู้อริยสัจจธรรม

เดี๋ยวนี้มีจริงๆ แต่ใครรู้บ้างว่าเดี๋ยวนี้กำลังปรากฏว่ามี แต่คืออะไร ... เดี๋ยวนี้มีสิ่งที่มีจริง ... สิ่งนั้นต้องจริง ต้องตรงต่อความจริงว่า ความจริงคืออะไร อยู่ที่ไหน มีหรือเปล่า เพราะฉะนั้นเดี๋ยวนี้มีจริงๆ ไหม?! ... มีจริงแน่นอน ... อะไรจริง?! ถ้าเดี๋ยวนี้จริงก็ต้องรู้ว่าอะไรจริง เดี๋ยวนี้ด้วยไม่ใช่ขณะต่อไปหรือขณะอื่น ต้องตรงต่อความเป็นจริง เพราะพระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ความจริงของสิ่งที่มีจริงๆ ทุกอย่างโดยประการทั้งปวง ทรงตรัสรู้สิ่งที่มีจริงๆ เดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นจะเป็นพระพุทธเจ้าได้อย่างไร!!!

ทุกคำที่ทรงแสดง 45 พรรษากล่าวถึงสิ่งที่มีจริงๆ ทั้งหมดที่ทุกคนปฎิเสธไม่ได้ ถ้าไม่ฟังคำของพระองค์จะตอบว่าอะไรจริง ... รู้จักจริงหรือ ... ถ้ารู้ก็ตอบสิว่าอะไรจริง!!!

เดี๋ยวนี้เห็นมีจริง เป็นธรรมะเพราะกำลังเห็น เห็นเกิดขึ้นและดับไป มีตาแต่ไม่มีเห็น เพราะไม่ได้มีจิตเห็นตลอดเวลา

ธรรมะเป็นเรื่องที่ละเอียดลึกซึ้งมากไม่ใช่คำที่ได้ยินและจำและเข้าใจเผินๆ

เห็นเกิดเพราะมีตาและมีรูปที่กระทบตา เห็นเกิดขึ้นเห็นและดับ ไม่ใช่เราเห็น ไม่ใช่นกเห็น ถ้าไม่พูดถึงเห็นบ่อยๆ ก็ลืมเสมอ ใครจะรู้จักเห็นถ้าไม่ได้ฟังคำของพระพุทธเจ้า ต้องทรงบำเพ็ญพระบารมีนานเท่าไหร่กว่าจะตรัสรู้ความจริงของเห็น ... น่าเบื่อไหม?! (ที่จะฟังเรื่องเห็นบ่อยๆ)

พระพุทธเจ้าตรัสว่า ธรรมะทั้งปวงที่มีจริงเป็นอนัตตา ไม่ใช่อัตตา ไม่ใช่เรา