สงสัยเรื่องการปลงอาบัติ

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

การบวชเป็นเรื่องที่ยากอย่างยิ่ง เป็นอัธยาศัยของผู้ที่เห็นโทษของการอยู่ครองเรือน เห็นประโยชน์ของเพศบรรพชิต เป็นเพศที่ปลอดโปร่ง ขัดเกลากิเลสยิ่งกว่าคฤหัสถ์ เมื่อรู้ว่าตนเองไม่มีอัธยาศัยอย่างนั้น เป็นคหัสถ์ที่ดี ฟังพระธรรม ศึกษาพระธรรมอบรมเจริญปัญญา สะสมกุศล ขัดเกลากิเลส ก็เป็นชีวิตที่ประเสริฐแล้ว

สำหรับประเด็นคำถาม ขอโอกาสแสดงความคิดเห็น ดังนี้

๑. เมื่อเงินที่พระภิกษุรับมา ได้ใช้ไปหมดแล้ว หรือ นำไปซื้อของมาใช้จนหมดแล้ว ไม่มีวัตถุที่จะต้องสละ ก็มีข้อความในอรรถกถาให้ได้พิจารณาว่า เมื่อวัตถุที่จะต้องสละ (นิสสัคคิยวัตถุ) ได้บริโภคใช้สอยไปแล้ว หรือ สูญหายไป ก็แสดงอาบัติปาจิตตีย์ได้เลย สามารถพ้นจากอาบัติได้ ดังนี้

พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปฐมภาค-ทุติยภาค เล่ม ๑ ภาค ๓ - หน้าที่ ๙๘๒
... แสดงปาจิตตีย์ ในเพราะนิสสัคคิยวัตถุ ที่ตนใช้สอยแล้ว หรือ เสียหายแล้ว

๒. อาบัติที่พระภิกษุล่วงละเมิด เมื่อได้เห็นโทษโดยความเป็นโทษ แล้วแก้ไขให้ถูกต้องตามพระวินัย ก็เป็นผู้พ้นจากอาบัตินั้น ไม่มีอาบัติติดตัว และก็จะต้องพิจารณาต่อไปว่า สิกขาบทที่ได้เคยล่วงละเมิดไปนั้น เป็นอกุศลกรรมบถหรือไม่ ถ้าไม่เป็นอกุศลกรรมบถ ก็ไม่บาปที่จะให้ผลในภายหน้า อย่างเช่น กรณีพระภิกษุรับเงิน ไม่ได้ไปขโมย ก็ไม่ได้เป็นอกุศลกรรมบถ แต่ก็ชื่อว่าได้ล่วงละเมิดสิกขาบท เมื่อได้สละและแสดงอาบัติแล้ว ก็ไม่มีอาบัติติดตัว หรือเมื่อเงิน ไม่เหลืออยู่แล้ว ได้ใช้ไปหมดแล้ว ไม่มีวัตถุที่จะต้องสละ ก็แสดงอาบัติปาจิตตีย์ พ้นจากอาบัติได้ เป็นต้น แต่ถ้าสิกขาบทที่ล่วงละเมิดเป็นอกุศลกรรมบถด้วย เช่น จงใจฆ่าสัตว์ดิรัจฉาน เป็นอาบัติปาจิตตีย์ แม้จะแสดงอาบัติ และพ้นจากอาบัติแล้ว แต่อกุศลกรรมที่ได้กระทำแล้ว ไม่สูญหายไปไหน เมื่อเหตุปัจจัยพร้อม ก็สามารถให้ผลที่ไม่ดีในภายหน้าได้ แต่เมื่อแสดงอาบัติ ก็พ้นจากอาบัติ ไม่มีอาบัติที่จะเป็นเครื่องกั้นในการบรรลุธรรม ครับ

... ยินดีในกุศลของคุณ enigma และทุกๆ ท่านด้วยครับ ...